Jedynie po perfekcyjnym opanowaniu trzech poprzednich kroków, dzięki którym kabalista nauczył się praktykować kolejne litery zgodnie z elementami, może on zacząć trójbiegunowe wymawianie liter w ich porządku alfabetycznym. Oznacza to, że najpierw wykonuje on dwubiegunowe, a potem trójbiegunowe ćwiczenia ze wszystkimi literami. Uczeń musi być w stanie wymawiać litery poprzez wyobrażenie ich kolorów, ich fonetycznych tonów, tj. ich dźwięków i równocześnie, z uczuciem (elementem) z nimi związanym, tak jak było to wyłożone w kroku trzecim. Dopiero kiedy, po odpowiednio długim ćwiczeniu, uczeń osiągnął zdolność wymawiania każdej litery w sposób trójbiegunowy, jest on w stanie używać liter kabalistycznie, tj. kreatywnie.
Same ćwiczenia trójbiegunowej wymowy każdej litery sprawiają, że uczeń kabały zyskuje wielkie magiczne zdolności. Na przykład, staje się absolutnym władną elementów, osiąga magiczną wytrzymałość i może oprzeć się każdej planetarnej wibracji, bez względu na jej gęstość. Jest niewrażliwy na jakikolwiek magiczny atak.
Jego świadomość jest tak poszerzona, że w pełni rozumie on każde wyrażenie, czy ideę nauki hermetycznej - nie tylko intelektualnie, lecz również z punktu widzenia pierwiastka akashy, zgodnie z uniwersalnymi prawami, jest w stanie rozpoznać ich prawdziwą głębię. Kabalista osiąga nie tylko wyższą magiczną wiedzę, lecz poprzez swoje głębokie poznanie, uczy się on osiągać najwyższą mądrość. Staje się zatem nie tylko uczonym człowiekiem, lecz również prawdziwym mędrcem.
W następnych krokach, kabalista uczony jest, jak praktycznie używać każdej kabalistycznej litery z jej podstawowymi ideami, na różnych płaszczyznach i w różnych sferach. Najpierw pojedynczo, a potem w połączeniach słów mocy, twórczych słów kreacji. Ten, kto przechodzi przez kabałę jedynie teoretycznie, będzie w stanie rozumieć dalsze rozdziały z wyższego intelektualnego punktu widzenia - mówiąc hermetycznie: z filozoficznego punktu widzenia - lecz poznaniem i mądrością nie dotrzyma on kroku mistrzowi kabały. Dogłębnej mądrości nie da się wyrazić słowami, gdyż można przekazać jedynie wskazówki.
Poniższe ćwiczenia i praktyczne zastosowanie różnych kabalistycznych słów mocy dotyczą zatem jedynie praktykującego kabalisty. Jeśli teoretyk chciałby zastosować analogie wskazane w niniejszym rozdziale, będą one nieskuteczne.
Kabalista zda sobie ponownie sprawę, jak niezwykle ważne były ćwiczenia koncentracji trzech zmysłów wskazane w mojej pierwszej książce, Wtajemniczenie do Hermetyzmu. Dzięki nim nauczył się on dowolnie przywoływać elementy wewnątrz i na zewnątrz siebie. Osoba, która bezbłędnie opanowała te ćwiczenia koncentracji trzech zmysłów, odniesie wielki sukces w kabale i z łatwością wykona wskazane tutaj ćwiczenia trójbiegunowe. Jednak ci, którzy nie wykonali praktycznych ćwiczeń pierwszej karty Tarota, czyli mojej pierwszej książki, a chcą od razu zająć się kabałą i niniejszymi kabalistycznymi ćwiczeniami bez żadnego przygotowania, będą oczywiście potrzebować dużo czasu na ich ukończenie, gdyż będą musieli najpierw posiąść niezbędne zdolności koncentracji trzech zmysłów.
W kroku IV, kabalista zaczyna praktykować każdą literę, jedna po drugiej, trójbiegunowo, tj. wizualnie, akustycznie i emocjonalnie w całym swoim ciele, które wyobraża sobie jako pustą przestrzeń. Kabalista wibruje każdą literę w jej pełnym rezonansie, kondensuje ją i ostatecznie rozpuszcza.
Po przejściu całego alfabetu wewnątrz swojego ciała, należy przejść do ćwiczeń w poszczególnych obszarach ciała, gdzie należy wymawiać trójbiegunowo: 1) litery ognia w obszarze głowy, 2) litery powietrza w obszarze klatki piersiowej, 3) litery wody w brzuchu i 4) litery elementu ziemi w obszarze nóg i stóp. Następnym zadaniem będzie kolejne odłączanie pojedynczych obszarów mikrokosmosu w świadomości.
1) Litery elementu ognia należy praktykować indukcyjnie i dedukcyjnie w obszarze głowy w następującej kolejności:
Najpierw litera "Sz", a potem litera "S" wymawiane fonetycznie, tj. jako dźwięki syczące. Potem "H", które należy odczuwać i praktykować jako gorący oddech. Dalej jest litera "D" z towarzyszącym jej odczuciem ekspansji, a ostatecznie litery "K" i "T" z odczuciem silnej, eksplozyjnej mocy.
Jak było już wspomniane wcześniej, głowę należy wyobrażać jako nieskończoną pustą przestrzeń, w której wymawiana jest litera. Litera wymawiana jest w umyśle kilka razy i zostaje kondensowana do małego punktu w przynależącym mu kolorze. Punkt w odpowiednim kolorze musi być podobny do świecącego słońca. Każdemu ćwiczeniu musi towarzyszyć odczucie olbrzymiego napięcia, mocy ekspansji. To napięcie i wyobrażoną, potrójnie koncentrowaną formę należy utrzymywać tak długo jak to tylko możliwe. Czas trwania będzie zależał od zdolności koncentracji ucznia i będzie skalą dla jego dojrzałości. Po rozpuszczeniu iskrzącego punktu litery w wyobrażonej pustej przestrzeni obszaru głowy, ćwiczenie będzie zakończone. Również podczas procedury rozpuszczania należy do samego końca stosować trójzmysłową koncentrację.
Nie możesz przejść do następnych liter dopóki nie osiągniesz doskonałego opanowania litery nad którą pracujesz. Po ukończeniu ćwiczenia, uczeń nie może odczuwać w sobie niczego nieprzyjemnego.
Ktoś, kto chciałby wykonać ćwiczenia trójzmysłowej koncentracji bez wcześniejszego przygotowania, dostałby zawrotu głowy przy próbie przeniesienia się do środka obszaru głowy, dostałby bólu głowy, ogarnęło by go zmęczenie, senność itp.
2) Teraz kolej na litery analogiczne do elementu powietrza, które mają być praktykowane w obszarze klatki piersiowej przy pomocy koncentracji trójzmysłowej. Również w tym przypadku należy stosować procedury indukcyjne i dedukcyjne. Pierwszą literą do ćwiczenia w obszarze powietrza jest "A". Gdy "A" zostanie opanowane, wymawiane jest "Z" syczącym głosem, a następnie wymawiana jest litera "L".
Dalsza część procedury przebiega tak jak zostało to opisane w przypadku obszaru głowy. Podczas ćwiczeń trójzmysłowej koncentracji nie ma wstrzymywania oddechu. Oddech musi pozostać niezmieniony podczas każdej koncentracji trzech zmysłów, tj. musi on być naturalny.
Jeśli ktoś nie jest do tego przygotowany, albo nie jest wyćwiczony w koncentracji trzech zmysłów i rozpocznie takie ćwiczenia w klatce piersiowej, od razu zauważy przerwy w oddechu, a konsekwencją takiej praktyki może być wtedy uszczerbek na zdrowiu w postaci rozedmy płuc lub astmy. Mogą nawet pojawić się choroby serca. Sumienny uczeń, który wykonał wszystkie ćwiczenia, jedno po drugim, nie musi się jednak niczego obawiać - szybko pozna wzmacniające i harmonizujące moce każdej litery.
3) Gdy tylko uczeń kabały doskonale opanuje - w sposób indukcyjny i dedukcyjny - również obszar powietrza z jego trzema literami, może przejść do obszaru elementu wody, który u człowieka znajduje się w obszarze brzucha. Musi wyobrażać sobie cały obszar brzucha jako pustą przestrzeń, w której będzie kolejno wykonywał litery przynależące do elementu wody - zarówno indukcyjnie, jak i dedukcyjnie.
"M" jest pierwszą literą obszaru brzucha i należy ją praktykować mruczącym głosem. Drugą literą jest "N", którą wymawiasz brzęczącym głosem. Trzecią literą jest "W", którą należy wymawiać miękko. Czwartą literą jest "J". Dalej jest podniebienna głoska miękka "Ch" jako litera piąta i podniebienna głoska zwarta "G" jako litera szósta.
4) Ostatecznie uczeń zajmuje się literami elementu ziemi, które należy praktykować w obu nogach, od ud do czubków palców, w ten sam sposób. Litery ziemi to: I, O, F, R, B oraz P.
Po ukończeniu ćwiczeń w czwartym obszarze, uczeń musi zająć się literą "C" w głowie i obszarze klatki piersiowej równocześnie, wyobrażając sobie oba te obszary jako nieskończoną pustą przestrzeń, w której należy praktykować "C", tak jak inne litery, w sposób indukcyjny i dedukcyjny.
Uczeń powinien przenieść swoją świadomość do środka swojego ciała, do tak zwanej części środkowej, do splotu słonecznego, i wyobrażać sobie, że całe jego ciało jest pustą przestrzenią, w której praktykuje literę "U" przy pomocy wyobraźni i użycia koncentracji trzech zmysłów. Przez to, że splot słoneczny jest w obszarze akashy, uczeń nie pracuje ani indukcyjnie ani dedukcyjnie, gdyż wie z mojej pierwszej książki, że akashy nie da się skondensować. Litera "U" jest pierwotnym dźwiękiem pierwiastka akashy. Gdy to ćwiczenie zostanie opanowane, należy praktykować literę "E", która również jest analogiczna do pierwiastka akashy. W tych ćwiczeniach istnieje różnica wibracji pomiędzy "U" i "E".
Ostatnie trzy litery należy praktykować w obszarze ziemi - są to umlauty "Ö", "Ü / Y" oraz "Ä". Te litery wywierają wpływ akashy na obszarze ziemi i uczeń będzie w stanie odróżnić je jedna od drugiej i łatwo odkryć ich specyficzne charakterystyki akashy. Na przykład "Ä" posiada bezpośrednie połączenie z eterem naszego materialnego świata.
Ćwiczenia pokazane w tej książce służą sprowadzeniu mikrokosmosu do harmonii z makrokosmosem poprzez prawdziwy kabalistyczny mistycyzm oraz przygotowaniu mikrokosmosu do działań tworzenia.
Jeśli uczeń doskonale opanował wszystkie dotychczasowe ćwiczenia, to przeszedł już znaczną drogę na ścieżce kabalistycznego mistycyzmu. Mikrokosmos, czyli człowiek, kabalistycznie przygotowany poprzez te ćwiczenia jest nie tylko podobny do Twórcy w mniejszej skali, lecz poprzez prawa analogii, jest niewidzialnie połączony swoim mikrokosmosem, czyli swoim miniaturowym światem, do wszystkich sfer naszego systemu planetarnego. Te ćwiczenia sprawiają, że człowiek osiąga doskonałą świadomość mikro- i makrokosmosu, którą w Oriencie nazywają Nirvikalpa Samadhi. Większość europejczyków niestety błędnie pojmuje to określenie. Jak zostało już wspomniane, Nirvikalpa Samadhi jest mikro- i makrokosmiczną świadomością, a zatem stanem dojrzałości najwyższego kabalistycznego rozwoju, który może być osiągnięty jedynie po dziesiątkach lat praktyki na drodze do doskonałości. Zazwyczaj jedno wcielenie do tego nie wystarcza. Jednak, skoro czas i przestrzeń nie istnieją dla wtajemniczonego na jego drodze do doskonałego rozwoju, może on iść dalej i w swoim następnym wcieleniu osiągnąć to, czego nie był w stanie osiągnąć w jednym wcieleniu nieustającej pracy.
W następnych krokach, kabalista nauczy się stosowania różnych liter.