Krok IV
Wprowadzenie

Zanim zacznę opisywać trudniejsze ćwiczenia, chcę ponownie podkreślić, że uczeń, chcąc osiągnąć absolutny sukces na magicznej ścieżce, musi być cierpliwy i nie przyspieszać swojego rozwoju. Jest zatem absolutnie konieczne, by opanować wszystkie poprzednie ćwiczenia zanim przejdzie się do poniższych.

Krok IV
Magiczne kształcenie ducha

W tej części książki opiszę przenoszenie świadomości na zewnątrz. Musimy wiedzieć, jak dowolnie przenosić naszą świadomość do każdego obiektu, zwierzęcia lub człowieka.

Zacznijmy ćwiczenie:

Najpierw umieść przed sobą jakieś obiekty, których używasz codziennie; rób to w ten sam sposób jak w kroku II, kiedy praktykowałeś ćwiczenia koncentracji na obiektach. Następnie przyjmij asanę siedzącą i skoncentruj się na krótką chwilę na jednym z obiektów - zapamiętaj jego formę, kolor i rozmiar. Teraz wyobraź sobie, że stałeś się tym konkretnym obiektem - musisz tak jakby czuć i postrzegać jak ten konkretny obiekt i przyjąć wszystkie jego atrybuty. Musisz czuć, jak bardzo zamknięty jesteś w obszarze, w jakim się znajdujesz, i który możesz opuścić jedynie poprzez zewnętrzny wpływ. Musisz również wyobrazić sobie cel obiektu, w który się przekształciłeś poprzez swoją wyobraźnię. Dzięki intensywnej koncentracji powinieneś być w stanie również obserwować swoje otoczenie z punktu widzenia obiektu i przyjąć jego proporcje i stosunek z innymi obiektami. Jeśli, na przykład, obiekt jest położony na stole, to powinieneś czuć stosunek do stołu, jak również do innych obiektów na stole i wewnątrz pokoju, w którym wszystkie są umiejscowione. Jeśli uda ci się wykonać to ćwiczenie z jednym obiektem, to praktykuj dalej z innymi. To ćwiczenie jest zakończone, kiedy uda ci się połączyć swoją świadomość z każdym wybranym obiektem do takiego stopnia, że przybierasz formę, wielkość i cechy obiektu oraz kiedy jesteś w stanie pozostawać w obiekcie przez co najmniej pięć minut bez przerwy. Podczas tego ćwiczenia ciało fizyczne musi być całkowicie omijane i zapomniane. Następnie wybieraj większe obiekty do swojego skoncentrowanego przeniesienia świadomości, takie jak: kwiaty, rośliny, krzewy, drzewa etc. Świadomość nie zna ani czasu, ani przestrzeni, jest zatem pierwiastkiem akashy.

Nie zniechęcaj się początkowymi porażkami związanymi z niezwykłą naturą ćwiczeń. Cechy, które zapewnią ci pożądany sukces to cierpliwość, upór i wytrwałość. W późniejszym czasie uczeń w pełni zda sobie sprawę z przyszłej wagi tych wstępnych ćwiczeń w temacie magii. Kiedy uczeń opanuje przenoszenie swojej świadomości do obiektów nieożywionych, następnym oczywistym krokiem jest przenoszenie świadomości do istot żywych.

Wcześniej wspomniałem, że świadomość jest poza czasem i przestrzenią, zatem gdy wykonujemy nasze ćwiczenia z żywymi istotami, nasz wybrany obiekt nie musi być przed nami fizycznie. Do tego miejsca uczeń musi posiadać zdolność dowolnego wyobrażania każdej istoty.

Zacznij to ćwiczenie, przenosząc swoją świadomość do wyobrażonej formy kota, psa, konia, kozła etc. Rodzaj obiektu ćwiczeń nie jest ważny - może to być również mrówka, ptak czy słoń.

Najpierw wyobraź sobie zwierzęta w bezruchu, a potem w ruchu - chodzące, biegnące, pełzające, latające lub pływające, w zależności od zdolności konkretnego zwierzęcia.

Uczeń musi być w stanie przenieść swoją świadomość do dowolnie wybranej formy i w niej funkcjonować. Ćwiczenie jest ukończone, kiedy uczeń może pozostać w tej pozycji przez co najmniej pięć minut bez przerwy. Wtajemniczeni, którzy praktykują to ćwiczenie przez wiele lat, są w stanie zrozumieć każde zwierzę i mogą kontrolować je swoją wolą.

W związku z tym przychodzą na myśl legendy o wilkołakach, razem z innymi różnymi historiami, gdzie czarownicy zamieniają się w zwierzęta. Dla maga te legendy i bajki mają dużo głębsze znaczenie i dużo większą wagę niż dla przeciętnego człowieka. Te historie bez wątpienia opisują czarnych magów, którzy nie chcieli być rozpoznani, gdy dokonywali swoich bezbożnych, nikczemnych czynów, a zatem przyjmowali te zwierzęce formy w niewidzialnym świecie. Dobry mag potępia takie działania, a jego duchowe umiejętności pozwalają mu rozpoznawać takie istoty i również identyfikować prawdziwą formę tej osoby.

Te wstępne ćwiczenia nie służą kuszeniu ucznia do wykonywania takich działań. Raczej przygotowują go na wyższą magię, w której, dla pewnych przedsięwzięć, musi przyjmować wyższe boskie formy, w które przeniesie swoją samoświadomość. Kiedy już jesteś w stanie, poprzez to ćwiczenie, przyjąć swoją świadomością każdą zwierzęcą formę i utrzymać to wyobrażenie przez pięć minut bez przerwy, wówczas praktykuj to samo ćwiczenie z ludźmi. Początkowo wybieraj znajomych, przyjaciół, członków rodziny, krewnych - ludzi, z wyobrażaniem których nie masz problemów; płeć i wiek nie mają znaczenia. Musisz być w stanie przenieść swoją świadomość do ciała innej osoby w takim stopniu, że postrzegasz się, iż jesteś i myślisz jak osoba, której obraz przywołujesz.

Następną częścią tego ćwiczenia jest przejście od ludzi, których dobrze znasz, do całkiem obcych - ludzi, których nigdy nie widziałeś; a skoro nigdy nie widziałeś tych ludzi, musisz ich sobie wyobrazić. Ostatecznie na eksperymentalne obiekty wybieraj ludzi innych ras. Ćwiczenie jest zakończone, kiedy jesteś w stanie przenieść swoją świadomość na co najmniej pięć minut do ciała, które wizualizowałeś. Jednakże, im dłużej jesteś w stanie utrzymać swoją świadomość w tym wyobrażonym ciele, tym większe będą tego korzyści.

Poprzez to ćwiczenie mag zyskuje moc wiązania się z każdym człowiekiem. Będzie znał uczucia i myśli, które powstają w świadomości osoby, której obraz przywołał i będzie znał jej przeszłość i teraźniejszość, sposób zachowania. Mag może nawet dowolnie wpływać na tę osobę. Zalecane jest jednak pamiętanie o przysłowiu: "Jaki siew, taki plon".

Mag nigdy nie zastosuje swojego wpływu dla złego celu czy też nie zmusi innej osoby do wykonania czegoś wbrew własnej woli. Jeśli wielka moc nad każdym człowiekiem nadana magowi przez to ćwiczenie jest przez niego używana dla dobra ludzkości, to zejdą na niego błogosławieństwa. To da magowi rozumienie, dlaczego w Oriencie uczniowie obdarzają swojego mistrza najczystszą miłością. Wielbiąc swojego mistrza, uczeń wiąże się instynktownie z jego świadomością - w ten sposób będzie on pośrednio pod jego wpływem, co zaowocuje szybszym i bezpieczniejszym postępem. Dlatego orientalne metody nauczania uważają obecność mistrza (guru) za absolutnie konieczne dla rozwoju uczniów. To, co jest w Tybecie znane jako ankhur, oparte jest na tej samej zasadzie, lecz w odwrotnym porządku - mistrz wiąże się ze świadomością swojego ucznia i przekazuje mu moc i oświecenie. Mistycy stosują tę samą metodę, tzw. pneuma-transfer[1].

Krok IV
Magiczne kształcenie duszy

W tym rozdziale będziemy dalej rozszerzać naszą pracę z elementami. Do tej pory nauczyliśmy się gromadzić wewnątrz nas jeden element poprzez oddychanie płucami i porami ciała oraz postrzegać w ciele jego konkretne właściwości. Teraz nauczymy się, jak ładować elementem poszczególne części ciała. Można zastosować tutaj dwie metody, jednakże mag musi opanować je obie.

Metoda 1

Jak było to opisane w kroku III, wdychaj konkretny element poprzez płuca i pory, do całego ciała, i gromadź go, a następnie rób wydech bez wyobrażania sobie czegokolwiek. Przy wdechu wyobrażaj sobie uczucie charakterystycznego atrybutu elementu. Jeśli jest to element ognia, charakterystycznym atrybutem będzie ciepło; jeśli jest to woda, wyobrażaj sobie zimno; jeśli powietrze, wizualizuj uczucie lekkości; a kiedy jest to ziemia, będzie to ciężkość. Zacznij od siedmiu wdechów, lecz zamiast przywracać zgromadzony element wszechświatu i wyobrażać jego znikanie, kieruj element do konkretnej części ciała, jeszcze bardziej kompresując jego konkretny atrybut i wypełniając nim tę część ciała. Musisz czuć skompresowany element z jego charakterystycznym atrybutem dużo bardziej intensywnie w jednej części ciała, niż gdy czujesz to w całym ciele. Tak jak kompresowana jest para, by uzyskać więcej ciśnienia, tak samo mięśnie, kości i skóra danej części ciała muszą być przeniknięte elementem.

Kiedy już mocno czujesz konkretny atrybut elementu w napełnianej części ciała, to rozpuść go poprzez całe ciało przy pomocy wyobraźni i rozładuj poprzez wydychanie z powrotem do wszechświata (jak jest to opisane w kroku III). To ćwiczenie musi być praktykowane zamiennie z każdym elementem i z każdym wewnętrznym i zewnętrznym organem. Istnieje jednak bardzo ważny wyjątek, o jakim trzeba pamiętać: nie praktykuj tego z sercem ani z mózgiem. Jeśli nie chcesz wyrządzić dużej szkody, nie gromadź żadnego elementu w sercu ani w mózgu, czy to swoim własnym, czy innej osoby. Jedynie mistrzowski mag, który jest bardzo doświadczony w kontrolowaniu elementów - ten, który jest panem elementów - może przyjąć pewną ilość akumulacji w sercu i mózgu bez wyrządzania sobie krzywdy, gdyż taki mistrz zna swoje ciało i ma nad nim kontrolę. Możesz jednakże dostarczać każdemu organowi, nawet sercu i mózgowi, konkretne atrybuty elementów, lecz nie kumuluj ich. Osoba początkująca powinna powstrzymać się od kumulowania elementów czy energii witalnej w sercu lub mózgu, zwłaszcza jeśli nie jest jasnowidzem i nie posiada zdolności obserwowania funkcji konkretnych organów.

Kiedy kumulujesz elementy czy energię witalną w całym ciele, wtedy mózg i serce jest ogólnie przystosowane do tej akumulacji, ponieważ moc tego napięcia nie jest skierowana na jakiś konkretny organ, lecz jest rozprowadzana na całe ciało.

Szczególną uwagę należy poświęcić dłoniom i stopom. Powinieneś nauczyć się opanowania akumulacji elementów i witalnej energii w swoich dłoniach i stopach, gdyż jest w tych miejscach używana w praktycznej części magii. Bardzo szczególną uwagę powinieneś poświęcić palcom.

Istnieje jeszcze inna możliwość rozładowywania elementu z organu lub części ciała. Zamiast przywracania elementu najpierw do całego ciała, aby stamtąd go uwolnić, poprzez oddychanie porami, do wszechświata, możesz też rozładować cały element bezpośrednio z części ciała do wszechświata przy pomocy wyobraźni. Ta druga procedura jest znacznie szybsza. Mag musi być wprawiony w obu metodach i rozumieć to, jak ich dowolnie używać.

Metoda 2

Druga metoda akumulacji elementu w części ciała jest dokonywana poprzez przeniesienie się ze świadomością do konkretnej części ciała, pozwalając wdychać i wydychać jej w ten sam sposób jak przy oddychaniu porami. Wdychasz element każdym oddechem, który bierzesz, a wydychasz normalnie; innymi słowy, zachowujesz element, który wdychasz.

Kiedy masz uczucie, że zgromadziłeś wystarczającą ilość danego elementu w konkretnej części ciała, uwolnij element poprzez wydychanie; innymi słowy, przywracasz go wszechświatu, z którego go wcześniej wdychałeś. Ta procedura jest oczywiście szybka i prosta, lecz wymaga określonej umiejętności w przenoszeniu swojej świadomości. Musisz również umieć akumulować energię witalną w każdej, dowolnie wybranej części ciała. Kiedy już perfekcyjnie opanujesz tę praktykę, możesz przejść do następnego ćwiczenia.

Wiemy, że ciało ludzkie jest podzielone na cztery główne regiony w odniesieniu do elementów. Przypomnimy je dla lepszego zrozumienia:

1) Element ziemi: od stóp do ud, z kością ogonową, włączając w to organy reprodukcyjne, czyli genitalia.

2) Element wody: obszar brzuszny z jego wewnętrznymi organami, takimi jak: jelita, śledziona, pęcherz, wątroba, żołądek, aż do przepony brzusznej.

3) Element powietrza: klatka piersiowa, płuca, serce, aż do szyi.

4) Element ognia: głowa ze wszystkimi jej organami.

Celem następnego ćwiczenia jest ładowanie konkretnych obszarów ciała odpowiednimi elementami. Jest to dokonywane w następujący sposób:

Przyjmij swoją ulubioną asanę. Poprzez płuca i oddychanie porami wdychaj element ziemi, z jego charakterystycznym atrybutem ciężkości, do ziemskiego obszaru swojego ciała, to znaczy od stóp do genitaliów i kości ogonowej. Wdychaj element ziemi siedem razy. Wydech wykonuj normalnie, aby obszar ziemi w twoim ciele został wypełniony elementem, który na niego wpływa. Utrzymaj element ziemi w obszarze ziemi i kontynuuj, wdychając siedem razy element wody regionem wody, obszarem brzusznym, bez wydychania elementu wody, tak aby obszar wody również został wypełniony swoim elementem. Następnie kontynuuj w ten sam sposób z następnym elementem. Wdychaj element powietrza siedem razy i wypełnij obszar klatki piersiowej. Zatrzymaj go w tym obszarze bez wydychania. Następnie przejdź do obszaru głowy; wypełnij go, wdychając element ognia siedem razy. Nie wydychaj elementu ognia, aby obszar głowy został nim wypełniony.

Kiedy wszystkie obszary ciała są naładowane odpowiednimi elementami, musisz pozostać w tej pozycji przez mniej więcej dwie do pięciu minut, a następnie przejdź do rozpuszczania elementów. Zacznij tam, gdzie skończyłeś. W tym przypadku zacznij od głowy, od elementu ognia. Siedem razy wykonuj normalny wdech, lecz przy każdym wydechu (również siedem razy) wydychasz element ognia z powrotem do wszechświata. Kiedy obszar głowy jest oczyszczony z elementu ognia, przejdź do obszaru powietrza, następnie obszaru wody i na końcu do obszaru ziemi, aż całe ciało zostanie całkowicie oczyszczone ze zgromadzonych elementów.

Kiedy osiągniesz określoną biegłość w tych ćwiczeniach, możesz rozszerzyć je, nie tylko wypełniając konkretne obszary ciała odpowiednimi elementami, lecz również kompresując odpowiednie elementy w tych obszarach. Procedura jest taka sama, jak ta właśnie opisana, w której zaczynasz od elementu ziemi i kończysz na elemencie ognia. Również proces rozpuszczania elementów jest taki sam, jak ten opisany przed chwilą.

Te ćwiczenia są również wielkiej wagi, gdyż sprowadzają materialne, czyli fizyczne ciało, jak również i ciało astralne, czyli psychiczne, do harmonii z uniwersalnymi prawami elementów. Jeśli mag z jakiegoś powodu doświadczy dysharmonii, to wystarczy, że będzie praktykował powyższe ćwiczenie, i natychmiast na nowo ustanowi harmonię. Będzie doświadczał przyjemnego wpływu pełnej uniwersalnej harmonii nie tylko przez kilka godzin, lecz całymi dniami, co stwarza w nim i podtrzymuje uczucie pokoju i błogości.

Harmonia elementów w ciele oferuje kilka innych możliwości:

1) Przede wszystkim uczeń jest chroniony od wszelkich destrukcyjnych wpływów pochodzących z negatywnej strony elementów.
2) Kiedy uczeń osiągnie magiczną równowagę, odkryje, że jest w środku różnych zajść; widzi wszystkie prawa, wszystkie powstające i ginące w uniwersalnej, prawdziwej perspektywie.
3) Uczeń nie jest doświadczany przez wiele chorób i sprowadza równoważący efekt na własną karmę, a tym samym i przeznaczenie; staje się on coraz bardziej odporny na wszelkie niekorzystne wpływy.
4) Oczyszcza swoją mentalną i astralną aurę i wzmacnia swoją mentalną i astralną matrycę.
5) Budzi swoje magiczne zdolności; jego intuicja przyjmuje uniwersalny charakter.
6) Jego astralne zmysły są wzmocnione.
7) Jego zdolności intelektualne są zwiększane.

Krok IV
Magiczne kształcenie ciała fizycznego

Do tego momentu ćwiczenia pierwszego kroku powinny stać się już częścią twojego życia, codziennym nawykiem. Ćwiczenia drugiego kroku powinny być wykonywane w zależności od dostępnego czasu i, jeśli tylko jest taka możliwość, pogłębiane i umacniane. Do tego miejsca musisz mieć zdolność stosowania się w najdrobniejszych szczegółach do każdego ascetyzmu, któremu się poddasz, bez ulegania pokusom czy nawet bez walki z nimi. Ćwiczenia trzeciego kroku powinny również być udoskonalone i pogłębione do granic możliwości.

Pozycja ciała i kończyn musi być opanowana do takiego stopnia, byś był w stanie pozostawać w siedzącej asanie godzinami bez doświadczania najmniejszej przeszkody, nerwowości, napięcia czy skurczów mięśni.

Emanująca energia musi być zwiększana, pogłębiana i musi stać się bardziej ekspansywna, to znaczy bardziej dynamiczna; jest to dokonywane przez wyobraźnię, moc wyobraźni i głębszą medytację. Mag musi nauczyć się praktycznie stosować emanującą energię we wszystkich okolicznościach i sytuacjach. Musi dojść do miejsca, w którym każde życzenie przeniesione na emanującą energię natychmiast staje się rzeczywistością. To pozwoli mu pomagać cierpiącym w przypadku choroby lub wypadków; i będzie on w tym względzie błogosławiony.

Teraz zajmiemy się tematem niezbyt dobrze znanym, konkretnie postawami ciała, gestami i pozycjami palców, które są powszechnie znane jako rytuały. Fundamentalna zasada rytuałów składa się z potwierdzenia idei czy biegu myśli przez zewnętrzną formę ekspresji, bądź na odwrót, jest to przywoływanie lub też, jak jest to nazywane w hermetyzmie, "ewokowanie" idei czy biegu myśli poprzez gest lub działanie. Ta fundamentalna zasada ma zastosowanie do wszelkiej magii rytualnej. To potwierdza nie tylko, że każda idea czy każde istnienie może być wyrażone poprzez zewnętrzne działanie, lecz może to zostać również związane z konkretnym zadaniem.

To, co nie otrzyma lub nie nosi swojej nazwy, symbolu czy zewnętrznego znaku, nie posiada znaczenia ani wagi. Wszystkie magiczne procedury są rytuałami opartymi na tej pierwotnej tezie i od zarania czasu każdy system religijny miał swoje konkretne akty kultu. Istnieje oczywiście różnica co do wagi tych rytuałów. Bardzo mało z tego tematu zostało udostępnione powszechnie, lecz było najczęściej chowane w największej tajemnicy, będąc tematem zarezerwowanym wyłącznie dla wysokich kapłanów i wtajemniczonych. Każdy rytuał służy konkretnemu celowi, niezależnie od tego czy jest to słowne czarodziejstwo Tybetu, pozycje palców wykonywane przez kapłanów w Bali lub podczas aktów czci w Oriencie, czy rytualne ewokacje magów. Synteza zawsze pozostaje jedna i ta sama. Kiedy ktoś o czymś zaświadcza bądź zeznaje w sądzie, wznosi prawą dłoń w wyciągniętymi trzema palcami jako potwierdzenie prawdomówności - to również może zostać uznane za gest magiczny. Z punktu widzenia chrześcijaństwa trzy wyciągnięte palce symbolizują trójcę. Każda z wielu lóż i sekt ma swoje własne rytuały. Na przykład wolnomularze są związani konkretnym znakiem, słowem i uściskiem dłoni. Wiele rzeczy można na ten temat powiedzieć z historycznego punktu widzenia, lecz takie studium byłoby całkowicie pozbawione znaczenia dla praktyki magii czy dla magicznej edukacji.

Prawdziwy mag nie ulega wpływom, gdy czyta w różnych książkach, w jaki sposób inny mag rysuje magiczny okrąg i uważa go za symbol nieskończoności, boskości i nietykalności, czy też o tym, jak przenosi swoje geniusze[2] i anioły do tego okręgu dla swojej ochrony, albo jak lama rysuje swoją mandalę i podczas swych rytuałów uważa swój thatagatos za symbol strzegącego bóstwa. Mag nie potrzebuje instrukcji, które są dla niego obce. Jest on świadomy tego, że są to tylko punkty skupienia dla idei i pamięciowe pomoce dla ducha. W kroku IV mag nauczy się jak opracowywać własne rytuały, akty czci, gesty i pozycje palców. Oczywiście, wszystko zależy od jego indywidualności i zmysłu postrzegania. Wielu magów dokonuje znacząco więcej przy pomocy prymitywnych rytuałów niż filozoficzny spekulant przy pomocy skomplikowanego aktu czci. Nie istnieją konkretne wytyczne - uczeń musi działać intuicyjnie i musi rozumieć, jak wyrazić każdą ideę, każdy bieg myśli, jak również to, co chce zrealizować, w postaci odpowiedniego gestu, pozycji palców czy poprzez rytuał. Na przykład, z pewnością nie wyraziłby symbolicznie gestu błogosławieństwa zaciśniętą pięścią. W zależności od okoliczności czy sytuacji, w której się znajduje, opracuje on indywidualny, bezpretensjonalny rytuał, który zastosuje w całkowitej tajemnicy, nie będąc przez nikogo dostrzeżonym. Istnieją magowie, którzy praktykują magię rytualną, stosując ruchy palców, trzymając dłonie w kieszeniach, nawet w towarzystwie wielu ludzi, z których nikt nie zdaje sobie z tego sprawy.

Jest to dokonywane przez użycie elementów w odniesieniu do analogii pięciu palców:

palec wskazujący - ogień
kciuk - woda
palec środkowy - akasha
palec serdeczny - ziemia
mały palec - powietrze

prawa dłoń - elementy pozytywne
lewa dłoń - elementy negatywne

Ten przykład powinien wystarczyć.

Naucz się przypisywać całkowicie indywidualne znaki stosowne do różnych idei. Utrzymuj te znaki w tajemnicy, gdyż jeśli ktoś inny zastosuje ten sam znak do tej samej idei, osłabi on ideę (efektywność życzenia), ściągając twoją energię. Ilekroć chcesz szybko spełnić swoje osobiste życzenie, zwiąż je ze swoim małym rytuałem czy gestem. Najlepiej z gestem palców. Wyobraź sobie, że poprzez ten gest twoje życzenie staje się rzeczywistością, a raczej, że już stało się rzeczywistością. Tutaj również ma zastosowanie prawo, że określanie idei czy życzenia musi być w czasie teraźniejszym oraz w postaci rozkazu. Wyobrażanie, że to staje się rzeczywistością w połączeniu z gestem czy rytuałem, musi być na początku wykonywane intensywnie z poczuciem pewności - jak we wcześniejszym wniosku - z przekonaniem i niewzruszalną wiarą w sukces.

Na początku mają być stosowane zarówno rytuał, jak i wyobrażenie. Później, kiedy w pełni pochłonie cię wyobrażenie życzenia i jego realizacja, będziesz automatycznie, bez zauważania tego i bez świadomości, czuł się zmuszony do użycia gestu czy rytuału. Kiedy osiągniesz punkt, że życzenie staje się zautomatyzowane w wyobraźni, wtedy odwracasz procedurę - wykonujesz gesty lub rytuał, a wyobraźnia czy konkretna energia automatycznie wyzwala skutek. Jest to właściwy cel rytuału, gestu, pozycji palców lub postawy ciała. Kiedy rytuał z wyobrażeniem jest zautomatyzowany, to wystarczy tylko wykonać rytuał, aby osiągnąć zamierzony efekt czy wpływ. Naładowana bateria daje najlepsze porównanie - wszystko, czego potrzeba, to odpowiednie połączenie, aby mieć dostępną całą jej elektryczność. Częste powtarzanie wyobrażania gestu czy rytuału, który wybrałeś, ustanawia magazyn energii w sferze przyczynowej pierwiastka akashy, który, w zależności od życzenia lub celu, przyjmuje wymaganą wibrację (fluid elektromagnetyczny), kolor, brzmienie i wszystkie konieczne analogie. Można by poprawnie stwierdzić, że wszystkie te rzeczy są bezpośrednimi krwinkami całej struktury tego magazynu energii. Kiedy ten magazyn jest ładowany poprzez częste powtarzanie, sam rytuał uwalnia wtedy część energii z magazynu i wytwarza potrzebny skutek. Jest zatem niezwykle ważne, by nikomu o nim nie mówić; inaczej ktoś inny mógłby zużyć ten zapas energii tym samym rytuałem i osiągnąć ten sam skutek bez żadnego wysiłku. Jednakże za wszystkie konsekwencje odpowiedziałby twórca rytuału.

Istnieją loże, każące nowicjuszom praktykować rytuały, przez które taki magazyn energii jest automatycznie ładowany. To daje wyższym wtajemniczonym darmową dostawę dla ich własnego magazynu energii i mogą go oni używać bez żadnego wysiłku ze swojej strony. Kiedy uczeń dojdzie do momentu, w którym sam może używać energii z tego magazynu, oznajmia się mu, by używał tego rytuału możliwie jak najmniej.

Ta wiedza może dać ideę, że pewne ruchy polityczne i partie pośrednio wykonujące magiczne procedury w postaci swoich pozdrowień czy gestów powitania, równocześnie stale dodają energii witalnej, nawet w małych ilościach, do ich wspólnego magazynu poprzez stałe powtórzenia. Taki gest był używany przez Narodowo-Socjalistyczną Niemiecką Partię Pracy (NSDAP = Nationalsozialistiche Deutsche Arbeiter Partei). Pozdrowieniom towarzyszyło wzniesienie prawej ręki, które było reprezentatywnym gestem mocy. Jednakże, kiedy taki wspólny magazyn energii stał się potężny i był nadużywany dla chciwych i podłych celów, wówczas duchowo naładowana energia, ze względu na swoją polaryzację, zwraca się przeciwko swoim twórcom czy założycielom. Rezultatem jest upadek i destrukcja, nie wspominając o nienawiści, pod wpływem której ogromna ilość ludzi była uwięziona, gdzie wielu cierpiało i marniało, podczas gdy inni byli niewinnie skazywani na śmierć, a jeszcze inni stali się ofiarami pól bitewnych - i wszystko to wytworzyło przeciwną polaryzację, która przyczyniła się do rozpuszczenia tego magazynu energii.

To samo prawo ma zastosowanie w jednakowym stopniu do wszystkich innych aktów czci, rytuałów i praktyk kultów, niezależnie od tego, czy są one wykonywane przez religie, sekty czy loże. Cudowne uzdrowienia w miejscach pielgrzymek czy w świętych miejscach opierają się na tej samej, fundamentalnej zasadzie. Dewocyjny wierzący ściąga duchową energię z pierwiastka akashy poprzez jego mocną i niewzruszalną wiarę w święty obraz czy posąg (ikonę). Ta energia jest akumulowana przez wyznawców i w ten sposób osiągane są cudowne efekty. Mag, który jest właściwie poinstruowany, zawsze znajdzie prawdziwe wytłumaczenie dla takich czy podobnych zjawisk, na bazie uniwersalnych praw.

Jeśli by sobie tego życzył, mag mógłby na podstawie swojej wiedzy o prawach biegunowości, użyć energii, która została zgromadzona w takim kultowym magazynie dla swoich własnych celów i tym samym osiągnąć takie cudowne uzdrowienia i wiele innych, zdawałoby się cudownych, zajść. Jednakże etyczny mag stojący wysoko uważa takie działanie za kradzież i tym samym nigdy nie zniżyłby się do takiego poziomu, gdyż ma wiele innych możliwości do swojej dyspozycji. Te przykłady są podawane jedynie dla informacji czytelnika. Teraz wrócimy do bieżącego tematu - rytuałów.

Jak zostało wcześniej wspomniane, każda idea, życzenie i wyobrażenie może stać się rzeczywistością poprzez rytuał niezależnie od płaszczyzny, w której działasz, czy to fizycznie, astralnie lub duchowo. Czas, który upłynie zanim to stanie się rzeczywistością, zależy przede wszystkim od duchowej dojrzałości, a po drugie od dokładności w używaniu rytuału. Mag powinien zawsze wybierać rytuały, których będzie mógł używać przez resztę swojego życia; jako takie powinny być to rytuały o uniwersalnym charakterze. Im mniej jest życzeń, tym szybciej osiągnie się sukces. Jeśli rytuały, które zostały wybrane, nie dają na początku pożądanego efektu, nie dodawaj żadnych innych rytuałów. Na początku powinieneś być naprawdę zadowolony z jednym rytuałem, lecz nie powinieneś przekraczać trzech. Gdy mag osiągnie ten poziom rozwoju, będzie znał swoje ograniczenia odnośnie swoich zdolności ładowania.

Podsumowanie ćwiczeń kroku IV

Koniec kroku IV