Krok V
Wprowadzenie

Mędrzec Archimedes powiedział kiedyś: "Pokaż mi punkt we wszechświecie, a poruszę Ziemię!".

Bardzo mało osób naprawdę zna znaczenie tego stwierdzenia. Zawiera ono wielką okultystyczną tajemnicę, a dokładnie tajemnicę czwartego wymiaru. Wszyscy pamiętamy, jak nas uczono w szkole, że wszystko ma formę - kamień, roślina, zwierzę lub człowiek, innymi słowy wszystko ma fizyczne ciało - jak również długość, szerokość i wysokość. Jeśli wyobrazimy sobie jakiś obiekt, na przykład kulę, i przez jej środek przepuścimy dwie linie, to na ich przecięciu uzyskamy punkt, tak zwany punkt głębi. I to jest punkt, który Archimedes miał na myśli, gdyż jest to źródło, punkt wyjścia i punkt wejścia; jest to jądro każdej formy. Każda forma, obserwowana z tego punktu, jest proporcjonalnie obiektywna, co znaczy, że forma zdaje się być w jej prawdziwej równowadze. W tym leży tajemnica czwartego wymiaru, koncepcja czasu i przestrzeni, koncepcja bezczasowości i bezprzestrzenności, jak również i tajemnica magii przestrzeni. Bardzo korzystne jest dla ucznia dogłębne medytowanie nad tym tematem, gdyż zbliży go to do głębi, o jakich nie śnił, a wysoki stopień intuicji będzie jego nagrodą. Magiczne kształcenie ducha w kroku piątym jest poświęcone magii przestrzeni.

Krok V
Magiczne kształcenie ducha

W poprzednich ćwiczeniach uczeń nabył określoną zdolność koncentracji i nauczył się dowolnie przekształcać swoją świadomość, czyli przystosowywać ją do każdej formy, pozwalając mu patrzeć dalej i głębiej. Informacje podane w piątym kroku uczą nas, jak przenosić świadomość do centralnego punktu każdej formy, od najmniejszego atomu do najwyższych wszechświatów. Poprzez to, uczeń nie tylko nauczy się rozumieć czy pojmować jakąkolwiek formę z jej środkowego punktu, lecz nauczy się również, jak ją z tego punktu kontrolować. Zdolności nabyte po ukończeniu poniżej podanych ćwiczeń mają ogromne znaczenie dla wszystkich przyszłych magicznych praktyk, ponieważ jedynie poprzez te ćwiczenia można ustanowić mentalną, czyli duchową równowagę w odniesieniu do swoich życzeń. Duchowa równowaga jest konkretnym, fundamentalnym atrybutem akashy, czyli przyczynowego pierwiastka ducha. Zatem zacznijmy praktykę.

Zacznij ćwiczenie w znanej pozycji siedzącej. Umieść przed sobą jakiś większy obiekt, na przykład piłkę, sześcian czy kostkę. Na początku zalecane jest, by obiekt był całkowicie jednolity. Obserwuj jeden z tych obiektów uważnie przez krótką chwilę. Następnie zamknij oczy i przenieś swoją świadomość do punktu głębi, innymi słowy do dokładnego środka obiektu. Wyobraź sobie, że jesteś w środku obiektu; musisz również poczuć, że tam jesteś. Przeniesienie świadomości musi być tak intensywne, że jesteś całkowicie nieświadomy swojego fizycznego ciała. To ćwiczenie jest bardzo trudne, lecz uczyni cię mistrzem. Nie zniechęcaj się początkowymi porażkami, lecz dalej ćwicz wytrwale. Skoro jesteśmy przyzwyczajeni jedynie do trzech wymiarów, na początku napotkamy trudności, lecz będą się one zmniejszać z ćwiczenia na ćwiczenie. Stopniowo będziesz się do tego przyzwyczajał i będziesz w stanie koncentrować się w punkcie głębi każdego obiektu. Kiedy osiągniesz biegłość w pozostawaniu w centrum wybranego obiektu przez co najmniej pięć minut, to jesteś gotowy na następne ćwiczenie.

Jeśli to ci się uda, to wybieraj do swojego ćwiczenia obiekty, które nie są symetryczne. Za każdym razem, gdy praktykujesz to ćwiczenie, musisz być w stanie przenieść swoją świadomość do środka (punktu głębi) dowolnie wybranego obiektu i czuć, że jesteś nie większy niż ziarenko maku, czy nawet tak mały jak atom. Jeśli będziesz w stanie wykonywać to ćwiczenie za każdym razem bez przeszkód, przejdź do następnego ćwiczenia, próbując z punktu głębi określić rozmiar i formę obiektu. Im mniejszym się wyobrażasz, im bardziej twoja świadomość się kurczy, tym większy dla ciebie musi być obwód czy ekspansja obiektu. Wybrany obiekt musi reprezentować dla ciebie cały wszechświat. Utrzymaj to uczucie tak długo, jak tylko możesz. Jeśli uda ci się wykonywać ćwiczenia bez przerwy zarówno z symetrycznymi, jak i asymetrycznymi obiektami, możesz przejść do następnego ćwiczenia. Te ćwiczenia można uważać za zakończone, kiedy osiągniesz ten sam poziom sukcesu z każdym wybranym obiektem. Po długiej praktyce tego ćwiczenia posiądziesz zdolność spoglądania przez każdy obiekt i będziesz intuicyjnie zyskiwał wiedzę o materialnej, jak i duchowej strukturze obiektu. Równocześnie posiądziesz też możliwość wpływania na każdy obiekt z jego punktu głębi, innymi słowy - z jądra, i dowolnego ładowania go magicznie, a w ten sposób impregnowania mentalnej sfery każdego obiektu swoim życzeniem. W czwartym kroku nauczyliśmy się opanowywać to poprzez akumulację energii witalnej z zewnątrz do wewnątrz. Ten krok daje nam dojrzałość, by dokonać tego samego, lecz w dużo intensywniejszej postaci i z wewnątrz na zewnątrz.

Mag musi być w stanie osiągnąć to samo ze zwierzętami i ludźmi. Musi być również w stanie dokonać tego z obiektami, które nie są bezpośrednio w jego zasięgu widzenia. Nasza świadomość nie zna granic, zatem mag może przenosić swoją świadomość na wielkie odległości. Kiedy uczeń osiągnie ten punkt w swoim rozwoju, może przejść do następnego ćwiczenia, a dokładniej do przenoszenia swojej świadomości z ciała do czwartego wymiaru swojego ciała, jego małego wszechświata, mikrokosmosu, pierwiastka akashy jego własnego istnienia. Praktyka wygląda następująco:

Usiądź wyciszony w swojej zwyczajnej asanie i zamknij oczy. Przenieś swoją świadomość do środka swojego ciała, do splotu słonecznego. Musisz mieć poczucie, że jesteś zaledwie kropką, atomem w punkcie głębi, czyli w centralnym punkcie, który jest umiejscowiony pomiędzy splotem słonecznym z przodu a tyłem kręgosłupa. Ten centralny punkt jest punktem głębi twojego ciała. Spróbuj pozostać swoją świadomością w tym punkcie przez co najmniej pięć minut; użyj zegarka bądź innego czasomierza. Obserwuj swoje ciało z tego punktu głębi. Im mniejszym siebie wyobrażasz, tym większe i bardziej obszerne będzie twoje postrzeganie obwodu ciała, które będzie się zdawało być dla ciebie jak wielki wszechświat. Będąc w tym punkcie głębi, medytuj i używaj tych bądź podobnych słów: "Jestem centralnym punktem mojego ciała i stąd określam moc!". Nie zniechęcaj się początkowymi trudnościami. Jeśli będziesz w stanie wykonać to przez kilka sekund, ćwicz dalej, aż z sekund powstaną minuty. Uczeń musi być w stanie pozostawać swoją świadomością w tym punkcie głebi przez co najmniej pięć minut. Kiedy uczeń poprawnie ukończy ten krok, musi w każdej chwili i w każdej sytuacji być w stanie przenieść się do tego punktu głębi, pierwiastka akashy, i stamtąd rozpoznawać działanie wszystkiego, co dotyczy jego własnego istnienia. Prawdziwy magiczny stan transu jest przeniesieniem świadomości do swojego własnego pierwiastka akashy, jest to wstępny krok do łączenia się ze świadomością kosmiczną. Praktyka łączenia się ze świadomością kosmiczną będzie opisana w innym kroku.

Magiczny stan transu nie powinien być mylony z tym, co przywołują duchowe media. Może powstać pytanie: jak często mamy do czynienia z prawdziwym duchowym medium? Najczęściej mamy do czynienia z oszustami i szarlatanami, którzy mamią łatwowiernych.

Prawdziwe duchowe medium osiąga stan transu przez modlitwę, śpiew lub pewnego rodzaju medytację, bądź przeciwnie, przez bierność ducha (pustkę umysłu), poprzez którą przywołują oni spontaniczne przesunięcie świadomości. Kiedy człowiek znajduje się w takim stanie, to możliwe jest, że elementy, zmarli ludzie i inne niskie istoty wejdą do astralnego oraz do fizycznego ciała i zawładną nim, by pobudzać go do działania. Z hermetycznego punktu widzenia, takie eksperymenty są uważane za stan opętania, nawet jeśli czasami mamy do czynienia z dobrymi istotami. Prawdziwy mag nie wątpi, że takie eksperymenty można przeprowadzić w przypadku prawdziwych spirytualistycznych prób; będzie on współczuł takim mediom. Mag ma możliwość kontaktowania się z tymi istotami w inny i świadomy sposób. Szczegóły dotyczące tego czytelnik czy uczeń znajdzie w innym rozdziale.

Krok V
Magiczne kształcenie duszy

Praktyczne instrukcje czwartego kroku nauczyły nas, jak ściągać cztery elementy z wszechświata do naszego ciała. Najpierw nauczyliśmy się gromadzić elementy w całym ciele, a potem w każdej indywidualnej części, by przywołać napięcie elementu. To napięcie, które jest wytwarzane przez akumulację elementów, jest również nazywane dynamiką. Z kolejnymi ćwiczeniami, ciało staje się coraz bardziej elastyczne w odniesieniu do napięcia wywoływanego przez gromadzenie elementów i coraz bardziej odporne na napięcie przy tym wytwarzane.

Tym ćwiczeniem wykonamy następny krok i nauczymy się, jak wysyłać i kontrolować elementy na zewnątrz, gdyż praktyczna magiczna praca nie jest możliwa bez tej umiejętności. Zatem niezwykle ważne jest całkowite opanowanie tej praktyki.

Usiądź w swojej asanie. Z pomocą wyobraźni wdychaj element ognia z jego charakterystycznym atrybutem ciepła poprzez płuca i pory, do całego ciała, a wydychaj normalnie. Kiedy twoje ciało będzie zawierało znaczną ilość ciepła i zgromadzisz wystarczającą ilość elementu ognia, wypuść go poprzez wyobraźnię, przez splot słoneczny, i wypełnij nim pokój, w którym teraz jesteś. Kiedy rozładowujesz element ze swojego ciała, musisz mieć uczucie, że ciało jest całkowicie od niego uwolnione, innymi słowy, że nic nie pozostaje i że element, który zgromadziłeś w swoim ciele, teraz rozszedł się po całym pokoju. Jest to podobne do ćwiczenia, jakie praktykowałeś, impregnując pokój energią witalną. Powtarzaj to ćwiczenie kilka razy, akumulując element ognia i następnie rozładowując do pokoju. Za każdym razem, gdy go rozładowujesz, gromadzisz coraz więcej elementu ognia w pokoju. Gdy jesteś już od niego wolny, musisz czuć i postrzegać zgromadzony element w pokoju na swoim własnym ciele, i czuć, że pokój rzeczywiście stał się ciepły. Gdy już osiągniesz określoną biegłość z praktyką tego ćwiczenia, ciepło w pokoju nie tylko będzie subiektywne (czyli wytwarzane przez umysł), lecz rzeczywiste. Jeśli ktoś wejdzie do pokoju wypełnionego elementem ognia, będzie naprawdę czuł ciepło, niezależnie od tego czy jest magiem, czy nie.

Termometr wskaże nam zasięg naszej wyobraźni w miejscowym gromadzeniu elementu ognia i pokaże, że w pokoju istnieje rzeczywiste ciepło i jest ono wyczuwalne. Sukces tego ćwiczenia zależy od twojej woli i tego, jak obrazową siłę ma twoja wyobraźnia. Wymogiem tego kroku nie jest wytwarzanie fizycznego ciepła, które da się zmierzyć termometrem. Jeśli mag jest szczególnie zainteresowany tym rodzajem zjawisk i chce podążać w tym kierunku, to może specjalizować się w powyższych instrukcjach i wyłącznie praktykować to konkretne ćwiczenie elementu. Jednakże prawdziwy mag nie będzie usatysfakcjonowany takimi małymi zjawiskami i będzie pracował nad swoim dalszym rozwojem, gdyż jest całkowicie przekonany, że będzie mógł z czasem osiągnąć dużo więcej.

Ćwiczenie wysyłania elementu ognia na zewnątrz, do pokoju, jest ukończone, kiedy mag wyraźnie czuje w nim ciepło. Kiedy to osiągnie, uwalnia zgromadzony element ognia do nieskończoności, rozpuszczając go we wszechświecie w kulistej formie, we wszystkich kierunkach.

Jeśli pokój ćwiczebny zostanie naładowany elementem, mag, jeśli chce, może opuścić pokój bez rozpuszczania elementu. Może również zamknąć element w pokoju na dowolną ilość czasu, w podobny sposób jak impregnacja pokoju w poprzednim ćwiczeniu. Cały sukces zależy od woli i wyobraźni maga.

Należy wspomnieć, że nie zaleca się zostawiać pokoju ze zgromadzonym w nim elementem na dłuższy czas, gdyż duchy, czyli istoty tego konkretnego elementu, będą w takiej atmosferze psotnie dokazywać, zazwyczaj kosztem maga.

Więcej szczegółów na ten temat będzie w rozdziale zajmującym się pracą z duchami elementów.

Należy również wspomnieć, że jeśli mag praktykuje te ćwiczenia na łonie natury, na obszarze nie otoczonym ścianami lub na wolnej przestrzeni, to musi stworzyć pokój za pomocą swojej wyobraźni. Rozmiar pokoju pozostawiony jest decyzji maga. Wyobraźnia nie zna granic, niezależnie od tego, gdzie ją stosujesz.

Uczeń wykona ćwiczenia z pozostałymi trzema elementami w dokładnie ten sam sposób co z elementem ognia. Ćwiczenia po elemencie ognia powinny być praktykowane z elementem powietrza, następnie elementem wody, na elemencie ziemi kończąc. Sposób, w jaki uczeń przejdzie przez te ćwiczenia, pozostawiony jest jemu, gdyż to bardzo zależy od dostępnego czasu i możliwości. Jednego dnia może wykonywać ćwiczenia z jednym elementem, a następnego z kolejnym, bądź może też gromadzić element ognia rano, element powietrza w południe, element wody wieczorem i element ziemi następnego ranka. Uczniowie, którzy mają wystarczająco dużo czasu do swojej dyspozycji i którzy posiadają wystarczającą siłę woli, mogą praktykować wszystkie cztery elementy, jeden po drugim. Ci uczniowie dokonają wielkich postępów w kontrolowaniu elementów i tym samym szybko będą szli naprzód. Kiedy uczeń może kontrolować w ten sposób wszystkie cztery elementy, może przejść do następnego ćwiczenia.

Poprzednie ćwiczenie nauczyło maga, jak uwalniać wdychany element poprzez splot słoneczny do pokoju. W następnych ćwiczeniach mag nauczy się, jak element, który zgromadził poprzez oddychanie płucami i porami, może być uwolniony do pokoju nie tylko przez splot słoneczny, lecz również przez wydychanie go wszystkimi porami ciała, tym samym przywołując akumulację elementu w tym pokoju. Ma to być praktykowane z każdym elementem. Rozpuszczenie elementów do nieskończoności, do wszechświata, jest dokonywane w ten sam sposób jak opisany w poprzednim ćwiczeniu. Kiedy uczeń opanuje to ćwiczenie całkowicie, przechodzi do następnego ćwiczenia, które jest takie samo, z jednym wyjątkiem. Ćwiczenie nie jest wykonywane w całym ciele, lecz tylko w jego konkretnych częściach. W magii najczęściej stosowane są dłonie i palce, zatem uczeń musi przywiązywać do nich największą uwagę. Uczeń gromadzi konkretny element w jednej bądź obu dłoniach, oddychając przez pory, co pozwala mu małym ruchem dłoni uwolnić cały element z prędkością błyskawicy, do pokoju bądź wybranej przestrzeni; w ten sposób natychmiast impregnuje pokój danym elementem. Praktykując to ćwiczenie regularnie, opanujesz je. Uczeń musi praktykować to ćwiczenie z wszystkimi czterema elementami i musi opanować je w całości. Kiedy je ukończy, może wejść na następny szczebel drabiny swojego magicznego rozwoju.

Usiądź w asanie. Wdychaj element ognia poprzez płuca i pory całego ciała, a następnie skumuluj element ognia w całym ciele, aż będziesz postrzegał odczucie ciepła. Wyobraź sobie, że zgromadzony element ognia tworzy kulę ognia w splocie słonecznym, która jest skondensowana do średnicy około dziesięciu do dwudziestu centymetrów. Ta skondensowana kula musi być tak ognista i jasna, by przypominała jaskrawość słońca. Kiedy już zostanie to osiągnięte, wyobraź sobie, że ta ognista kula wylatuje swobodnie z twojego splotu słonecznego. Musi być wyobrażana jako gorąca do białości i emanująca ciepłem, dopóki dryfuje w pokoju. Wyobrażaj sobie tę kulę ognia tak długo, jak tylko możesz. Kiedy wyciągniesz ku niej dłonie, musisz postrzegać ciepło, jakie emanuje. Zakończ ćwiczenie albo powoli rozpuszczając kulę ognia do wszechświata, albo nagle eksplodując ją w nicość. Musisz stać się biegły z obiema metodami. Następnie wykonuj tę samą procedurę z elementem powietrza, wody i na końcu ziemi. Aby lepiej wizualizować element powietrza, nadaj kuli kolor błękitnego nieba, gdy będziesz ją kondensował.

Wizualizacja wody powinna być łatwiejsza niż powietrza. Jednakże, jeśli będziesz miał trudność z elementem wody, to wyobraź ją sobie jako kulistą bryłę lodu. Z pewnością nie będzie trudno wyobrazić sobie element ziemi jako kulę gliny. Kiedy już wykonasz to ćwiczenie ze wszystkimi czterema elementami w kulistych postaciach i opanowałeś je w tej formie, możesz iść dalej, stosując tę samą metodę i formując inne kształty z elementów. Na początku wybieraj proste kształty, takie jak sześciany, stożki, piramidy etc. Możesz uważać to ćwiczenie za ukończone, gdy uda ci się kondensować wszystkie cztery elementy w każdy kształt, jaki sobie życzysz, i wysłać je na zewnątrz. Nigdy nie zaczynaj następnego ćwiczenia, dopóki nie opanujesz całkowicie obecnego.

Następne ćwiczenie opisuje wysyłanie elementów bezpośrednio z wszechświata. Praktyka jest następująca:

Usiądź w swojej asanie i oddychaj spokojnie, bez wysiłku. Wyobraź sobie, że ściągasz element ognia z nieskończonej przestrzeni, z wszechświata i że wypełniasz pokój, w którym obecnie jesteś, elementem ognia. Wyobraź sobie, że wszechświat to niezwykle duża kula, z której wszystkich stron ściągasz element ognia do pokoju, wypełniając go nim. Wyobraź sobie, że element ognia jest w swojej najbardziej eterycznej i subtelnej postaci, gdy wychodzi ze swojego pierwotnego źródła, a im niżej go ściągasz, tym staje się bardziej skondensowany, fizycznie gęstszy i gorętszy. Podczas tego ćwiczenia musisz doświadczać ciepła na własnym ciele. Im bardziej skondensowany jest zgromadzony element, tym więcej ciepła. Musisz czuć się prawie jak w piecu. Gdy już to wykonasz, rozpuść ponownie element do nieskończoności poprzez swoją siłę woli i wyobraźnię.

Powtórz tę samą procedurę z elementem powietrza, który również ściągasz ze wszystkich stron kulistego wszechświata w dół, do siebie, wypełniając nim pokój i kondensując go. Praktykując to ćwiczenie, musisz mieć odczucie unoszenia się w nieskończonym oceanie powietrza, w pełni wolny od wszelkich przyciągających sił czy grawitacji. Jeśli poprawnie wykonałeś to ćwiczenie, powinieneś czuć się lekki jak balon. Rozpuść skondensowany element powietrza do swojej pierwotnej substancji, tak jak to wykonałeś z elementem ognia, co było wyjaśnione w poprzednim ćwiczeniu.

Wykonuj tę samą procedurę z elementem wody. Wyobrażaj sobie, że ściągasz element wody na dół z nieskończonego oceanu. Na początku wyobrażaj go sobie w formie zimnej pary, którą coraz bardziej kondensujesz, gdy zbliża się do twojej osoby i pokoju. Wypełnij cały ćwiczebny pokój tą zimną parą i wyobraź sobie, że jesteś w środku tego wyobrażonego elementu wody. Musisz czuć lodowate zimno, aż będzie powodowało gęsią skórkę na twoim fizycznym ciele. Gdy tylko doświadczysz tego zimna, rozpuść element wody z powrotem do jego oryginalnej formy i do nieskończoności. To pozwala magowi uczynić swój pokój ćwiczeń chłodnym i wygodnym w przeciągu kilku chwil, nawet w najgorętszy dzień lata.

Wykonuj tę samą procedurę dla elementu ziemi. Ściągnij z wszechświata szarą substancję podobną do gliny. Im bliżej siebie ją ściągasz, tym staje się ona coraz bardziej brązowa. Wypełnij pokój bardzo gęsto tą ciężką substancją. Musisz czuć grawitację i jej kohezyjną siłę, tak samo jak i jej nacisk na twoje ciało. Kiedy osiągniesz kontrolę nad tym elementem poprzez to odczucie, to rozpuść element ziemi z powrotem do jego pierwotnej substancji, tak jak to zrobiłeś z pozostałymi elementami.

Ta procedura pozwala nam ściągać elementy z wszechświata w dół i materializować je, gdziekolwiek je skoncentrujemy, bez przepuszczania ich przez ciało; wszystko dzieje się na zewnątrz ciała. Mag musi w pełni opanować obie metody. W tym miejscu swojego rozwoju, kiedy wykonuje takie zadanie jak leczenie chorób lub tworzenie służących duchów czy elementariów, musi materializować konkretny element poprzez swoje własne ciało. Jednakże w pozostałych przypadkach powinien bezpośrednio kondensować element uniwersalny. Kiedy już mag opanuje te ćwiczenia, może przystąpić do następnego.

Następne ćwiczenie dotyczy elementu, który jest ściągany z wszechświata, lecz nie w sposób opisany w poprzednim ćwiczeniu, gdzie wypełniałeś elementem pokój. Zamiast tego, element jest kondensowany do wybranego kształtu. Jest to podobne do tych ćwiczeń, gdzie kształty były kondensowane w ciele (splot słoneczny) z elementu i wisiały w powietrzu na zewnątrz ciała. Różnica polega tutaj na fakcie, że formowanie tych kształtów nie następuje w ciele, lecz zachodzi poprzez stworzenie kształtu w powietrzu. Zatem mag musi posiadać zdolność stworzenia kuli ognia, kuli powietrza, kuli wody i kuli ziemi. Kiedy już uda się idealnie stworzyć te kule, powinien wówczas z tych elementów formować różne kształty, które będą unosić się przed nim w pokoju. Po określonej ilości czasu, rozpuszcza te kule z powrotem do wszechświata. W każdym przypadku mag musi zawsze wyraźnie czuć charakterystyczny atrybut elementu, z którym pracuje. Musi również osiągnąć taki poziom biegłości, że nawet niewtajemniczony, czyli osoba nieobeznana w sprawach magii, jest w stanie postrzegać i widzieć dany element. To już są osiągnięcia na bardzo wysokim poziomie, których rezultaty są osiągane poprzez ciężką pracę w tej konkretnej dziedzinie. Uczeń w ciągu tych ćwiczeń musi być w stanie kondensować każdy element z wszechświata i posiadać wiedzę o tym, jak kompresować go do dowolnego kształtu. Taki jest cel wspomnianego wyżej ćwiczenia. Każdy mag, który wyszkolił się w ten sposób, posiada zdolność kondensowania elementu w takim stopniu, że staje się on fizyczną mocą czy energią. Zatem możesz elementem ognia rozpalić ogień nawet z najdalszej odległości. Na początku praktykuj przy pomocy swojej wyobraźni, kompresując kulę ognia - którą ściągnąłeś bezpośrednio z wszechświata, bez przepuszczania jej przez swoje ciało - do małej kulki, aż stanie się świecącą iskrą. Następnie skieruj tę iskrę na wcześniej przygotowaną watę nasączoną łatwopalną substancją, taką jak eter, benzyna lub alkohol. Następnie przygotuj w ten sam sposób drugą iskrę z elementu powietrza, a kiedy ta druga iskra dotknie pierwszej na wacie, to wata powinna się zapalić. Kiedy mag odniesie sukces w tym małym eksperymencie, powinien spróbować tego samego z knotem zwykłej świecy, a następnie z lampą naftową. Ma to być dokonywane nie tylko w pobliżu maga, lecz również na odległość. Co więcej, możesz umieścić iskrę ognia w szklance lub butelce i w to samo miejsce uderzyć iskrą wody. Gdy tylko te dwie iskry się dotkną, oba elementy eksplodują i szkło rozbije się na tysiąc kawałków. Skoro mag zna te prawa i panuje nad nimi, może wymyślać takie i podobne małe gry, chociaż prawdziwy mag nigdy nie będzie tracił zbyt dużo czasu na takie rzeczy. Wie również, że może poprzez elementy stworzyć naturalne zjawiska, takie jak: błyskawice, pioruny, deszcz i ogromne burze; ma on również możliwość rozpędzania, zatrzymywania i rozpuszczania ich. Wszystkie te moce dla przeciętnej osoby mogą się zdawać cudami, lecz dla maga są sprawą oczywistą i wyłącznie jego decyzji pozostawiony jest wybór, czy chce specjalizować się tylko w takich zjawiskach, czy planuje kontynuować swój magiczny rozwój.

Spomiędzy innych zjawisk wie on również, jak fakirzy Orientu tworzą zjawisko drzewa mango, w którym drzewo wyrasta z nasiona i wydaje owoce w przeciągu godziny; jest to możliwe dzięki opanowaniu i kontrolowaniu elementów.

Uczeń ma jeszcze jedną możliwość: fizycznie kontrolować materialną kondensację elementu, wkładając skondensowaną formę do czystej szklanki bądź jeszcze lepiej - destylowanej wody. Ta procedura powinna zostać powtórzona kilka razy. Badając wodę, uczeń odkryje następne rezultaty: z elementem ognia woda smakuje gorzko, z elementem powietrza - słodko, z elementem wody - cierpko, a z elementem ziemi - stęchle. Kiedy już zastosuje się powyższą procedurę, można również dowieść to chemicznie, zanurzając kawałek papierka lakmusowego w wodzie, która została w ten sposób zaimpregnowana. Jeśli woda była właściwie i dogłębnie zaimpregnowana, to papierek lakmusowy wykaże kwasowość przy aktywnych elementach, którymi są ogień i powietrze, a reakcja na elementy wody i ziemi będzie zasadowa.

Czy ten eksperyment nie przypomina wszystkim o weselu w Kanie Galilejskiej, gdzie Chrystus zamienił wodę w wino? Jedynie tak wysoce wtajemniczony jak Chrystus, dokona tego cudu transformacji od wewnątrz, poprzez opanowanie pierwiastka akashy wody, a nie poprzez wpływ elementów z zewnątrz.

To kończy opanowanie elementów magicznego szkolenia duszy w kroku V. Nikt nie powinien przechodzić dalej, dopóki wszystkie niniejsze ćwiczenia i zadania nie zostaną wykonane. Wszystkie ćwiczenia ułożone są w naturalny sposób i jedne zależą od drugich. Mam nadzieję, że nikt nie skusi się na praktykowanie tylko wybranych ćwiczeń czy metod, zaniedbując pozostałe. Przede wszystkim taka osoba nie osiągnie zamierzonych rezultatów, a co więcej, narazi własne zdrowie. Te aspekty powinny zawsze zasługiwać na uważne ich potraktowanie przez aspirującego maga. Jednakże ci, którzy kończą jedno ćwiczenie po drugim we właściwej kolejności, sumiennie i z sukcesem, mogą podążać swoim rozwojem magicznym z czystym sumieniem.

Krok V
Magiczne kształcenie ciała fizycznego

W tym kroku zajmiemy się ćwiczeniami, które z magicznego punktu widzenia umożliwiają świadomą, pasywną komunikację z niewidzialnym. Te metody noszą pewne podobieństwo ze spirytyzmem, lecz mag zauważy, że te ćwiczenia nie zamieniają go w bezmyślne narzędzie, które spirytyści nazywają medium. Mag nie powinien stać się pacynką dla niekontrolowanych sił; przeciwnie, kieruje on swoje energie świadomie i w tym samym czasie uczy się, jak ich świadomie używać. W odniesieniu do tego, rozważa on prawa niewidzialnego świata, jak i świata fizycznego. Przede wszystkim ćwiczenia lewitacji są koniecznością w pasywnej komunikacji z niewidzialnym, gdyż służą do przygotowania części ciała tak, by istota mogła być w nich obecna.

Usiądź w wygodnej pozycji przy stole i połóż na nim obie dłonie. Zacznij gromadzić witalną energię w swojej prawej dłoni. Następnie użyj swojej zdolności koncentracji, by kontrolować swoje dłonie i palce samą swoją wolą, a nie przy pomocy mięśni. Kiedy już to osiągniesz, uwolnij zgromadzoną energię witalną przy pomocy wyobraźni z powrotem do wszechświata.

Teraz zacznij właściwe ćwiczenie lewitacji. Zgromadź element powietrza w palcu wskazującym prawej dłoni. Następnie, mocą koncentracji, wyobraź sobie, że palec wskazujący jest lekki jak powietrze. Następnie wyobraź sobie, że podnosisz swój palec wskazujący swoją wolą, podczas gdy dłoń i pozostałe palce pozostają bez ruchu na stole. Musisz czuć, że podnosisz palec wskazujący swoją wolą, a nie mięśniami odpowiedzialnymi za jego podnoszenie. Gdy tylko osiągniesz uniesienie palca, to obniż go swoją wolą. Jeśli przerwiesz koncentrację, gdy palec jest uniesiony, natychmiast opadnie. Możesz tego spróbować, lecz tylko by upewnić się, czy kontrolę nad tym ma twoja wola, czy twoje mięśnie. Kiedy jesteś w stanie dokonać lewitacji palca wskazującego prawej dłoni przy pomocy swojej woli, to praktykuj to samo ćwiczenie z pozostałymi palcami. Dalej praktykuj to samo ćwiczenie z palcami lewej dłoni. Ćwiczenia lewitacji są ukończone, kiedy możesz podnieść i opuścić wszystkie palce obu dłoni przy pomocy swojej woli. Kiedy już to osiągniesz, spróbuj podnieść w ten sposób całą dłoń, najpierw prawą, a potem lewą. Gdy praktykowałeś to ćwiczenie przez jakiś czas i udało ci się, rozszerz je, podnosząc za pomocą woli nie tylko dłoń i przedramię aż do łokcia, lecz również całą rękę. Te ćwiczenia można dalej rozszerzać, podnosząc równocześnie obie ręce przy pomocy swojej woli. Gdyby mag rozszerzał te ćwiczenia do miejsca, gdzie ostatecznie objęłyby całe ciało, to bez wątpienia będzie on w stanie lewitować w powietrzu całym ciałem przy pomocy woli. Mógłby chodzić po wodzie bez zanurzania, latać w powietrzu i dokonać wielu innych rzeczy. Jednakże osiągnięcie ich wymagałoby wielu lat praktyki. Wtajemniczeni bardzo wysokiego poziomu są w stanie wykonywać te rzeczy z łatwością bez lat ćwiczeń, gdyż te rzeczy czy zjawiska zależą od dojrzałości magicznej i rozwoju danej osoby. Mag, który osiągnął wysoki poziom dojrzałości, nie będzie używał takich zjawisk bez ważnego powodu, zwłaszcza nie będzie zaspokajał ciekawości innych ludzi. Na tym poziomie naszego rozwoju powinniśmy być zadowoleni samym poruszaniem dłońmi i palcami przy pomocy swojej woli. Osiągnąwszy ten punkt, zajmiemy się kolejnym przygotowującym ćwiczeniem, które jest konieczne dla pasywnej komunikacji z niewidzialnym. Praktyka jest następująca:

Usiądź przy stole, umieść ręce na blacie i pozostaw je w bezruchu. Wyobraź sobie obrazowo, że twoja prawa duchowa dłoń wychodzi z twojej fizycznej dłoni. Umieść swoją prawą astralną dłoń obok fizycznej bądź pozwól jej przelecieć przez stół i spocząć na twoim kolanie. Musisz uważać tę wyobrażoną duchową dłoń za swoją prawdziwą dłoń. Zaowocuje to tym, że w fizycznej dłoni wytworzy się mentalnie puste miejsce, które ma formę zewnętrznej dłoni. Gdy to zachodzi, myśl, że fizyczna dłoń jest nieuszkodzona i obecnie jest w czwartym wymiarze, w pierwiastku akashy. Gdy jesteś w stanie wykonać to przez kilka chwil, umieść swoją mentalną, czyli duchową dłoń z powrotem w fizycznej i uważaj ćwiczenie za ukończone. To ćwiczenie ma być powtarzane, aż uda ci się dokonać eksterioryzacji swojej duchowej dłoni w opisany sposób przez dłuższy okres czasu, co najmniej pięć minut. To ćwiczenie można również praktykować w ten sam sposób z lewą dłonią, lecz to pozostawiam twojej własnej decyzji. Gdy już osiągniesz dobre rezultaty, jesteś przygotowany na komunikację z niewidzialnym w pasywny sposób.

Kiedy przygotowujesz się w ten sposób, to wyraźnie widzisz, jak magiczne przygotowanie wielce różni się od przygotowania spirytystów, którzy pozostają pasywni, trzymając w dłoni ołówek i piszą bądź rysują obrazy. Magowi pozostawiam osąd, czy te przekazy - które spirytyści nazywają medialnym pisaniem czy medialnym rysowaniem - naprawdę pochodzą z czwartego wymiaru, czyli, jak to określają, z "drugiej strony", czy też pochodzą jedynie z podświadomości danego medium.

Dłoń, która jest w tej metodzie eksterioryzowana, jest naprawdę przenoszona do czwartego wymiaru i może być widziana przez istotę będącą w tej sferze, która może zatem użyć tej dłoni, by przekazywać wiadomości do naszego fizycznego świata. Gdy uczeń wykona te ćwiczenia, osiągnie zdolność kontaktowania się z istotami w czwartym wymiarze.

Mag będzie przede wszystkim starał się skontaktować ze swoim aniołem stróżem, swoim przewodnikiem duchowym, tym, z którym ma najbliższy związek. Każdy uczeń magii wie, że Boska Opatrzność nadała mu taką istotę przy urodzeniu. Ten anioł stróż ma za zadanie pilnowania, prowadzenia i inspirowania swojego podopiecznego. Ten przewodnik czy anioł stróż może być zmarłym człowiekiem bądź istotą czy inteligencją jeszcze nie wcieloną na tej planecie - wszystko zależy od rozwoju osoby i od karmy. Ta istota troszczy się o duchowe dobro podopiecznego, zazwyczaj aż osiągnie dojrzałość. Im bardziej intelektualnie dojrzała jest osoba, tym mniej uwagi poświęca mu duchowy przewodnik, zwłaszcza takim osobom, które nie mają absolutnie żadnych wspomnień o swoim przewodniku, więc jest wtedy coraz mniejszy kontakt. Wiele można powiedzieć w odniesieniu do stanowiska, rangi i podziału stopni takich przewodników, jak również i odnośnie ich działań, lecz to wykraczałoby poza zakres tej książki.

Mag dostaje możliwość komunikowania się ze swoim przewodnikiem duchowym i może się bezpośrednio od tej istoty dowiedzieć wszystkiego, co chce. Mag może być pewien, że duchowy przewodnik będzie pierwszym, który się ujawni, o ile jego intencje, by uszlachetniać swój charakter, są prawdziwe i szczere, oraz jeśli pracuje on wytrwale, uparcie i z zainteresowaniem nad swoim magicznym rozwojem. Przede wszystkim uczeń powinien dążyć do ustanowienia świadomego kontaktu ze swoim przewodnim duchem. Poniższe ćwiczenie opisuje tę praktykę:

Do tego ćwiczenia potrzebujesz wahadełka, lecz nie musi to być konkretny jego rodzaj. Obrączka, gwóźdź czy jakikolwiek mały obiekt przywiązany do jedwabnej nici może służyć za wahadełko. Owiń koniec jedwabnej nitki kilka razy dookoła swojego palca wskazującego, pozwalając wahadełku oscylować 20-25 cm od palca. To ćwiczenie wykonuje się, umieszczając dłonie na stole. Umieść łokieć dłoni, która trzyma wahadełko na stole i podnieś dłoń pod takim kątem do stołu, by przestrzeń pomiędzy wahadełkiem a blatem stołu wynosiła około 2-3 cm, pozwalając mu wisieć swobodnie w powietrzu. Zatrzymaj w tej pozycji łokieć i dłoń. Kiedy wahadełko stoi w miejscu, umieść pustą szklankę, wazon czy jakikolwiek inny obiekt, który wyda dźwięk, gdy wahadło go dotknie, 5-7 cm z boku wahadła.

Kiedy wszystkie przygotowania zostały wykonane zgodnie z tymi instrukcjami, dokonaj eksterioryzacji swojej mentalnej dłoni z dłoni fizycznej, która utrzymuje wahadło, i umieść mentalną dłoń bezpośrednio obok dłoni fizycznej. Następnie wejdź w stan transu na kilka chwil, jak było to opisywane w rozdziale kształcenia ducha, przenosząc swoją świadomość do środka brzucha; w tym momencie jesteś w czwartym wymiarze. Kiedy jesteś w tym stanie, przywołaj swojego przewodnika duchowego i poproś go w swoim duchu, żeby zechciał ukazać się tobie poprzez magicznie przygotowaną dłoń. Podczas tej komunikacji pozostań spokojny i obserwuj wahadło, równocześnie prosząc swojego przewodniego ducha, by podczas odpowiadania na pytania, dotknął wahadłem szklanki raz dla "nie", dwa razy dla "nieokreślony", a trzy razy dla "tak". Będziesz zaskoczony tym, że wahadło zacznie się poruszać i będzie dawało właściwe odpowiedzi na twoje pytania w przedstawionej wyżej postaci. Bardzo wrażliwe osoby zauważą również, że ich dłoń jest poruszana ręką inną niż ich własna. Będziesz prawdopodobnie czuł, że twoja dłoń jest jedynie rękawiczką, która zawiera inną dłoń, która nie jest twoją własną, a która porusza wahadłem. Istnieją również ludzie, którzy nie mają tych doświadczeń, a zamiast tego mają poczucie, że życzenie prowadzi myśli, pośrednio wywołując reakcję mięśni dłoni, co z kolei porusza wahadłem. Wszystkie te zajścia są całkowicie indywidualne i zależą od osobistych inklinacji.

Jeśli nie uda ci się pierwsza próba dokonania kontaktu ze swoim przewodnikiem duchowym, nie zniechęcaj się. Wytrwałość prowadzi do sukcesu. Po kilku próbach każdemu uczniowi uda się kontaktować ze swoim przewodnikiem duchowym. Kiedy już ustanowisz to połączenie, możesz swojemu przewodnikowi zadawać pytania, albo mentalnie, albo na głos, na które będzie on odpowiadał w sposób wcześniej uzgodniony, czyli: "tak", "nie", "nieokreślony". Przede wszystkim powinieneś zadawać pytania, które dotyczą samego przewodnika duchowego - na przykład, czy chce się tobie ujawnić, czy wcześniej wcielał się na planecie Ziemia. Powinieneś zadawać tego rodzaju pytania. Kiedy już ustanowisz kontakt poprzez wahadełko, możesz zamiast niego używać okrągłej tabliczki. Tabliczka będzie okrągłym dyskiem podzielonym na wiele części, odpowiadającym poszczególnym literom alfabetu. Każde miejsce jest przypisane literze. W środku tabliczki pozostaw okrągłe miejsce. Trzymaj wahadło nad tym miejscem i będzie ono wskazywało litery, które będą literować odpowiedzi na twoje pytania. Odpowiedzi i informacje, jakie w ten sposób otrzymujesz od swojego duchowego przewodnika, są bardziej precyzyjne i dokładne niż uzyskiwane przy pomocy wahadełka.

Kiedy już osiągniesz pożądany sukces z tabliczką, możesz to udoskonalić i przygotować większą tabliczkę, która będzie zawierała więcej informacji poza alfabetem. Może oczywiście zawierać alfabet, lecz również takie informacje jak liczby, miejsca z "tak", "nie", "nieokreślony", dni tygodnia i godziny. Ponownie, pozostaw miejsce na środku tabliczki jako punkt startowy swojego ćwiczenia. Ta tabliczka nie wymaga wahadełka. Jest ono zastąpione przez małą szklankę, przewróconą do góry dnem. Flamastrem narysuj strzałkę na dole szklanki, by służyła za wskazówkę. Trzymaj dolną część szklanki pomiędzy swoim palcem wskazującym a środkowym. Czubek strzałki będzie wskazywał konkretną literę. Aby ułatwić przesuwanie szklanki, możesz na tabliczce położyć szybę. Uczeń może opracować takie i wiele innych pomocy. Różnorodne inspiracje można zaczerpnąć z ezoterycznej czy spirytualistycznej literatury; są to oczywiście jedynie pomoce, które później staną się całkowicie niepotrzebne.

Inną metodą, jakiej można użyć przy pytaniu swojego duchowego przewodnika, jest podniesienie swojego palca wskazującego magicznie przygotowanej dłoni. Poproś go, by podniósł palec raz dla "nie", dwa razy dla "nieokreślony" i trzy razy dla "tak". Jeśli uda ci się z palcem wskazującym, to wykonuj to samo również z innymi palcami. Niektórzy uczniowie odkryją, że ich palec wskazujący reaguje najlepiej, u innych będzie to palec środkowy lub serdeczny. To oczywiście zależy od zręczności samego palca; jednakże do wszystkich przyszłych ćwiczeń tego rodzaju należy używać palca, który reaguje najlepiej.

Mag bardzo doceni tę metodę, gdyż pozwala mu ona komunikować się pasywnie z niewidzialnym światem, czy to ze swoim duchowym przewodnikiem, czy ze zmarłym człowiekiem, nawet w okolicznościach, gdzie tabliczka lub ołówek nie mogą być zastosowane - na przykład w towarzystwie innych ludzi, wśród natury etc. Możesz nawet trzymać swoje ręce w kieszeniach i dostawiać odpowiedzi "tak" i "nie" pośród dużego tłumu, zwłaszcza kiedy osiągnąłeś w tym szczególną biegłość. Kiedy opanujesz te ćwiczenia, możesz przejść do mediumicznego pisania. Metoda jest następująca:

Umieść przed sobą na stole kawałek papieru i weź ołówek do ręki, tak jak normalnie go bierzesz, gdy chcesz pisać. Następnie owiń gumową opaską swój kciuk, palec wskazujący i środkowy, lecz nie za mocno. Gumowa opaska służy uwolnieniu cię od konieczności koncentrowania się na trzymaniu ołówka. Następnie wejdź w stan transu, przygotuj magicznie swoją dłoń w opisywany wcześniej sposób, przywołaj swojego duchowego przewodnika i poproś go, by pisał przy pomocy twojej dłoni. Na początku możesz pisać tylko nierozróżnialne linie, potem pewne prawidłowe słowa, lecz po kilku próbach powstaną zrozumiałe słowa i zdania. Zawsze miej przy sobie wystarczającą ilość papieru, gdyż możesz potrzebować więcej niż jedną czy dwie strony. Wszystkie pytania uzyskają odpowiedź w sposób bezpośredni.

Poprzez powtarzane ćwiczenia nabędziesz takiej biegłości, że nie doświadczysz żadnych trudności przy praktykowaniu medialnego pisania. Ta metoda pozwala ci również komunikować się ze zmarłymi znajomymi, krewnymi i członkami rodziny. Poprzez to ćwiczenie, mag dowie się, że w rzeczywistości nie ma "życia tutaj" i "życia po śmierci", lecz są to tylko poziomy gęstości w czwartym wymiarze, gdzie istnieją różnego rodzaju istoty, a śmierć nie oznacza dla maga końca, lecz jest jedynie przejściem do czwartego wymiaru.

Opiszę pokrótce kilka rodzajów medialnego pisania, które mag może użyć w odniesieniu do własnych skłonności:

1. Automatyczna metoda mechaniczna: przy stosowaniu tej metody dłoń pisze całkowicie automatycznie. Mag nie wie, co będzie pisał, ani co konkretny duch zamierza pisać. Wiadomość może być także w języku obcym, którego mag nie zna, a nawet nigdy o nim nie słyszał. Rezultatem tej metody mogą być też rysunki czy obrazy.

2. Metoda inspiracyjna: jest to najpowszechniej używana metoda. W tej technice wiadomość ukazuje się w sposób podobny do myślenia na głos, czy to wewnątrz, czy na zewnątrz danej osoby, zawsze tak, jakbyś miał wcześniejszą wiedzę o tym, co istota zamierza pisać. Ta metoda pasywnej komunikacji przy częstym powtarzaniu zmieni się w słyszalne myślenie i słyszenie. Postrzegasz wiadomości albo z głębin swojej duszy, albo słyszysz je z zewnątrz.

3. Metoda intuicyjna: ta metoda daje ci poczucie, że sam piszesz. Zadawane pytania natychmiast uzyskują odpowiedź. Zdaje się, że znasz odpowiedź na pytanie. Jest to forma jasno-wiedzy. Dłoń pisze słowa i zdania z pełną świadomością i nic nie jest zasłyszane czy pod wpływem inspiracji.

Metody mogą się również pojawiać w sposób mieszany. Na przykład, może się zdarzyć, że pojawią się na wpół automatycznie i na wpół inspiracyjnie czy intuicyjnie, bądź równocześnie inspiracyjnie i intuicyjnie. To, która z tych metod jest dominująca, okaże się po długiej praktyce. Każda metoda jest dobra i wiarygodna, o ile jest stosowana właściwie i szczerze. Praktyka czyni mistrzem!

Teraz chciałbym wnieść kilka uwag odnośnie pytań, kiedy powinny być kierowane do istot i odnośnie otrzymywanych odpowiedzi. Przede wszystkim, mag nigdy nie powinien chwalić się swoimi ćwiczeniami i sukcesami. Im bardziej milczy odnośnie swojej komunikacji ze światem niewidzialnym, tym lepiej będzie dla niego. Co więcej, jeśli chodzi o wybór pytań, zawsze pamiętaj, że masz do czynienia z istotami, które są przedmiotem praw innych niż te, które rządzą ludźmi na płaszczyźnie fizycznej. Bądź świadom, że istoty, które kiedyś żyły na Ziemi, stały się zdezorientowane, gdyż nasza płaszczyzna fizyczna jest trójwymiarowa, a zatem zależna od czasu i przestrzeni, podczas gdy nie dotyczy to sfery czwartego wymiaru. Jedynie istoty wysoce rozwinięte są w stanie dać ci właściwe informacje odnośnie czasu, pewnych wydarzeń, przyszłości etc. Zatem mag dla dobra własnej magicznej edukacji będzie ograniczał swoje pytania do istot czwartego wymiaru do tematu ich domu i samego czwartego wymiaru. Później, gdy uczeń rozwinie swoje duchowe zmysły, nie będzie konieczności, by pasywnie komunikować się z niewidzialnym światem, gdyż on sam będzie w stanie dokonać tego, co jakaś istota może mu przekazać. Pasywna komunikacja ma służyć tylko jednemu celowi: dowiedzeniu istnienia innego świata i przekonaniu ucznia o tym fakcie, gdyż jest to świat, do którego wszyscy wejdą i będą w nim żyć po odejściu z tej płaszczyzny fizycznej, trójwymiarowego świata.

Podsumowanie ćwiczeń kroku V

Koniec kroku V

 

---