Magia jest największą wiedzą i najwyższą nauką, jaka istnieje gdziekolwiek na naszej planecie. Magia uczy nie tylko praw metafizycznych, lecz również metapsychicznych, które istnieją i mają zastosowanie na wszystkich płaszczyznach. Od zarania dziejów, najwyższa wiedza zawsze była znana jako "magia". Była jednak dostępna jedynie dla szczególnych kręgów społeczeństwa, których członkowie byli przeważnie wysokimi kapłanami i najpotężniejszymi potentatami. Magowie zawsze byli uważani za najwyższych wtajemniczonych. Znali prawdziwe nauki, lecz trzymali je w tajemnicy wszystkimi środkami, jakie mieli do dyspozycji. Znali dokładnie syntezę swojej własnej religii, jak również wszystkich innych. W przeciwieństwie do nich, zwykłych ludzi uczono religii jedynie w postaci symbolicznej. Dopiero po wielu wiekach kilka fragmentów prawdziwej wiedzy zostało udostępnionych publicznie. Wciąż jednak były one bardzo ukryte, co jest zrozumiałe, gdyż większość ludzi nie była wyedukowana w magii według boskich praw. Rozumieli jedynie kilka fragmentów tej wysokiej wiedzy i jedynie z własnego punktu widzenia. Rezultatem tego był fakt, że mogli oni przekazywać tę wiedzę w nieadekwatny i jednostronny sposób. Dlatego też wiedza o magii, nie przesadzając, pozostała tajemną do dzisiejszego dnia. Zrozumienie prawdziwych magicznych praw zależy od duchowej i magicznej dojrzałości osoby. Aby osiągnąć dojrzałość wymaganą dla tej pracy, absolutnie konieczna jest określona ilość wcześniejszego kształcenia. Czytelnik powinien zatem rozumieć już, dlaczego mówię, że należy ukończyć nauki pierwszej karty Tarota we Wtajemniczeniu do Hermetyzmu aż do kroku ósmego włącznie, jeśli chce się osiągnąć sukces w wyższej magii. A to oznacza, że uczeń magii musi ukończyć ósmy krok nie tylko teoretycznie, lecz praktycznie w każdym aspekcie wymienionym w pierwszym tomie.
Nie istnieją cuda jako takie, ani nie istnieje nic, co można uważać za nadprzyrodzone. Ta opinia jest podzielana przez wykształconych racjonalistów i przez tych, którzy nie są w stanie uchwycić czy zrozumieć tego rodzaju zjawisk. Magia jest wiedzą, która uczy praktycznego zastosowania praw, od najniższych praw natury do najwyższych praw ducha. Każdy, kto chce poznać prawa magii, musi najpierw poznać wszystko w zakresie skutków najniższych praw natury, zanim będzie w stanie rozumieć dalsze prawa, a następnie przejdzie do najwyższych z praw.
Zależnie od tego, jak daleko czytelnik zaszedł w tym momencie swojego rozwoju, czy też od tego, które prawa obecnie studiuje, dla łatwiejszego przeglądu może on podzielić magiczną wiedzę na trzy kategorie. Niższa magia zajmuje się prawami natury, ich skutkami, tym jak i gdzie funkcjonują i jak można je kontrolować. Niższa magia jest również znana jako Magia Natury. Średnia magia zajmuje się uniwersalnymi prawami w człowieku, mikrokosmosie, ich skutkami, tym jak i gdzie funkcjonują i jak można je kontrolować. Wysoka magia obejmuje uniwersalne prawa w makrokosmosie, czyli w całym wszechświecie, ich skutki, to jak i gdzie funkcjonuje i jak może być kontrolowana w całym makrokosmosie. W mojej pierwszej książce kilka razy wspominałem o analogii, którą niższa, średnia i wysoka nauka magii są połączone i podałem pełny opis działania i funkcjonowania tych mocy.
Magiczną wiedzę można porównać do systemu kształcenia, gdzie niższa magia jest przedmiotem w szkole podstawowej, magia średnia, która jest magią człowieka, przedmiotem szkoły średniej, a wyższa magia jest wykładana na uniwersytecie. Skoro, według Tablicy Hermesa[1] uniwersalnym aksjomatem właściwym dla magii jest "jak na górze - tak na dole" i vice versa, to mówiąc wprost, mówienie o niskiej, średniej i wysokiej magii jest niepoprawne. Istnieje właściwie tylko jedna wyjątkowa magia, a stopień dojrzałości, który dany mag osiągnął jest miarą jego własnego rozwoju. Uniwersalne prawa, niezależnie od tego, czy stosowane dla dobrych czy złych intencji, zawsze pozostają takie same. Stosowanie prawa zależy od charakteru i intencji osoby. Jeśli mag używa swoich mocy dla dobrych celów, może dla siebie wybrać określenie "biała magia". Jeśli używa swoich zdolności dla złych celów, to może mówić o "czarnej magii". Lecz niezależnie od tego, czy działania maga są moralnie dobre czy złe, to zachodzą według dokładnie tych samych praw.
Rozsądny czytelnik nie będzie miał wątpliwości, że nie istnieje ani biała ani czarna magia. To rozróżnienie zostało wprowadzone do powszechnego użytku przez mistyczne i religijne sekty, gdyż osobę, która im nie odpowiada nazywają czarnym magiem. Dla uderzającego porównania pomyśl, że równie nierozmyślne byłoby z uniwersalnego punktu widzenia powiedzieć na przykład, że noc jest zła, a dzień jest dobry. Jedno nie może istnieć bez drugiego i oba bieguny musiały powstać, gdy makrokosmos i mikrokosmos były tworzony, aby jedno różniło się od drugiego.
Bóg, stwórca wszechświata, nie stworzył nic nieczystego czy złego. Nie znaczy to, że człowiek powinien czynić i dobro i zło. Różnica pomiędzy nimi istnieje, by pozwolić człowiekowi odróżniać prawdę od jej przeciwności i by mógł on to opanować. Prawdziwy mag nie będzie zatem nigdy niedoceniał negatywnego, lecz również nie będzie go unikał. Zawsze będzie pozwalał negatywności zająć należne jej miejsce i negatywność musi być dla niego tak użyteczna, jak pozytywność. Oznacza to, że mag nigdy nie uważa negatywnych mocy za złe. Będzie patrzył na dobro i zło nie z religijnego, lecz z uniwersalnego punktu widzenia.
Magia jest zazwyczaj mylona z czarodziejstwem czy czarownictwem. Chcę zatem krótko wytłumaczyć różnicę pomiędzy magią, a czarodziejstwem. Prawdziwy mag zawsze stosuje się do uniwersalnych praw, zna ich przyczyny i skutki i celowo używa tych mocy, podczas gdy czarownik używa mocy, których źródła nie zna, chociaż jest w pełni świadomy konsekwencji tworzonych przez używanie tych mocy. Nie ma on jednak pojęcia o ich właściwym połączeniu, gdyż nie ma wiedzy o uniwersalnych prawach. Może znać jedno czy dwa prawa, czy też posiadać o nich częściową wiedzę, lecz nie widzi prawdziwego połączenia pomiędzy działaniem, rozwijaniem i funkcjonowaniem tych uniwersalnych praw, gdyż nie osiągnął koniecznej do tego dojrzałości.
Z drugiej strony, prawdziwy mag, nie chcąc być uważanym za czarownika, nigdy nie zrobi niczego nie mając pełnej wiedzy o tym, co wykonuje. Czarownik również może użyć jakiejś części swojej wiedzy o magii z dobrymi czy złymi intencjami, niezależnie od tego, czy używa pozytywnych czy negatywnych mocy. Lecz nie ma prawa nazywać się magiem.
Szarlatan jest osobą, która oszukuje innych ludzi. Nie jest on ani czarownikiem, ani magiem. Używając pospolitych słów, jest on oszustem. Szarlatani lubią chwalić się o wysokich magicznych zdolnościach, których naprawdę nie posiadają i próbują otaczać się zasłoną mistycznej tajemnicy, by ukrywać swoją prawdziwą niewiedzę.
To ta kategoria ludzi jest odpowiedzialna za złe imię, jakie otrzymała prawdziwa magiczna nauka. Cechami prawdziwego maga nie są ani tajemnica, ani zewnętrzne paradowanie, wręcz przeciwnie. Jest on skromny, zawsze próbuje pomagać ludziom i tłumaczyć dojrzałym osobom tajemnice magii. Naturalnie, nie będzie on wyjawiał swoich tajemnic ludziom, którzy jeszcze do nich nie dojrzeli, by uniknąć degradacji świętej nauki. Prawdziwy mag nigdy nie demonstruje swojej wiedzy o nauce magii poprzez zewnętrzne zachowanie. Prawdziwy mag nie różni się praktycznie od przeciętnego obywatela, gdyż zawsze próbuje on przystosować się do każdej osoby, sytuacji czy okazji. Jego magiczny autorytet jest wewnętrzny, bez zewnętrznego splendoru.
Istnieje jeszcze jedna wariacja magii, którą wymienię, gdyż często jest mylona z prawdziwą magią, lecz nie ma z nią nic wspólnego. Mam na myśli tak zwane kuglarstwo. Manualne zdolności kuglarza i jego umiejętność wywoływania iluzyjnych impresji u obserwujących go ludzi, pozwala kopiować mu niektóre zjawiska, które prawdziwy mag sprowadza poprzez stosowanie uniwersalnych praw. Fakt, że kuglarze zawsze używają dla swoich trików słowa "magia", ponownie świadczy o jego spłyceniu. Nie zamierzam podawać czytelnikowi żadnych szczegółów kuglarskich trików. Faktem jest jednak, że kuglarz nie jest ani czarownikiem ani magiem, nawet jeśli nadaje sobie najbardziej obiecujące imiona z powodu swojej ogromnej manualnej zręczności.
W tej książce opiszę syntezę tej części magii, która do tej pory nie została odkryta. Jest to magia ewokacji, która jest najtrudniejszą do zrozumienia. Od najstarszych wieków antyczności do czasów obecnych, opublikowano setki książek zawierających instrukcje przywoływania istot i czynienia paktów z diabłem etc. Lecz żadna z tych książek nie dawała czytelnikowi prawdziwej wiedzy, nie mówiąc o zapewnieniu sukcesu przy zastosowaniu zalecanych instrukcji. Prawdziwe jest jednak to, że od czasu do czasu, w pojedynczych przypadkach, ze względu na własny talent i dojrzałość, ktoś osiągał częściowy sukces. Prawdziwy mag, który chce zgłębić magiczną ewokację nie musi się obawiać, że nie osiągnie niczego, bądź że osiągnie jedynie częściowy sukces. Przekona się on szybko, że z podaną tutaj syntezą magii ewokacyjnej, będzie on w stanie wykonać udaną ewokację.
Inne kategorie magii, jak na przykład, magia mimiczna, sympatyczna, magia zaklęć, nie będą w tej książce omawiane, gdyż te obszary mogą być z łatwością zbadane przez samego maga, jeśli będzie nimi zainteresowany. Instrukcje w tych tematach można znaleźć w zwykłych książkach zajmujących się takimi tematami.
Rozdział 2 Pomoce magiczne
Chociaż prawdziwy mag może osiągnąć wszystko swoją własną mocą - którą samodzielnie osiągnął na skutek swojej duchowej dojrzałości podczas magicznego rozwoju, to może on zdecydować się na używanie magii ceremonialnej i wszelkich pomocy, które do niej należą.
Korzyścią, jaką oferuje magia ceremonialna jest to, że poprzez powtarzane używanie jednego instrumentu do tej samej operacji, można osiągnąć rezultaty bez użycia własnej mocy. Magia ceremonialna umożliwia zatem łatwiejszą pracę z okultystycznymi mocami poprzez użycie różnych narzędzi pomocniczych. W zasadzie wszystkie zewnętrzne urządzenia, wszystkie magiczne instrumenty, są pomocą dla świadomości i pamięci maga. Poprzez kierowanie uwagi na określony instrument, reprezentowane przez niego zdolności i moce sprowadzone są do świadomości maga. Gdy tylko mag, podczas aktu ewokacji, weźmie w dłoń dowolny instrument, otrzyma pożądany kontakt i właściwy rezultat bez żadnego specjalnego wysiłku. Jeśli, na przykład, bierze w dłoń swoją magiczną różdżkę, która reprezentuje jego absolutną wolę, to natychmiast zostanie osiągnięty kontakt z pożądanym duchem, dzięki różdżce, poprzez wolę maga. To samo zdarzy się w odniesieniu do wszystkich innych magicznych pomocy, gdyż one również symbolizują duchowe moce, prawa i jakości.
Mag, który chce używać magii ceremonialnej, powinien być bardzo drobiazgowy jeśli chodzi o jego magiczne instrumenty, gdyż te rzeczy mają być traktowane z prawie religijnym zachwytem. Ich wartość wzrasta z ostrożnym, dokładnym i pełnym uwagi używaniem. Magiczne instrumenty są tym samym, co święte relikwie i pomagają magowi stworzyć konieczną świątynną atmosferę wymaganą dla magii ceremonialnej. W momencie ich zastosowania, mag musi być prawie w stanie ekstazy. Jeśli instrument zostanie użyty dla jakiegokolwiek innego celu niż ten, dla którego jest przeznaczony, traci swoją magiczną skuteczność i nie może dłużej służyć oryginalnemu celowi.
Skoro każdy magiczny instrument wymaga odpowiedniego uczucia szacunku ze strony maga, to musi być utrzymywany poza wzrokiem osób niewtajemniczonych, by uniknąć jego profanacji. Zatem, zanim mag sięgnie po swój magiczny instrument, musi przejść proces mentalnego oczyszczania poprzez modlitwę, bądź odpowiednią medytację. Nigdy nie może dotknąć magicznego instrumentu, jeśli nie jest on potrzebnym składnikiem ceremonii. Musi zawsze być świadomy faktu, że każdy magiczny instrument symbolizuje najbardziej boskie prawa, a zatem musi być traktowany jak relikwia. Jedynie w rękach maga pamiętającego o tym wszystkim, instrument przyniesie zamierzony skutek.
Stosując wszystkie środki zalecane odnośnie podejścia do wszelkich magicznych instrumentów, mag wytworzy w sobie wyjątkowo silną manifestację wiary, woli i wszystkich właściwości prawa, a tym samym tak zwiększy swój magiczny autorytet, że będzie w stanie swoją wolą wpłynąć na istotę czy moc, by wytworzyła ona rezultaty, jakich on oczekuje.
Nawet jeśli mag nie używa swoich magicznych instrumentów przez bardzo długi okres czasu, to wciąż pozostaną one w stałym kontakcie z wartościami, jakie symbolizują. Jako że każdy instrument jest magicznie ładowany (tj. dedykowany) określonym celem, to nigdy nie traci swoich magicznych mocy, o ile jest właściwie używany, nawet przez całe wieki od momentu jego ostatniego zastosowania.
Jeśli ładowanie i konsekracja magicznych instrumentów zakłada, że mogą one być użyte jedynie przez określonego maga, dla którego zostały stworzone, to żaden inny mag nie może ich używać. Nie posiadałyby żadnej skuteczności nawet w rękach maga, który jest w pełni wtajemniczony w świętą naukę magii, chyba że byłyby one przez niego naładowane dla jego własnych celów.
W następnych rozdziałach opisane zostaną najważniejsze magiczne instrumenty, razem z ich symbolicznymi funkcjami oraz praktycznym zastosowaniem podczas działań magii ceremonialnej. Używając tych informacji jako punkt wyjścia, każdy mag będzie w stanie wykonać dalsze instrumenty służące szczególnym magicznym celom, jeśli będzie to konieczne czy pożądane. Ja postaram się jedynie podać wytyczne tego, jak mag ma w tym względzie postępować.
Rozdział 3 Magiczny okrąg
Wszyscy autorzy książek zajmujących się magią ceremonialną i podający opisy zaklęć i inwokacji istot wszelkiego rodzaju podkreślają, że magiczny okrąg odgrywa w tym najważniejszą rolę. Można znaleźć setki instrukcji odnośnie tego, jak wykonać magiczny okrąg by osiągnąć różne cele. Takie instrukcje można na przykład znaleźć w takich dziełach jak Albertus Magnus, Clavicula Salomonis, Goetia, Agrippa, Magia Naturalis, Faust Magia Naturalis i w starożytnych pismach. Wszędzie powiedziane jest, że podczas inwokacji czyli przywoływania istoty, trzeba stać wewnątrz magicznego okręgu. Lecz nie podawane jest prawie żadne wyjaśnienie ezoterycznego symbolizmu magicznego okręgu. Zamierzam zatem aspirującemu magowi podać całkowicie satysfakcjonujący opis magicznego okręgu według uniwersalnych praw i analogii.
Prawdziwy magiczny okrąg jest symboliczną reprezentacją makrokosmosu i mikrokosmosu, czyli doskonałego człowieka. Oznacza on początek i koniec, Alfę i Omegę, jak również i wieczność, która nie ma ani początku ani końca. Zatem magiczny okrąg jest symbolicznym diagramem nieskończoności, Boskości we wszystkich jej aspektach, jakie mogą być zrozumiane przez mikrokosmos, czyli przez prawdziwego adepta, doskonałego maga. Narysowanie magicznego okręgu oznacza symbolizowanie Boskości w Jej doskonałości, osiągnięcie kontaktu z Nią. Ma to miejsce przede wszystkim w momencie, gdy mag stoi w środku magicznego okręgu, gdyż to właśnie poprzez ten akt, kontakt z Boskością jest przedstawiany wizualnie. Jest to kontakt maga, w jego najwyższym poziomie świadomości, z makrokosmosem. Zatem, z punktu widzenia prawdziwej magii, logiczne jest, że stanie na środku magicznego okręgu, jest ekwiwalentem istnienia w jednej świadomości z jednością uniwersalnej Boskości. Widać z tego wyraźnie, że magiczny okrąg nie jest jedynie diagramem ochrony przed niepożądanymi negatywnymi wpływami, lecz bezpieczeństwo i nienaruszalność powstają poprzez ten świadomy i duchowy kontakt z Najwyższym. Mag, który stoi na środku magicznego okręgu, chroniony jest od wszelkiego wpływu, dobrego czy złego, gdyż sam naprawdę symbolizuje Boskość we wszechświecie. Co więcej, stojąc w środku magicznego okręgu, mag reprezentuje również Boskość w mikrokosmosie, kontroluje i rządzi istotami wszechświata w sposób absolutny.
Zatem ezoteryczne znaczenie stania na środku magicznego okręgu jest zupełnie inne od tego, jakie zazwyczaj podają książki o magii ewokacyjnej. Jeśli mag stojący w środku magicznego okręgu nie będzie świadomy faktu, że w danej chwili symbolizuje Boga, nieskończoną Boskość, to nie będzie w stanie wywrzeć żadnego wpływu na żadnej istocie. Mag jest w tym momencie doskonałym magicznym autorytetem, którego mocy wszystkie istoty muszą się absolutnie podporządkować. Jego wola i rozkazy, jakie wydaje istotom czy mocom, są równoważne z wolą i rozkazami Nieskończoności, Boskości i muszą tym samym być bezwarunkowo respektowane przez istoty i moce, jakie mag przywołał. Jeśli mag podczas takiej operacji nie będzie posiadał właściwego podejścia wobec swoich czynności, to degraduje się do poziomu czarownika, szarlatana, który jest jedynie naśladowcą, a nie ma żadnego prawdziwego kontaktu z Najwyższym. Autorytet maga w takim przypadku byłby raczej wątpliwy. Co więcej, byłby on w niebezpieczeństwie utraty swojej kontroli nad takimi istotami i mocami, czy też, co jeszcze gorsze, mógłby być przez nie zwiedziony, nie wspominając o innych niepożądanych i nieprzewidzianych niespodziankach i towarzyszących zjawiskach, na które byłby wystawiony, zwłaszcza w przypadku negatywnych mocy.
Sposób, w jaki magiczny okrąg ma być utworzony, zależy od stopnia dojrzałości i indywidualnego podejścia maga. Diagram, czyli rysunek poprzez który wyrażana jest Boskość wewnątrz okręgu, jest przedmiotem religijnych koncepcji maga. Procedura stworzenia magicznego okręgu wykonywana przez maga z orientu jest nieprzydatna dla maga okcydentu, gdyż jego idea Boskości i Nieskończoności jest całkiem odmienna od posiadanej przez maga z dalekiego wschodu. Jeśli mag okcydentu narysowałby magiczny okrąg według instrukcji orientalnej, ze wszystkimi boskimi nazwami odnoszącymi się do niego, byłoby ono nieskuteczne i nie mogłoby wykonać swojego celu. Mag chrześcijański nie może zatem nigdy rysować okręgu według hinduizmu, czy innej religii, jeśli chce zaoszczędzić sobie zbędnego wysiłku. Konstrukcja magicznego okręgu od początku zależy od indywidualnych idei i wierzeń oraz indywidualnej koncepcji Boskości, która ma być symbolizowana graficznie przez ten okrąg. Dlatego też prawdziwy mag nigdy nie rysuje okręgu, przeprowadza rytuału czy wykonuje instrukcji odnoszących się do magii ceremonialnych, jeśli sam nie identyfikuje się z własną praktyką. Byłoby to podobne do noszenia orientalnego ubioru w okcydencie.
Mając to na uwadze, naturalnym wnioskiem jest, że magiczny okrąg musi być rysowany całkowicie według spojrzenia na życie i dojrzałości reprezentowanych przez maga. Wtajemniczony, który jest świadomy harmonii wszechświata i jego dokładnej hierarchii, oczywiście wykorzysta swoją wiedzę przy rysowaniu magicznego okręgu. Taki mag może, jeśli chce i jeśli pozwalają na to okoliczności, narysować na swoim magicznym okręgu diagramy reprezentujące całą hierarchię wszechświata, a tym samym wejść w kontakt z wszechświatem i obudzić swoją świadomość wszechświata dużo szybciej. Jeśli to konieczne, może on rysować kilka okręgów w różnych odstępach od siebie, by użyć ich dla reprezentacji hierarchii wszechświata w formie boskich imion, geniuszy, książąt, aniołów i innych mocy. Przy rysowaniu okręgu trzeba oczywiście odpowiednio medytować i brać pod uwagę koncepcję boskich aspektów. Prawdziwy mag musi wiedzieć, że boskie imiona są symbolicznymi opisami boskich jakości i mocy. Logiczne jest, że podczas rysowania okręgu i wprowadzania do niego boskich imion, mag musi również rozważyć analogie odpowiadające danej mocy, takie jak kolor, liczba i kierunek geograficzny, jeśli nie chce pozwolić na pojawienie się wyłomu w jego świadomości, gdy nie przedstawi wszechświata w jego pełnej analogii.
Każdy magiczny okrąg, niezależnie od tego, czy jest prostym czy skomplikowanym rysunkiem, zawsze będzie służył swojemu celowi, zależnie oczywiście od zdolności maga do sprowadzania swojej własnej świadomości do pełnej zgodności z uniwersalną, kosmiczną świadomością. Nawet duża obręcz od beczki spełni swoje zadanie, jeśli mag jest w stanie odnaleźć odpowiedni stan umysłu i jest całkowicie przekonany, że okrąg, w środku którego stoi, reprezentuje wszechświat, na który może wpływać, jako reprezentacja Boga.
Mag zda sobie sprawę, że im większe posiada oczytanie, intelektualne zdolności i wiedzę, tym bardziej skomplikowany będzie jego rytuał i magiczny okrąg, by zapewnić wystarczające wsparcie dla jego duchowej świadomości. Umożliwi to potem łatwiejsze połączenie mikrokosmosu i makrokosmosu na środku okręgu.
Jeśli chodzi o same okręgi, to można rysować je w różny sposób, by dopasować się do okoliczności, sytuacji, celu i możliwości, niezależnie od tego, czy są one proste, czy zawierają skomplikowany system hierarchiczny.
Przy pracy na powietrzu, do rysowania okręgu na ziemi trzeba użyć magicznej broni, sztyletu bądź miecza. Przy pracy w pomieszczeniu, okrąg może być narysowany na podłodze kawałkiem kredy. Można również na okrąg użyć dużego arkusza papieru. Jednak najbardziej idealnym okręgiem jest wyszywany na kawałku płótna, flaneli czy jedwabiu, gdyż taki okrąg może być rozłożony zarówno w pokoju, jak i poza domem. Okręgi narysowane na papierze mają ten minus, że papier szybko się wyciera i rozpada. W każdym przypadku okrąg musi być wystarczająco duży, by mag mógł się w nim swobodnie poruszać. Przy rysowaniu okręgu najważniejszy jest właściwy stan umysłu i pełna koncentracja. Jeśli narysuje się okrąg bez koniecznej koncentracji, z całą pewnością rezultatem będzie okrąg, lecz nie magiczny. Magiczny okrąg, który został umieszczony na kawałku płótna bądź jedwabiu musi być na nowo symbolicznie rysowany palcem, magiczną różdżką, bądź inną magiczną bronią. Nie zapomnij przy tym o koniecznej koncentracji, medytacji i stanie umysłu. Mag musi w takim przypadku być w pełni świadomy faktu, że to nie magiczna broń rysuje okrąg, lecz boskie wartości symbolizowane przez ten instrument. Co więcej, musi on zdawać sobie sprawę, że to nie on rysuje magiczny okrąg w momencie koncentracji, lecz że Boski Duch prowadzi jego rękę jako instrument dla narysowania okręgu. Zatem przed rysowaniem magicznego okręgu należy poprzez medytację i identyfikację utworzyć świadomy kontakt z omnipotencją, Nieskończonym.
Wykształcony mag, posiadając dogłębne opanowanie praktycznych ćwiczeń pierwszej karty Tarota objaśnionych w mojej pierwszej książce Wtajemniczenie do Hermetyzmu, nauczył się podczas jednego z kroków, jak stawać się w pełni świadomym ducha i jak świadomie działać jako duch. Nie będzie dla niego trudne wyobrażenie sobie, że to nie on, lecz Boski Duch we wszystkich swoich wysokich aspektach rysuje magiczny okrąg, jaki chce stworzyć. Mag nauczył się zatem, że chociaż dwie osoby mogą fizycznie wykonywać to samo, to w świecie niewidzialnym nie będzie to tym samym,. Zatem czarownik, który nie posiada koniecznej dojrzałości, nigdy nie będzie w stanie narysować prawdziwego magicznego okręgu.
Mag, który jest również zaznajomiony z Kabałą, może narysować drugi, podobny do węża okrąg w środku pierwszego okręgu i podzielić go na 72 pola, nadając każdemu z tych pól imię geniusza. Te imiona geniuszy, razem z ich analogiami, muszą być narysowane magicznie poprzez prawidłowe ich wymówienie. Przy pracy z okręgiem wyszytym na kawałku płótna, imiona umieszczane w różnych polach muszą być po łacinie lub po hebrajsku. Podam dokładne szczegóły o geniuszach, ich analogiach, użyciu i skutkach w moim następnym dziele zatytułowanym Klucz do prawdziwej Kabały. Wyszyty okrąg ma tę przewagę, że można go łatwo rozłożyć i ponownie złożyć bez rysowania i ładowania go na nowo przy każdym użyciu. Wąż przedstawiony w środku jest nie tylko kopią wewnętrznego okręgu, lecz przede wszystkim jest symbolem mądrości. Poza tym można do tego wężowego symbolu przypisać inne atrybuty, na przykład siłę węża, moc wyobraźni etc. Niemożliwe jest podanie pełnego opisu tego wszystkiego, gdyż wykraczałoby to daleko poza zakres niniejszej książki.
Mag buddyjski rysuję swoją mandalę umieszczający swoje pięć bóstw w formie figur czy diagramów ich odpowiedniej emanacji, medytuje w tym momencie nad każdym pojedynczym bóstwem, którego wpływ próbuje przywołać. Ta magiczna ceremonia jest moim zdaniem równoznaczna z rysowaniem magicznego okręgu, chociaż jest to właściwie prawdziwa modlitwa do buddyjskich bóstw. Nie muszę mówić więcej na ten temat, gdyż wystarczająco dużo materiałów zostało w literaturze wschodu opublikowanych o tym rodzaju magicznej praktyki, czy to w egzoterycznych, czy w tajemnych manuskryptach.
Magiczny okrąg może służyć wielu celom. Może być używany dla ewokacji istot, bądź jako środek ochrony przeciw niewidzialnym wpływom. Nie we wszystkich przypadkach musi on być rysowany czy umieszczany na ziemi. Może być również narysowany w powietrzu magiczną bronią jak magiczny miecz, czy magiczna różdżka, pod warunkiem, że mag jest w pełni świadomy uniwersalnej jakości protekcji etc. Jeśli nie ma pod ręką żadnej magicznej broni, okrąg może również być wykonany palcem, czy samą dłonią, o ile jest to wykonywane we właściwym duchu, w zgodzie z Bogiem. Możliwe jest nawet stworzenie magicznego okręgu poprzez samą wyobraźnię. Efekt takiego okręgu na mentalnej czy astralnej płaszczyźnie, a pośrednio również w tym fizycznym świecie, zależy od stopnia i siły takiego wyobrażenia. Wiążąca siła okręgu jest powszechnie znana w magii magnetycznej. Co więcej, magiczny okrąg można stworzyć poprzez kumulację elementów, bądź kondensację światła. Przy praktykowaniu ewokacji, pożądane jest narysowanie na środku okręgu w którym się stoi, mniejszego okręgu bądź pentagramu, którego jeden z wierzchołków skierowany jest do góry, co jest symbolem reprezentującym człowieka. Jest to symbol małego świata, człowieka jako prawdziwego maga.
Książki opisujące konstrukcję magicznego okręgu wyraźnie stwierdzają, że podczas aktu inwokacji, mag nie może opuścić okręgu, co w swoim magicznym sensie oznacza nic innego jak to, że świadomość Absolutu (tj. z makrokosmosu), czy kontakt z nim nie mogą być przerwane. Nie trzeba mówić, że mag, podczas swojej magicznej operacji przy użyciu magicznego okręgu, gdy istota stoi przed nim, nie może wykroczyć poza okrąg ciałem fizycznym, o ile nie skończył eksperymentu i nie zwolnił danej istoty.
To wszystko wyraźnie wskazuje, że prawdziwy magiczny okrąg jest naprawdę najlepszym środkiem do praktykowania magii ceremonialnej. Mag zawsze będzie wiedział, że magiczny okrąg jest w każdym sensie najwyższym symbolem w jego rękach.
Przytaczanie wzoru magicznego okręgu nie jest konieczne, gdyż po tym co powiedziałem powyżej, każdy mag będzie teraz wiedział jak postępować i od niego zależy wykorzystanie podanych tutaj instrukcji. Nie może on jednak nigdy zapomnieć głównej rzeczy, to jest postawy, jakiej potrzebuje pracując z magicznym okręgiem; jedynie gdy poprzez medytację i wyobraźnię osiągnie konieczny kosmiczny kontakt, tj. osobiste połączenie z Bogiem, będzie kwalifikował się do wejścia do okręgu i rozpoczęcia w nim pracy.
Rozdział 4 Magiczny trójkąt
Magiczny trójkąt, w przeciwieństwie do magicznego okręgu symbolizującego nieskończoność, połączenie z Bogiem, Alfę i Omegę, jest symbolem manifestacji, wszystkiego co uczynione, wszystkiego co kiedykolwiek zostało stworzone. Bez wiedzy o symbolizmie magicznego trójkąta i wszystkich innych magicznych pomocy, rytualna i ceremonialna praca nie byłaby możliwa. Wszystkie stare księgi czy rytuały egzorcyzmu generalnie wymagają, by mag pracujący z magicznym trójkątem widział, że przywoływany duch, istota i moc manifestują się. Manifestacja istoty - ducha - w trójkącie jest tylko jednym z aspektów magii rytualnej i żadna istota nie dokona pełnej manifestacji dopóki mag nie zrozumie całego symbolizmu magicznego trójkąta. By uchwycić właściwą koncepcję tego symbolizmu, trzeba do pewnego stopnia być zaznajomionym z Kabałą i trzeba posiadać kompletną wiedzę o tajemnicy liczby trzy. Im więcej osoba wie o analogii mistycznej liczby trzy, tym głębiej będzie w stanie spenetrować symbolizm trójkąta, jaki rysuje i tym łatwiej będzie istocie się manifestować.
Zbyt daleko zaprowadziło by nas w tym miejscu pełne omówienie mistycznej liczby trzy i jej analogii. Mogę podać jedynie kilka wskazówek, które mogą posłużyć magowi za wytyczne.
Przede wszystkim trójkąt jest diagramem trójwymiarowego świata jaki znamy, tj. świata mentalnego, astralnego i fizycznego. Każda moc, jaka jest wysyłana do fizycznego świata musi przejść przez trzy wymienione płaszczyzny. Diagram ukazuje nam, że trójkąt musi być ułożony jednym wierzchołkiem do góry, a tym samym wskazywać, że dwie moce wysyłane są z górnego wierzchołka na prawo i lewo i kończą się linią ustalającą ich granice. Biorąc obraz tych dwóch rozchodzących się linii jako całość, ukazują one dwie uniwersalne moce, Plus i Minus, elektryczność i magnetyzm, które są zjednoczone jedną dolną linią. Symbolizuje to ukazany świat przyczynowy, który z astrologicznego punktu widzenia równoznaczny jest z Saturnem, tj. z mistyczną liczbą trzy. W świecie mentalnym symbolizuje siłę woli, intelekt i czucie; w świecie astralnym symbolizuje moc, prawowitość i życie; a w świecie fizycznym symbolizuje, jak już było wspomniane, Plus i Minus oraz Neutralność. Trójkąt ze swoją prawowitością jest tym samym odzwierciedlony we wszystkim i na każdej płaszczyźnie, gdyż jest on początkiem wszystkiego, co zostało stworzone, przyczyną wszystkiego co pojmowalne. Dobrze wiadomo, że mistyczna liczba trzy, tj. symbolizm trójkąta, odgrywa ważną rolę w każdej religii. Na przykład w Chrześcijaństwie istnieje Trójca: Bóg Ojciec, Bóg Syn i Bóg Duch Święty. W Hinduizmie istnieje Brahma, Vishnu i Shiva, tj. twórca, utrzymujący i niszczyciel etc. Można by tutaj podać setki symbolicznych analogii, lecz mag sam może wchodzić głębiej w szczegóły tego symbolizmu i jego analogii. Najważniejszą rzeczą, jaką musi on wiedzieć jest to, że trójkąt równoboczny jest dla maga uniwersalnym symbolem zajmującym pozycję tuż za magicznym okręgiem.
Mag nigdy nie byłby w stanie sprowadzić określonej mocy czy istoty do okręgu bez pomocy magicznego trójkąta, gdyż okrąg jest, jak wiemy, symbolem nieskończoności, a nie symbolem manifestacji. Żaden mag nie może nigdy o tym zapomnieć. Można oczywiście przywołać również istotę czy moc do figury innej niż trójkąt, i jest to zazwyczaj wykonywane przy niższych duchach, lecz mając do czynienia z wysokimi mocami czy wysoką rangą istot, mag nigdy nie będzie w stanie pracować bez narysowania właściwego diagramu, tj. trójkąta, zaraz po utworzeniu magicznego okręgu. Mag będzie teraz świadom faktu, że okrąg jest pierwszym diagramem nie mającym granic, a trójkąt jest pierwszym diagramem z ograniczeniami, czyli przestrzennym symbolem, do którego może zostać wystała istota, moc etc.
W przypadku magicznej ewokacji, trójkąt musi być odpowiednio duży by dać wystarczająco dużo miejsca dla mocy czy istoty ewokowanej, gdyż istota czy moc nigdy nie może być większa niż sam trójkąt. Mag musi upewnić się, że istota czy moc, jaką przywołał do trójkąt jest pod jego pełną kontrolą i że on sam, stojąc na środku okręgu, reprezentuje wyższą moc, uniwersalną, boską ideę. Zatem istota, która została wezwana do trójkąta, nie jest w stanie go opuścić bez pozwolenia maga, czyli, używając magicznego określenia, bez "abdykacji". Jeśli chodzi o kształt trójkąta, to może być on ostry bądź prostokątny.
Dla trójkąta używa się tego samego materiału, co dla okręgu. Przy pracy na wolnym powietrzu, trójkąt może być narysowany magiczną bronią, taką jak magiczny miecz czy sztylet. Jeśli okrąg został zapisany na kawałku materiału, to trójkąt musi również być na nim narysowany. Konstrukcja trójkąta musi być przeprowadzona magicznie - nie jest do tego stosowania fizyczna ręka maga, lecz musi on być rysowany, gdy mag jest w pełni świadomy swojej mentalnej i astralnej dłoni, podobnie jak przy tworzeniu magicznego okręgu. Inaczej trójkąt nie wytworzy żadnego efektu i nie będzie miał wpływu na przywoływaną moc czy istotę. Mag musi medytować, że z pomocą trójkąta jako najwyższego symbolu, dokonywana jest manifestacja pożądanej istoty czy mocy. Mag szybko zda sobie sprawę, że im więcej wie o symbolizmie magicznego trójkąta, tym większy będzie jego wpływ na istoty czy moce, jakie przywołał. Co więcej, wielką korzyścią dla maga jest wiedzieć już podczas rysowania trójkąta, że jest w swojej świadomości połączony z Bogiem, który to stan sprowadzi poprzez medytowanie czy użycie swojej wyobraźni, że właściwie to nie mag rysuje trójkąt, lecz bóstwo wcielone w maga. Przed każdym użyciem, przydatne jest przerysowanie linii starego trójkąta przy pomocy jednej z magicznych broni, by ożywić analogie wewnątrz trójkąta i wewnątrz umysłu maga. W przypadku trójkąta namalowanego na kawałku materiału, mag powinien bronią zarysować jego linie. W przypadku magicznych operacji, które nie wymagają magicznej broni, linie trójkąta można nakreślić magiczną różdżką, bądź samym palcem.
Pieczęć czy talizman danej istoty zazwyczaj jest umieszczany na środku trójkąta, by wyrazić jej symboliczne znaczenie. Pełny opis tego, jak wykonać pieczęć czy talizman podam w jednym z następnych rozdziałów. Dobrze wykształcony mag może, zamiast pieczęci, umieścić na środku trójkąta odpowiednio naładowany kondensator fluidów, nalewając go do płaskiego naczynia, w tak zwany magiczny kielich. Lecz może on również użyć kawałka bibuły zaimpregnowanej kondensatorem fluidów i odpowiednio naładowanej dla manifestacji mocy czy istoty, jaką mamy wezwać. Od preferencji maga zależy, której z tych opisanych możliwości będzie używał. W niektórych przypadkach, szczegóły te mogą jednak zależeć od wyboru mocy czy istot, które mają być przywołane czy manifestowane poprzez wolę maga.
Kondensatory fluidów: płynne, stałe, proste i złożone, opisywałem już w mojej pierwszej książce Wtajemniczenie do Hermetyzmu. Mag może używać prostych bądź skomplikowanych kondensatorów, zależnie od tego, które najlepiej służą jego celom.
Magiczny trójkąt, jak widać z tego co powiedziałem, jest głównie diagramem pozwalającym magowi na kontakt z mocą czy istotą, jaką chce zastosować. Może służyć określonemu celowi, bądź, jeśli to konieczne, kilku celom. Głównym jego przedmiotem jest po pierwsze wejść w kontakt z istotą czy mocą, jaką mag chce zastosować, po drugie wezwać określoną istotę z makrokosmosu do naszego fizycznego świata, a po trzecie skondensować tę istotę w taki sposób, by mogła wywierać określony skutek na naszym fizycznym świecie. Wszystko to jest kierowane przez wolę maga. Istota czy moc ewokowana przez maga będzie wpływała na świat mentalny, astralny bądź fizyczny, zależnie od tego, czego życzy sobie mag.
Według zasad, które są już dobrze znane magowi, każda moc czy istota będzie miała swój skutek wewnątrz sfer, do których została wezwana i w których została skondensowana. Oznacza to, że na przykład istota wysłana do sfery mentalnej nie będzie w stanie wpływać na świat fizyczny, lecz będzie skuteczna jedynie w świecie mentalnym. Tak samo jest odnośnie świata astralnego i fizycznego. Więcej szczegółów odnośnie tajemnicy kondensacji, czyli materializacji z jednej sfery na drugą, będzie podanych w późniejszym rozdziale.
Rozdział 5 Magiczne kadzidło
Wielu ludzi mylnie uważa, że pożądana istota czy moc musi pojawić się, kiedy wykonują oni jedynie okadzanie bądź inkantacje i są bardzo rozczarowani, kiedy ostatecznie nie odnoszą w ogóle sukcesu, bądź jest on jedynie częściowy. Czasami stają się oni ofiarami własnej wyobraźni czy też różnego rodzaju halucynacji, co jest jeszcze gorsze. Odkryję teraz przed czytelnikiem wielką tajemnicę i symboliczne znaczenie magicznego kadzidła.
Przede wszystkim, symbolizm kadzidła kryje tajemnicę materializacji i kondensacji pożądanej istoty czy mocy. Ten fakt znany jest niewielu wtajemniczonym i wiele ewokacji, w których planowana jest eksterioryzacja istoty, idzie w niewłaściwym kierunku. Dobrym przykładem tego, co chcę powiedzieć jest porównanie takiej błędnej procedury z rybą wyciąganą ze swojego elementu, z wody, przy założeniu że będzie ona żyła na powietrzu. Nie jest zaskoczeniem, że ryba szybko umrze. Tak samo jest w przypadku wzywania istot i mocy. Jeśli istota ma zostać wezwana ze świata niewidzialnego do naszego świata fizycznego, to trzeba stworzyć atmosferę, która będzie jej odpowiadać. Podobnie niemożliwe byłoby dla człowieka wejście z ciałem fizycznym do subtelniejszej atmosfery, bez wcześniejszego powzięcia koniecznych do tego środków. Odpowiednie zdolności maga, razem z silną wolą i wiarą, mogą jednak pozwolić mu na wytworzenie w naszym mikrokosmosie oscylacji, która będzie odpowiednia dla istoty, a tym samym pozwoli magowi się z nią skontaktować. Podobna procedura była opisana we Wtajemniczeniu do Hermetyzmu, w rozdziale zajmującym się magią lustra. Niemniej, w takim przypadku istota nie byłaby nigdy w stanie przenieść się do naszego fizycznego świata i na niego oddziaływać. Jedynie wysokie inteligencje (istoty duchowe), zaznajomione z prawami fizycznego świata i wiedzące jak je stosować, tak jak wysoki wtajemniczony, który zna i kontroluje prawa sfer poza fizycznym światem, są w stanie samodzielnie przygotować miejsce manifestacji, czyli w naszym przypadku trójkąt. Jednak w takim przypadku mag nie ma możliwości rozkazywania i używania istoty, która musiała sama stworzyć warunki do projekcji, nawet jeśli stworzy w sobie formę bóstwa. Musiałby zadowolić się faktem, że taka istota nie uważałaby go za prawdziwy magiczny autorytet, lecz przeciwnie, próbowałaby celowo go zwieść, bądź odmawiałaby posłuszeństwa. Ten rodzaj ewokacji, w którym istota sama tworzy konieczną atmosferę, jest niestety praktykowany przez czarowników, którzy z powodu niewiedzy czy niepełnego magicznego rozwoju, nie są w stanie przygotować tak zwanej magicznej przestrzeni dla przywoływanej istoty.
Istota wezwana w ten sposób przez czarownika, w większości przypadków odmówi posłuszeństwa, bądź będzie próbowała zwieść czarownika, czy nawet zmusić go do zawarcia umowy, paktu, nie wspominając o groźbach i wielu innych zagrożeniach, którym taki czarownik musiałby stawić czoła. Przypadek dr Fausta i Mefistofelesa jest tego uderzającym przykładem. W dalszej części tej książki będę miał trochę więcej do powiedzenia o nich dwóch. W historii człowieka, bez wątpienia istnieją setki takich przykładów, lecz większość z nich jest nieznana. Prawdziwy wtajemniczony, stosujący właściwe środki i rozważający wszelkie stosowne analogie dla rytualnej magii, nigdy nie będzie musiał obawiać się takiej tragedii. Konieczne jest zatem, by mag dobrze znał symbolizm wszystkich magicznych pomocy i rozumiał je, by uzyskać całkowitą kontrolę nad istotami i mocami.
Kadzidło służy, jak powiedziałem wyżej, jako symbol manifestacji istoty. Mag jest zobligowany do stworzenia atmosfery koniecznej dla istoty, jaką chce przywołać. Nie może polegać na istocie, by to zrobiła, gdyż to jedynie stworzyłoby atmosferę pasującą do jej celów. Inaczej mag będzie w niebezpieczeństwie całkowitego poddania się wpływowi tej istoty. Według najstarszych dostępnych tajemnic tego tematu, tworzenie atmosfery dla pożądanej istoty dowolnej rangi było rozumiane jako dopasowanie magicznej przestrzeni. Do obecnych czasów używano różnych instrukcji. Posiadamy stary egipski papirus podający instrukcje, jak stworzyć konieczną koncentrację na magicznej przestrzeni, lecz przez to, że te symbole były błędnie interpretowane, to albo nie były w ogóle używane, albo całkiem źle pojęte.
Przygotowując przestrzeń dla materializacji istoty, co należy do symbolizmu kadzidła, konieczne jest, by dana przestrzeń została najpierw zaimpregnowana. Omawiałem już impregnację przestrzeni na płaszczyźnie fizycznej i jej ładowanie dla siebie bądź dla kogoś innego we Wtajemniczeniu do Hermetyzmu i podkreślałem, jak ważna przy przygotowywaniu kadzidła jest ta impregnacja, koncentracja magicznej przestrzeni dla określonej istoty czy mocy, która ma się ukazać. Jakość impregnacji przestrzeni zależy od rodzaju mocy czy istoty, jaka ma być ewokowana. Na pewno nikt nie będzie ładował przestrzeni pierwiastkiem ziemi, kiedy chce pracować z elementem ognia etc. Byłoby to nie tylko nielogiczne, lecz również sprzeczne z prawem. Jeśli na przykład mag pracuje z istotami elementów, musi naładować elementem istoty przestrzeń, w jakiej chce by się ona pojawiła. Gnomy i inne duchy ziemi mogą pojawić się jedynie w miejscach wypełnionych (tj. naładowanych) elementem ziemi, duchy wody jedynie w miejscach naładowanych elementem wody, duchy powietrza ukażą się jedynie tam, gdzie przeważają mentalno-astralne elementy powietrza, a salamandry czyli duchy ognia w przestrzeni naładowanej elementem ognia. Wyższe istoty i inteligencje muszą mieć miejsce wypełnione światłem. To światło musi mieć kolor planetarnej analogii. Istoty pozaplanetarne mogą pojawić się jedynie w miejscu wypełnionym czystym białym światłem.
Dokładne kolorowanie planetarnego światła dokonywane jest poprzez wyobraźnię. Na przykład, istoty ze sfery Saturna pojawią się jedynie, gdy stworzysz kolor fioletowy, kolor Saturna. Istoty planety Jowisza ukażą się, jeśli wibracja koloru będzie niebieska. Istoty Słońca pojawią się w kolorze złotym, pochodzące z planety Mars - w kolorze czerwonym, pochodzące z Wenus - w zielonym, pochodzące ze sfery Merkurego - w pomarańczowym i pochodzące z Księżyca - w kolorze srebrzystym. Przy pracy z pozytywnymi istotami, kolorowanie indywidualnych sfer w lśniącym świetle powinno być bardzo niewielkie. Im ciemniejszym staje się kolor, tym trudniej jest się w nim zamanifestować dobrej istocie. Przy pracy z negatywną istotą, odpowiedni kolor musi być głęboki i nasycony. Jeśli ktoś próbuje sprowadzić pozytywną istotę do przestrzeni zaimpregnowanej kolorem o ciemnej wibracji - nawet jeśli byłby to odpowiedni kolor - to mogłoby się zdarzyć, że negatywna istota danej sfery planetarnej przybrałaby kształt przywoływanej pozytywnej istoty, próbując odgrywać jej rolę. Zasadą jest, że pojawia się istota o charakterystyce stworzonego koloru. Niższe istoty potrzebują ciemniejszego koloru, tj. wolniejszej wibracji niż wyższe istoty, które rzeczywiście mają czystszy kolor, czyli kolor o wyższej wibracji. Podczas pracy na otwartym powietrzu, określona przestrzeń musi być wyznaczona przy pomocy wyobraźni. Podczas pracy w zamkniętym pomieszczeniu, ważne jest by odpowiednim elementem został naładowany cały pokój. Impregnacja jest wykonywana oddychaniem przez płuca lub pory ciała i używaniem mocy wyobraźni, bądź poprzez samą siłę wyobraźni. By stworzyć odpowiednio zabarwione światło czy element, mag musi użyć swojego ciała, które najpierw naładuje elementem bądź kolorowym światłem, a później opróżni wysyłając tę kumulację w przestrzeń, poprzez swoje dłonie i magiczną różdżkę, bądź bezpośrednio poprzez pory ciała, tym samym wypełniając tę przestrzeń i ożywiając ją - tj. przygotowując - dla istot, czy mocy do przywołania. Ta praktyka, wyobrażanego przenoszenia zabarwionego światła z ciała maga do pokoju, używana jest dla przywoływania istot i mocy, które mają służyć własnym celom maga. Ta sama metoda używana jest w przypadku, gdy mag chce wysłać i skondensować ze swojego ciała, duszy i ducha - tj. ze swojego mikrokosmosu - jakość lub moc, która należy do planetarnej analogii.
Przy pracy z istotami, które mają służyć innym ludziom, impregnacja może być wykonywana jedynie poprzez samą wyobraźnię. Przestrzeń impregnowana jest wtedy bezpośrednio z wszechświata. Pożądana moc czy istota będzie w stanie działać i intensyfikować się jedynie w przestrzeni przygotowanej w ten sposób. Jeśli przestrzeń jest wystarczająco zaimpregnowana, mag może zdecydować się na stworzenie specjalnej kondensacji w magicznym trójkącie i uformować w nim, z pomocą swojej wyobraźni, kształt przywoływanej istoty. Moc kondensacji, czyli dynamiki odpowiedniego elementu, ma tutaj olbrzymie znaczenie, gdyż skuteczna manifestacja istoty całkowicie od tego zależy. Aby ułatwić tę kondensację, mag może również zastosować słabe kadzidło, którego składniki muszą jednak odpowiadać planetarnej sferze, z jakiej przywoływana jest istota.
Jeśli mag chce wytworzyć szczególnie silne fizyczne skutki, wtedy podczas palenia kadzidła, w kształt stworzony dla pojawienia się istoty trzeba przenieść odpowiednio skondensowany fluid elektryczny bądź magnetyczny. Można również umieścić jeden z fluidów, bądź oba - nazywane fluidem elektromagnetycznym (Wtajemniczenie do Hermetyzmu, rozdział o "woltowaniu") - w kondensatorze fluidów, który następnie będzie użyty przez istotę dla wywołania skutków fizycznych. Jeśli mag zamierzający zmaterializować istotę nie nalega na jej pojawienie się w określonej formie i nie przeszkadza mu, że istota pojawia się bez kształtu, bądź w kształcie wybranym przez samą siebie, to powierzchnia płynnego czy stałego kondensatora fluidów umieszczonego wewnątrz trójkąta musi zostać naładowana odpowiednim elektromagnetycznym woltem, podczas gdy mag koncentruje się na życzeniu, by każda istota mogła używać jego mocy dla wywierania pożądanych rezultatów. Instrukcje wymagane do stworzenia tego ładunku wolta w kształcie kuli z elektrycznym fluidem w środku, a magnetycznym na zewnątrz, czytelnik znajdzie we Wtajemniczeniu do Hermetyzmu, we wspomnianym rozdziale. Również tutaj trzeba wziąć pod uwagę wszystkie prawa, na przykład to odnoszące się do czasu trwania skutku etc. Fizyczne palenie kadzidła z niezbędnymi składnikami, jedynie ułatwi kreację elektromagnetycznego fluidu. Prawdopodobnie mag będzie musiał go używać na początku, gdy będzie potrzebował czegoś dla wsparcia swojej koncentracji w tej materii. Lecz nie jest to niezbędne, a dobry mag, mając nad wszystkimi prawami doskonałą kontrolę, z pewnością może się bez tego obyć.
Używanie składników narkotycznych, sugerowane w wielu książkach o egzorcyzmach, będzie unikane przez prawdziwego maga, gdyż takie narkotyki, poza swoim trującym skutkiem, nie pomagają przywoływać pożądanej istoty, lecz jedynie powodują halucynacje bądź podobne projekcje pożądanej istoty w podświadomości maga. Zatem prawdziwy mag nigdy nie zagrozi swojemu zdrowiu poprzez takie czy podobne eksperymenty.
Jeśli mag chce przywołać zmarłe osoby, czy jakiekolwiek inne istoty żyjące w świecie akashy, czyli w świecie astralnym i chce by się przed nim pojawiły, bądź też chce użyć ich dla określonych celów, to musi w opisany wyżej sposób zaimpregnować pokój akashą, stworzyć elektromagnetyczny fluid jako ładunek wolta i użyć go w powyższy sposób. Powrócę jednak do tego tematu opisując go szerzej w jednym z następnych rozdziałów zajmujących się nekromancją.
Rozdział 6 Magiczne lustro
Użycie magicznego lustra w magii rytualnej rzadko było zalecane w książkach o magii, gdyż bardzo niewielu wtajemniczonych zaznajomionych było z właściwym zastosowaniem kondensatorów fluidów w odniesieniu do luster, a posiadający tę wiedzę trzymali ją w wielkiej tajemnicy.
Magiczne lustro jest magiczną pomocą, która nie jest absolutnie niezbędna, lecz mag zawsze doceni jego wsparcie w swojej pracy, zwłaszcza gdy ma do czynienia z mocami czy istotami o mniejszej inteligencji. W niektórych przypadkach, magiczne lustro może nawet zastąpić magiczny trójkąt. Bardzo korzystne jest magiczne lustro z kondensatorem fluidów, lecz jeśli mag nie ma takiego kondensatora, to będzie mógł obyć się bez niego, a to znaczy, że wystarczy magiczne lustro optyczne.
Pełny opis użycia magicznego lustra podałem w jednym z rozdziałów mojej pierwszej książki, Wtajemniczenie do Hermetyzmu. Powiem zatem jedynie o celu, jakiemu magiczne lustro służy w połączeniu z ewokacją i w jaki sposób może ono ułatwić tę pracę. W magii rytualnej może ono być użyte dla następujących celów:
1. Do skontaktowania się z mocami i istotami i uczynienia ich widzialnymi. Dla tego celu, magiczne lustro jest albo umieszczane w trójkącie, albo, co jest jeszcze bardziej korzystne, przymocowane do górnego wierzchołka trójkąta, do zewnątrz. Następnie trzeba naładować bądź zaimpregnować lustro pożądaną mocą. Stosując swoją wyobraźnię, musisz koncentrować swoje życzenie osiągnięcia danego celu do wnętrza skondensowanej mocy - wolta - przed właściwą ewokacją.
2. Magiczne lustro może być również użyte dla impregnacji przestrzeni. Wtedy konieczna dynamika zostanie zachowana automatycznie podczas całego czasu ewokacji, a mag nie będzie musiał zwracać na to szczególnej uwagi. Tym samym będzie on w stanie koncentrować się całkowicie na innych fazach swojego rytuału, na przykład na materializacji bądź jasnowidzeniu. W takim przypadku, lustro należy umieścić w rogu pokoju, by jego wpływ działał na całej przestrzeni danej operacji magicznej.
3. Lustra można użyć jako magnetycznej siły dla przyciągania istoty, którą się ewokuje. By to zrobić, powierzchnia lustra musi być naładowana kondensatorem fluidów skierowanym w stronę, w którą ma działać. Lustro następnie umieszcza się na środku trójkąta bądź na szczycie jego najwyższego punktu.
4. Co więcej, magicznego lustra można również użyć jako akumulatora czy kondensatora - by można było zgromadzić w nim tak dużo jakościowej i ilościowej mocy, by pozwolić przywoływanej istocie wywoływać pożądane skutki. Nie ma znaczenia, jeśli w tym przypadku istota ma być przekształcona przy pomocy skondensowanej mocy w widzialny kształt, czy też zamierzony jest jakiś inny rezultat. Wszystko to zależy od tego, co mag chce osiągnąć.
5. Co więcej, magiczne lustro może zastąpić telefon. Dla tego celu kondensator fluidów musi być naładowany akashą i należy stworzyć stan bezczasowości i bezprzestrzenności poprzez moc koncentracji. Następnie ewokacja jest wymawiana do lustra. Magiczne lustro staje się zatem astralnym kanałem komunikacji. Jest to nie tylko sposób na przywoływanie do siebie określonej istoty czy mocy, gdyż sama istota jest w stanie mówić do maga z lustra. Mag może zatem czasami słyszeć głos istoty nie tylko mentalnie czy astralnie, lecz również fizycznie, jak gdyby mówiła przez głośnik. Jednak co do zasady, to do maga należy wybór sfery, w jakiej ma działać lustro. Lustro naładowane dla świata fizycznego może umożliwić ludziom nie wykształconym magicznie słyszenie głosu ducha. Oczywiście poprzez tę metodę lustra, dwóch równie wykształconych magów może rozmawiać ze sobą nawet na największe odległości - nie tylko astralnie i mentalnie, lecz również fizycznie - i będą mogli słyszeć oni każde słowo poprzez fizyczne uszy.
6. Istnieje jeszcze jeden cel, któremu może służyć lustro w magii rytualnej - jest to ochrona przed niepożądanymi wpływami. Zazwyczaj tworzy ją kondensacja światła. Przy ładowaniu lustra, mag musi koncentrować się na swoim życzeniu utrzymywania z dala wszystkich niepożądanych wpływów. Moc radiacji lustra naładowanego w taki sposób musi być wystarczająco duża, by uniemożliwić larwie, fantomowi etc. wejście w przestrzeń na jakiej działa mag. Pod żadnym pozorem nie mogą one spenetrować tej przestrzeni. Również w tym przypadku lustro należy tak ustawić, by promieniowało na cały pokój czy przestrzeń, w której przeprowadzana jest dana magiczna operacja.
Generalnie, mag będzie wykorzystywał lustro tylko do jednego celu. Zastosuje je do tego problemu, który zdaje się mu najtrudniejszym. W magii ceremonialnej, mag może używać więcej niż jednego lustra, jako magicznej pomocy, by osiągnąć swoje cele i ułatwić pracę.
Rozdział 7 Magiczna lampa
Magiczna lampa, znana jako tak zwana lanterna magica, jest również często opisywana w wielu starych tekstach i księgach zajmujących się ewokacją. W praktyce magii rytualnej stanowi ona bardzo ważną pomoc i mag z pewnością będzie chciał używać jej w swojej pracy. Magiczna lampa jest symbolem oświecenia, poznania, doświadczenia, intuicji i wewnętrznego światła; mówiąc w skrócie - lampa reprezentuje wszystkie symboliczne analogie światła. Zapalanie lampy jest, z hermetycznego punktu widzenia, równoznaczne z zapalaniem wewnętrznego światła maga i sprawianiem by płonęło ogniem. Kolor oznacza jakość, wibrację i oscylację światła - to również jest jedna z tajemnic magicznej lampy. Jakość istoty bądź sfery jest wyrażana poprzez charakter istoty. Im czystszy i jaśniejszy kształt przybiera kolorowa atmosfera istoty i im bardziej ona lśni i błyszczy, tym wyższa jest jej inteligencja i tym czystsza jej jakość. Niskie bądź negatywne istoty pojawiają się w ciemnym i chmurnym (tj. zanieczyszczonym) kolorze.
Wiedza o tym wszystkim jest ogromnie ważna dla maga praktykującego magię rytualną. Jego oświecenie jest symbolicznie wyrażane przez lampę. Przy pracy z istotami, lampę należy przykryć kolorowym szkłem bądź celofanem w taki sposób, by tworzony kolor odpowiadał istocie. Zatem przy pracy z istotami elementów, dla duchów ognia lampa będzie miała szkło rubinowe, by promieniowała światłem czerwonym. Dla duchów powietrza, potrzebne jest światło ciemnoniebieskie. Lampę trzeba zatem przykryć ciemnoniebieskim celofanem, bądź kawałkiem jedwabiu w tym kolorze, tym samym tworząc niebieskie światło. Duchy wody, czyli tak zwane nimfy wodne, muszą mieć światło zielone. Dla duchów ziemi trzeba używać żółtego koloru, który może mieć odcień brązowego. Kolor akashy może być używany jako światło uniwersalne i w tym przypadku lampa musi mieć kolor fioletowy. Wysokie duchy czy inteligencje ze świata poza planetami potrzebują światła białego. Dla istot pochodzących z określonej planety, światło musi być stworzone w taki sposób, by odpowiadać kolorowi tej planety. Zatem istoty Saturna potrzebują światła koloru jasnofioletowego bądź ultramaryny, istoty z Jowisza - niebieskiego, z Marsa - czerwonego, ze Słońca - żółtego, z Wenus - zielonego, z Merkurego - opalizującego, a z Księżyca - światła białego. Jedynie w bardzo ograniczonej liczbie przypadków operacje magii rytualnej mogą być przeprowadzone przy normalnym sztucznym świetle, gdyż fizyczna elektryczność ma zły wpływ na astralną oscylację, która w czasie operacji wibruje w pokoju czy miejscu używanym do tego celu. Generalnie, lanterna magica, czyli lampa magiczna wyposażona jest w świeczkę, bądź palnik oliwny. Idealnym światłem jest płomień spirytusu (alkoholu). Spirytus musi być przygotowany w specjalny sposób: trzeba zmieszać ze sobą jedną trzecią kwiatów rumianku i dwie trzecie spirytusu, a następnie pozostawić w zamkniętej butelce bądź słoiku na 8-9 dni, a następnie tę miksturę należy przefiltrować. Spirytus przygotowany w ten sposób jest równocześnie użytecznym kondensatorem fluidów, który może być ponadto naładowany wolą maga dla osiągnięcia lepszych rezultatów. Naładowany spirytus, gdy zostanie zapalony, pomaga stworzyć korzystną atmosferę, która również przyczynia się do osiągnięcia dobrych rezultatów. Ogień spirytusu można również naładować dla jasnowidzenia, innych operacji z magicznym lustrem, bądź dla innych magicznych działań astralnych, które nie potrzebują sztucznego światła. Jeśli mag działa w zamkniętym pomieszczeniu, lampę można postawić w magicznym okręgu bądź w rogu pokoju. Najbardziej korzystne jest umieszczenie jej nad głową maga, by pokój był równo oświetlony. Przy zapalaniu lampy, mag musi medytować i koncentrować się na jednoczesnym rozpaleniu wewnętrznego światła duszy i ducha.
[1] Chodzi tutaj oczywiście o słynną Szmaragdową Tablicę, której autorstwo przypisuje się Hermesowi Trismegistusowi - przyp. tłum.
