Logo FranzBardon.pl
Strona główna | Książki | Lekcje audio | Artykuły | Rozmowy | Do pobrania
 
Kybalion
Wprowadzenie
Rozdział I
Rozdział II
Rozdział III
Rozdział IV
Rozdział V
Rozdział VI
Rozdział VII
Rozdział VIII
Rozdział IX
Rozdział X
Rozdział XI
Rozdział XII
Rozdział XIII
Rozdział XIV
Rozdział XV
 
Pobierz pdf (413 kb)

<< wróć
 
 
Tekst pochodzi ze strony FranzBardon.pl

ROZDZIAŁ IX
WIBRACJA



"Nic nie spoczywa; wszystko jest w ruchu; wszystko wibruje" - Kybalion.

Trzecie wielkie prawo hermetyczne - prawo wibracji - zawiera w sobie prawdę, że ruch istnieje we wszystkim we Wszechświecie, że nic nie spoczywa - wszystko się porusza, wibruje, cyrkuluje. Prawo to zostało odkryte przez niektórych wczesnych greckich filozofów, którzy wcielili je do swoich systemów. Lecz potem jego ślad zaginął dla myślicieli spoza szeregów hermetyzmu. Dopiero w XIX wieku fizyka na nowo odkryła prawdę, a odkrycia naukowe XX wieku poparły dowodami poprawność i prawdę tej wiekowej, hermetycznej doktryny.

Nauki hermetyczne nie tylko mówią, że wszystko jest w ciągłym ruchu i wibracji, lecz również że "różnice" pomiędzy rozmaitymi manifestacjami uniwersalnej mocy są w pełni powodowane zmiennymi częstotliwościami i rodzajami wibracji. Nie tylko to, lecz nawet WSZYSTKO, samo w sobie, ukazuje stałą wibrację o tak nieskończonym stopniu intensywności i gwałtowności, że praktycznie można uważać, iż jest w spoczynku. Nauczyciele mogą skierować uwagę uczniów na fakt, że nawet na płaszczyźnie fizycznej szybko poruszający się obiekt (np. obracające się koło) zdaje się być w spoczynku. Nauki głoszą, że duch jest na końcu jednego bieguna wibracji, a na końcu drugiego są pewne wyjątkowo gęste formy materii. Pomiędzy tymi dwoma biegunami istnieją miliony milionów różnych stopni i rodzajów wibracji.

Nowoczesna nauka dowiodła, że to, co nazywamy materią i energią, to jedynie "rodzaje ruchu wibracyjnego". Niektórzy z bardziej zaawansowanych naukowców gwałtownie zbliżają się ku punktowi widzenia okultystów, którzy utrzymują, że zjawiska umysłu to podobne rodzaje wibracji czy ruchu. Przyjrzyjmy się temu, co nauka ma do powiedzenia odnośnie wibracji w materii i energii.

Przede wszystkim, nauka uczy, że wszelka materia ukazuje, w pewnym stopniu, wibracje wynikające z temperatury, czyli ciepło. Niezależnie od tego, czy obiekt jest zimny, czy gorący - to tylko stopień tej samej rzeczy - ukazuje on pewną wibrację cieplną i w tym sensie jest w ruchu i wibracji. Następnie wszystkie cząsteczki materii, od cząstek elementarnych do słońc, są w ruchu okrężnym. Planety krążą dookoła słońca i wiele z nich obraca się wokół własnych osi. Słońca przemieszczają się wokół większych punktów centralnych, i wierzy się, że te z kolei, również obracają się dookoła jeszcze większych itd., ad infinitum. Molekuły, z których złożone są konkretne rodzaje materii, są w stanie ciągłej wibracji i ruchu dookoła i naprzeciw samych siebie. Molekuły składają się z atomów, które tak samo są w stanie ciągłego ruchu i wibracji. Atomy składają się z cząstek elementarnych, nazywanych "elektronami", "jonami" etc., które również są w stanie gwałtownego ruchu, obracając się wokół siebie, i które ukazują bardzo gwałtowny stan i rodzaj wibracji. Widzimy zatem, że wszystkie formy materii ukazują wibrację, według hermetycznego prawa wibracji.

Tak samo jest z różnymi formami energii. Nauka twierdzi, że światło, ciepło, magnetyzm i elektryczność to jedynie formy wibracyjnego ruchu w pewien sposób połączonego z eterem i prawdopodobnie z niego się wywodzącego. Nauka jeszcze nie próbuje tłumaczyć natury zjawiska znanego jako kohezja, które jest zasadą przyciągania molekularnego; ani chemicznego powinowactwa, które jest zasadą przyciągania atomów; ani grawitacji (największej tajemnicy z tych trzech), która jest zasadą przyciągania, w której każda cząsteczka czy masa materii jest związana z każdą inną cząsteczką czy masą. Te trzy formy energii nie są jeszcze rozumiane przez naukę, lecz pisarze skłaniają się ku opinii, że również i one są manifestacją pewnej formy energii wibracyjnej - jest to fakt, który hermetycy utrzymywali i nauczali przez wieki.

Uniwersalny eter, który jest uznawany przez naukę bez poprawnego zrozumienia jego natury, według hermetyków jest jedynie wyższą manifestacją tego, co błędnie jest nazywane materią - to jest materią o wyższym stopniu wibracji - i jest przez nich nazywane "substancją eteryczną". Hermetycy uczą, że ta substancja eteryczna posiada skrajne rozrzedzenie i elastyczność i przenika przestrzeń wszechświata, służąc jako medium do transmisji fal wibracyjnej energii takiej jak ciepło, światło, elektryczność, magnetyzm etc. Nauki głoszą, że substancja eteryczna jest łączącym ogniwem pomiędzy formami wibracyjnej energii znanymi jako "materia" a "energią" czy "siłą"; i również, że ukazuje ona w pełni własny stopień wibracji, w jej stopniu i rodzaju.

Naukowcy podają przykład szybko obracającego się koła, tarczy czy cylindra, by ukazać efekt zwiększonych częstotliwości wibracji. Przykład ten zakłada, że koło, tarcza czy cylinder obraca się powoli - dalej będziemy nazywać tę obracającą się rzecz "obiektem". Przypuśćmy, że obiekt porusza się powoli. Można go wyraźnie widzieć, lecz żaden dźwięk jego ruchu nie dociera do ucha. Szybkość jest stopniowo zwiększana. Po kilku chwilach jego ruch staje się na tyle szybki, że można słyszeć głęboki pomruk czy niski dźwięk. Dalej, gdy zwiększana jest częstotliwość obrotu, ten dźwięk wzniesie się o ton na muzycznej skali. Gdy ruch będzie dalej przyspieszany, można będzie wyróżnić następny wyższy ton. Dalej będą się pojawiać, jeden po drugim, wszystkie dźwięki muzycznej skali, wznosząc się coraz wyżej i wyżej przy przyspieszaniu ruchu. Ostatecznie, kiedy ruch osiągnie określoną częstotliwość, zabrzmi ostatni dźwięk rejestrowany przez ludzkie uszy i przeszywający pisk zanika, i następuje cisza. Nie słychać żadnego dźwięku z obracającego się obiektu, gdyż częstotliwość ruchu jest tak wysoka, że ludzkie ucho nie jest w stanie zarejestrować tej wibracji. Wtedy następuje odczuwanie wzrastającego stopnia ciepła. Potem, po jakimś czasie, oko zauważa, że obiekt staje się ciemno czerwony. W miarę jak zwiększa się częstotliwość, czerwień staje się coraz jaśniejsza. Następnie czerwień przechodzi w pomarańcz. Pomarańcz przetapia się w żółty. Dalej, w miarę zwiększania się prędkości, następują po sobie odcienie zieleni, niebieskiego, indygo i ostatecznie fioletu. Następnie fioletowy odcień mija i wszystkie kolory znikają, gdyż ludzkie oko nie jest w stanie ich zarejestrować. Lecz istnieją niewidzialne promienie emanujące z obracającego się obiektu, promienie, których używa się do fotografowania i inne subtelne promienie światła. Następnie zaczynają się ukazywać szczególne promienie, znane jako "promienie X", gdyż struktura obiektu się zmienia. Elektryczność i magnetyzm są emitowane, gdy osiągnie się odpowiednio wysoką częstotliwość wibracji.

Kiedy obiekt osiągnie określoną częstotliwość wibracji, jego molekuły rozpadną się i obrócą w źródłowe elementy, czyli atomy. Następnie atomy, dzięki prawu wibracji, zostaną rozdzielone na niezliczone cząstki, z których są stworzone. I ostatecznie, nawet te cząstki znikną i można będzie powiedzieć, że obiekt składa się z substancji eterycznej. Nauka nie ośmiela się dalej ciągnąć tego przykładu, lecz hermetycy uczą, że jeśli wibracje będą stale zwiększane, to obiekt będzie wchodził na kolejne stany manifestacji i będzie przechodził przez różne stany mentalne, potem duchowe, aż ostatecznie wróci do WSZYSTKIEGO, które jest absolutnym duchem. "Obiekt" jednakże przestałby być "obiektem" na długo przed osiągnięciem stanu substancji eterycznej, lecz poza tym przykład jest poprawny, gdyż pokazuje efekt ciągłego zwiększania częstotliwości i rodzajów wibracji. Trzeba pamiętać, że w powyższym przykładzie, w stadiach, kiedy "obiekt" wytwarza wibracje światła, ciepła etc., to nie "zmienia" się on w te formy energii (które są znacznie wyżej na skali), lecz po prostu osiąga stopień wibracji, w którym te formy energii są w pewnym stopniu uwalniane z wewnętrznych wpływów jego molekuł, atomów i cząstek, w zależności od przypadku. Te formy energii, chociaż są dużo wyżej na skali niż materia, są zamknięte w materialnych połączeniach, z tego powodu, że energie ukazują się poprzez materialne formy i używają ich, lecz przez to stają się zamknięte w swoich tworach form materialnych, co, do pewnego stopnia, jest prawdziwe, jeśli chodzi o wszelkie tworzenie, gdzie siła twórcza staje się związana w swoim wytworze.

Lecz nauki hermetyczne idą dużo dalej niż te podawane przez nowoczesną naukę. Mówią one, że wszystkim manifestacjom myśli, emocji, rozumu, woli czy pragnienia, lub jakiegokolwiek stanu czy uwarunkowania, towarzyszą wibracje, których część jest oddzielana i oddziałuje ona na umysły ludzi poprzez "indukcję". Właśnie ta zasada towarzyszy zjawisku "telepatii", mentalnego wpływu i innym formom działania i władzy umysłu nad umysłem, z którymi społeczeństwo jest coraz szerzej zaznajamiane dzięki propagowaniu wiedzy okultystycznej przez różne szkoły, kulty i nauczycieli w obecnych czasach.

Każda myśl, emocja, stan mentalny ma odpowiadającą sobie częstotliwość i rodzaj wibracji. A wysiłkiem woli osoby lub innych osób można te stany mentalne odtwarzać, tak jak muzyczne dźwięki mogą być odtwarzane poprzez wprawianie instrumentu w wibrację o określonej częstotliwości (tak można też odtworzyć kolor). Znając prawo wibracji odnośnie zjawisk mentalnych, można spolaryzować swój umysł do dowolnego stopnia, osiągając tym samym doskonałą kontrolę nad swoimi stanami mentalnymi, humorami etc. W ten sam sposób można oddziaływać na umysły innych, wytwarzając w nich pożądany stan mentalny. W skrócie, można potrafić tworzyć na płaszczyźnie mentalnej to, co nauka tworzy na płaszczyźnie fizycznej, czyli "dowolne wibracje". Taką moc można oczywiście nabyć jedynie poprzez odpowiednie instrukcje, ćwiczenia, praktykę itp. - nauka ta nazywa się mentalną transmutacją i jest jedną z gałęzi sztuki hermetycznej.

Mała refleksja nad tym, co zostało tu powiedziane, ukaże uczniowi, że prawo wibracji stanowi podstawę cudownych zjawisk mocy ukazywanej przez mistrzów i adeptów, którzy, jak się wydaje, są w stanie odstawić na bok prawa natury, lecz którzy w rzeczywistości po prostu używają jednego prawa przeciw drugiemu, jednej zasady przeciw drugiej, i którzy osiągają swoje rezultaty poprzez zmianę wibracji materialnych obiektów czy form energii, i tym samym dokonują tego, co powszechnie nazywane jest "cudami".

Jak powiedział jeden ze starych hermetycznych pisarzy: "Ten, kto rozumie prawo wibracji, posiadł berło mocy".

 

 

Tekst pochodzi ze strony FranzBardon.pl