Krok I
Mistycyzm liter

Rozpoczynam pierwszy krok opisem ćwiczeń z normalnym[1] - nie hebrajskim - alfabetem dla użytku kabalistycznego, zaczynając od pierwszej litery: "A", którą kabalista będzie praktykował albo siedząc w asanie, albo na stojąco. Wibracja koloru litery "A" jest jasnoniebieska. Tryb praktyki zależy od osoby i - tak jak już wspomniałem - może być wykonywana podczas siedzenia w asanie albo też na stojąco.

Bardzo długo wymawiasz "A" w duchu i równocześnie wyobrażasz sobie, że poprzez wymawianie w duchu nabiera ona jasnoniebieskiego koloru i w tym kolorze rozszerza się na cały pokój. Mając trochę praktyki, będziesz wypełniał tym mentalnym "A" nie tylko pokój ćwiczeń, lecz cały wszechświat.

Dla doświadczonego maga nie będzie to trudne ćwiczenie, gdyż nauczył się on pracować z elementami i światłem. Jeśli doszedłeś do takiej biegłości w tym ćwiczeniu, że za każdym razem gdy wymawiasz w duchu "A", jasnoniebieski kolor natychmiast wypełnia cały wszechświat, to możesz przejść do następnego ćwiczenia. Składa się ono z wymawiania jasnoniebieskiej litery "A" w swoim ciele, tj. mikrokosmosie, wypełniając całe ciało, które musisz uważać za pustą przestrzeń.

Osiągnąwszy w tym niezbędną praktykę, uczysz się wymawiać literę "A" okiem umysłu, poprzez swoje usta, tak, by od razu wypełniła cały wszechświat jasnoniebieska wibracją koloru. Teraz nauczysz się czegoś odwrotnego, tj. czujesz cały wszechświat w jasnoniebieskim kolorze będący literą "A", którą wdychasz czy wsysasz do swojego ciała, mikrokosmosu, które jest jak pusta przestrzeń.

Musisz dobrze zapoznać się z tym dedukcyjnym i indukcyjnym sposobem mówienia ustami i całym ciałem. W tych ćwiczeniach nigdy nie wymawiasz liter fizycznie, lecz cały proces ma miejsce w twoim duchu, czyli w umyśle.

Gdy osiągniesz już w tym wystarczającą biegłość, to przejdziesz do tworzenia akumulacji i rozkładu światła we wszechświecie - podobnie do tego, co opisywałem w mojej pierwszej książce, Wtajemniczenie do Hermetyzmu. W tym ćwiczeniu uczysz się duchowo wymawiać literę, w tym przypadku "A", nadając jej równocześnie specjalny kształt. Robiąc to wyobrażasz sobie, że cały wszechświat wypełniony jest jasnoniebieskim kolorem. Kiedy wymawiasz literę "A", jasnoniebieski kolor skurczy się do rozmiaru i kształtu, jaki chcesz uzyskać.

W tym intelektualnym procesie uplastyczniania, możesz najpierw wyobrazić sobie mentalnie "A" kilka razy i z każdym powtórzeniem intensyfikować wyobrażany plastyczny kolor aż osiągnie pożądany kształt. Kwestia samego kształtu nie jest tak ważna. Od samego ucznia zależy czy skondensuje on jasnoniebieski kolor do niewielkiej kulki czy płomienia, małej chmurki czy jakiegokolwiek innego kształtu. W każdym przypadku, nauczy się on kondensować literę w jej odpowiednim kolorze, poprzez swoją wyobrażeniową zdolność uplastyczniania w mikro-, jak również i w makrokosmosie i później ją rozpuszczać. Przez ten proces kondensacji, nauczysz się nadawać literze odpowiadającą jej dynamikę i moc ekspansji. Kabalista zda sobie sprawę jak bardzo jest to ważne, jeśli nauczył się wywoływać dynamiczne działanie formuły.

Jeśli kabalista doskonale opanuje ćwiczenia z literą "A" w opisany sposób, to przejdzie do wykonywania tych samych ćwiczeń po kolei z każdą następną literą. Praktyka jest taka sama, zatem nie będę jej powtarzał, lecz tylko podam wibrację koloru związaną z każdą literą, jaką trzeba zastosować w praktyce.

Kabalista wyobraża sobie drugą literę, tj. "B", w cudownym jasnofioletowym kolorze i wykonuje te same ćwiczenia co z literą "A", tj. 1) w pokoju ćwiczeń, 2) w całym wszechświecie, 3) w ciele jako wewnętrznej pustej przestrzeni, 4) indukcyjnie i dedukcyjnie, materializując i dematerializując ją.

Trzecią literą jest "C", którą należy praktykować w kolorze cynobru.

Czwarta litera, tj. litera "D", musi być praktykowana w ciemnoniebieskiej wibracji koloru. Kabalista zda sobie sprawę, że te ćwiczenia stają się łatwiejsze im częściej je powtarza, więc nie będzie miał żadnej trudności w wykonywaniu ćwiczeń ze wszystkimi następnymi literami. Musi jedynie zmieniać kolor dla każdej litery.

"E" jest piątą literą. Jest wyrażana przez kolor ciemnofioletowy.

Literą numer sześć jest "F", które należy praktykować w jasnozielonym kolorze. "F" zatem oscyluje w jasnozielonym kolorze i zawsze powinna być odróżniona od:

"G", siódmej litery alfabetu, którą należy praktykować w kolorze zielonej trawy.

Ósmą literą jest "H". Musi być praktykowana w srebrnym odcieniu fioletu. Nie należy jej mylić z literą "B", która powinna mieć jasnofioletowy kolor, podczas gdy "H" należy praktykować w nieco ciemniejszym odcieniu fioletu ze srebrzystym błyskiem. Tak samo jest w przypadku "Ch".

Dziewiątą literą jest "I", której kosmicznym kolorem jest jasny opal. Kolory opalu mają zabarwienie zielone, czerwone, niebieskie i fioletowe, czyli obejmują spektrum światła. Każdy kabalista powinien dobrze zapamiętać to złożenie kolorów by być w stanie łatwiej pracować z "I". Skoro kolory opalu reprezentują prawie wszystkie kolory, w hebrajskiej kabale "I" czyli "Jod" uważane było za pierwszą literę, z której wywodzą się wszystkie pozostałe.

"J", dziesiąta litera, również ma wibrację koloru opalowego, który jest jednak nieco ciemniejszy. Różnica koloru pomiędzy "I", a "J" jest łatwa do zauważenia.

Jedenastą literą jest "K", którą należy wyobrażać sobie w kolorze srebrzysto-niebieskim.

Dwunasta litera, "L" powinna być praktykowana w wibracji koloru ciemnozielonego. Ciemna zieleń tej litery jest intensywną zielenią przypominającą zieleń oliwki.

"M" jest literą numer trzynaście, o niebieskozielonej wibracji koloru. Niebieskozielony "M" przypomina kolor morza i nie bez powodu "M" jest przypisywane pierwiastkowi wody w analogii do elementów.

"N" będące czternastą literą, ma być praktykowane w wibracji czerwonego koloru, koloru skóry.

Wibracja koloru "O", piętnastej litery to ciemna ultramaryna.

"P", szesnasta litera, posiada ciemnoszarą wibrację koloru.

W kabale, siedemnasta litera, "Q" nie jest pojedynczą literą, lecz połączeniem składającym się z "K" i "W". Zatem nie należy praktykować "Q".

Osiemnasta litera naszego alfabetu to "R", które kabalista ma wyobrażać w złotym, cudownie lśniącym kolorze.

"S" jest dziewiętnastą literą. Należy ją praktykować w kolorze purpurowo-czerwonym, aż zostanie doskonale opanowana.

"Sz"[2], dwudziesta litera jest literą połączoną jeśli chodzi o wymowę, lecz odgrywa ważną rolę w języku kabalistycznym. "Sz" posiada jaskrawoczerwoną wibrację koloru i przypisywana jest w kabale czystemu elementowi ognia.

Dwudziesta pierwsza litera, "T", ma być praktykowana w kolorze brązowo-czarnym.

Litera dwudziesta druga, "U" będzie praktykowana w lśniąco-czarnym kolorze, lecz czerń należy odczuwać jako kolor, a nie jako pustą przestrzeń.

Dwudziesta trzecia litera, "V", jest odmianą "F", a zatem jest również praktykowana w jasnozielonym kolorze.

"W", dwudziesta czwarta litera, musi być praktykowana w lilowej wibracji koloru. V jest tylko fonetyczną wariacją "W", więc nie jest oddzielną literą z kabalistycznego punktu widzenia. To samo dotyczy "X", dwudziestej piątej litery, gdyż jest ona kombinacją "K" i "S" i z kabalistycznego punktu widzenia nie jest uważana za pojedynczą literę.

"Y" lub "Ü", dwudziesta szósta litera, musi być praktykowana w różowej wibracji koloru.

Litera "Z" musi być praktykowana w cytrynowo żółtej, tj. jasnożółtej wibracji koloru.

Na koniec, umlaut "Ö" (O) oraz "Ä" (A) są dyftongami czyli kombinacją liter w pisowni, a pojedynczym dźwiękiem (monoftongiem) w mowie tak jak "au" (w wyrazie "automat") czy "eu" (w wyrazie "Europa"). "Ö" należy praktykować w odcieniu ciemnopomarańczowym, a "Ä" w zabarwieniu jasnobrązowym (kolorze gliny).

Jeśli kabalista przejdzie przez wszystkie litery w opisany sposób tak, że będzie w stanie przywołać każdą wypowiadaną w duchu literę w jej odpowiedniej wibracji koloru, to może rozpocząć następne ćwiczenia.

Gdy tylko uczeń kabały przejdzie przez wszystkie litery we wskazanych kolorach i nauczy się stosować je dedukcyjnie, tj. wysyłać je ze swojego ciała do wszechświata i vice versa - prowadzić je ze wszechświata do swojego ciała i kondensować je, to w ten sam sposób przeprowadza litery w różne części swojego ciała, biorąc pod uwagę ich analogiczny związek z elementami[3].

Uczeń ponownie zaczyna od litery "A", odnoszącej się do elementu powietrza i przeprowadza ją do powietrznych obszarów ciała, tj. do klatki piersiowej, gdzie wymawia ją intelektualnie i wyobraża sobie, że ma ona jasnoniebieski kolor. Wyobraziwszy sobie istnienie jasnoniebieskiego koloru w klatce piersiowej przez dłuższy czas, może on ponownie go rozpuścić poprzez wyobraźnię. Uczeń musi mieć wrażenie, że wibracja niebieskiego koloru całkowicie zniknęła z jego klatki piersiowej.

W dalszym ćwiczeniu, zaczyna on mówić "A" w umyśle i przywoływać jasnoniebieską wibrację w swojej klatce piersiowej. Za każdym wymówieniem "A" w umyśle, świetlna wibracja niebieskiego koloru będzie intensyfikowana w obszarze jego klatki piersiowej. Jednak ta kondensacja nie może mieć żadnego wpływu na kolor. Musi jedynie dotyczyć mocy ekspansji, która będzie się zwiększać z ćwiczenia na ćwiczenie. Wszystkie te ćwiczenia nie mogą oczywiście wpływać na oddech. Nie mogą powodować, by uczeń wstrzymywał swój oddech w momencie akumulacji. Uczeń będzie owładnięty tą pokusą jedynie na początku. Później, kiedy już przywyknie do przywoływania dynamiki wewnątrz bądź na zewnątrz swojego ciała, to przeszkody takie jak nieregularny oddech czy niepożądane napięcie mięśni etc., już nie będą występować. Po skondensowaniu "A" w jej jasnoniebieskim kolorze do momentu, w którym przypomina w pełni napompowaną oponę, uczeń rozpuszcza ją ponownie we wszechświecie, wymawiając ją.

W dalszym ćwiczeniu uczeń wyobraża kosmiczne "A", w jego jasnoniebieskim kolorze, rozszerzone na cały wszechświat i próbuje wziąć je do obszaru swojej klatki piersiowej wdychając je poprzez usta lub nos. Kilka cichych oddechów wystarczy by uczeń wypełnił obszar klatki piersiowej wibracją jasnoniebieskiego koloru. Podczas oddychania wibracją koloru litery "A", trzeba oddychać w normalny sposób, tj. bez szczególnego wysiłku czy wstrzymywania oddechu. Należy również unikać głębokiego oddychania, gdyż może to później przeszkadzać.

Gdy już po określonej liczbie ćwiczeń uda mu się to, uczeń przechodzi do uzyskiwania jasnoniebieskiej wibracji litery "A" w swojej klatce piersiowej nie poprzez oddychanie ustami lub nosem, lecz obwodem swojego obszaru klatki piersiowej, podobnie do oddychania porami skóry. Również w tym przypadku, uczeń musi osiągnąć wystarczającą dynamikę, używając swojej zdolności wyobrażania. W skrócie, uczeń musi być w stanie przyciągać wibrację każdej litery w odpowiednim obszarze ciała i emitować ją ponownie, indukcyjnie i dedukcyjnie, w prostym bądź skondensowanym stanie. Te ćwiczenia należy powtarzać aż osiągnie się w nich taką biegłość, że uczeń będzie mógł wykonać wszystkie wspomniane do tej pory kabalistyczne zadania z łatwością, bez wysiłku.

Umlaut "Ä", ze swoją gliniasto brązową wibracją światła, związany jest z elementem ziemi i ma być praktykowany w ziemskim obszarze ciała, zaczynającym się od kości ogonowej, rozszerzając się na uda i łydki w dół do spodów stóp, aż zostanie całkowicie opanowany.

Litera "B" ze swoją wibracją fioletowego światła jest analogiczna do elementu wody, który wpływa na cały obszar brzucha. Ćwiczenia są podobne do tych opisanych dla litery "A" dotyczących obszaru klatki piersiowej i muszą być powtarzane aż zostaną bezbłędnie opanowane.

"C" ze swoją cynobrową wibracją światła przypisywana jest elementowi ognia, do którego należy obszar głowy. Musi być to praktykowane w ten sam sposób co z literą "A".

Raz jeszcze podkreślę, że uczeń musi dynamicznie naładować odpowiedni obszar swojego ciała odpowiednią wibracją koloru i musi później uwolnić ją ponownie do wszechświata. Jeśli ominie on rozpuszczenie, to wywoła rozstrój w harmonii elementów swojego mikrokosmosu, a dynamika, moc ekspansji, może wywierać na niego nieharmonijny wpływ, który mógłby mieć niekorzystne konsekwencje nie tylko dla jego mentalnej, astralnej lecz nawet dla fizycznej egzystencji. Nie stałby się od razu chory, lecz z pewnością odczułby dysharmonię. Ta wzmianka ma ostrzegać i równocześnie zachęcać ucznia by zawsze sumiennie wykonywał swoje ćwiczenia. Przyszły kabalista ma do czynienia z mocami, których pełny zakres pozna w późniejszym czasie.

Następną literą do praktykowania jest "D", ze swoją wibracją ciemnoniebieskiego koloru. "D" jest przypisywane elementowi ziemi i powinno być trenowane jak umlaut "Ä" (A), tj. od kości ogonowej w dół do spodów stóp.

"E" ze swoją wibracją ciemnego fioletu jest analogiczne do elementu ognia, a zatem należy je praktykować (jak "C") w obszarze ognia, tj. w głowie.

Następnie jest litera "F", ze swoją wibracją jasnozielonego koloru. Skoro związana jest z elementem wody, to praktykowana jest w obszarze wody, w całym brzuchu, tak jak litera "B".

Wibracja litery "G" jest koloru zielonej trawy i należy do elementu ziemi. Podobnie, jak "Ä" i "D", jest zatem praktykowana w opisany sposób w obszarze ziemi własnego mikrokosmosu, tj. od kości ogonowej do stóp.

Różnica pomiędzy "F", a "G" jest taka, że "F" jest jasną, prawie żółtawą zielenią, podczas gdy "G" ma wibrację światła koloru trawiasto-zielonego, koloru soczystej zieleni. Uczeń musi być od razu w stanie odróżnić "F" od "G" poprzez wibrację koloru.

"H" ze swoją srebrzysto-fioletową wibracją odpowiada elementowi wody i jest zatem praktykowana w obszarze brzucha, tak jak litery "B" i "F".

"Ch" posiada wibrację koloru fioletowego, a zatem związana jest z pierwiastkiem akashy i ma być praktykowana w obszarze pomiędzy brzuchem a klatką piersiową, w tak zwanym dołku żołądka lub splocie słonecznym. Obszar ten jest nazywany również odcinkiem średnim i tworzy pewien rodzaj obszaru pośredniego.

Uczeń wyobraża sobie literę "I" w wibracji światła koloru opalizującego, w którym dominują jasne barwy. "I" związane jest z elementem ziemi, a zatem należy do obszaru ziemi tak jak litery "Ä", "D" i "G", czyli od kości ogonowej do spodów stóp, lecz powinna być ćwiczona szczególnie w obu stopach.

Podobnie do litery "I", "J" również ma wibrację koloru opalizującego. Jednak jego odcień jest nieco ciemniejszy niż w przypadku "I". "J" również odnosi się do elementu ziemi, a zatem należy do obszaru ziemi w mikrokosmosie, gdzie należy przeprowadzać ćwiczenia tej litery.

Litera "K" posiada wibrację światła koloru srebrzysto-niebieskiego i nie jest związana z pojedynczym elementem lecz kontrolują ją dwa elementy - ogień i powietrze. Odpowiadające jej obszary ciała to głowa i klatka piersiowa. Należy zatem skupiać ćwiczenia "K" na tych dwóch obszarach.

Teraz kolej na literę "L", która posiada wibrację światła koloru ciemnozielonego, oliwkowozielonego. Związana jest z elementem powietrza, a zatem należy do obszaru powietrza, tak jak litery "A" i "K", czyli należy ją praktykować w klatce piersiowej.

Dalej według alfabetu są ćwiczenia z literą "M", która powinna mieć wibrację światła koloru niebiesko-zielonego, analogicznie do elementu wody. Tak jak litery "B", "F" i "H", "M" należy praktykować w obszarze brzucha.

Następnie jest litera "N", w wibracji światła koloru ciemnoczerwonego. "N" podlega elementowi ognia i tak jak "C", "E" i "K" powinna być praktykowana aż do perfekcji w obszarze głowy.

Również litera "O", ze swoją wibracją koloru ultramaryny, związana jest z elementem ognia i należy ją praktykować w obszarze głowy podobnie jak "C", "E", "K" i "N". Kolor ultramaryny należy odróżnić od jasnoniebieskiego i ciemnoniebieskiego.

"Ö" (O) jest drugim umlautem i posiada kolor ciemnopomarańczowy. Jest podporządkowany elementowi ognia i należy go praktykować w obszarze ognia czyli w głowie, podobnie jak "C", "E", "K", "N" i "O".

Następną literą alfabetu jest "P", które posiada wibrację światła o zabarwieniu ciemnoszarym i przynależy do elementu ziemi. Podobnie jak litery "Ä", "D", "G", "I" oraz "J", "P" należy praktykować w obu nogach zaczynając od ud w dół do spodów stóp.

"R", ze swoją wibracją złotego światła, należy praktykować najpierw w pierwiastku akashy, tj. w obszarze przejściowym czyli splocie słonecznym, a potem, gdy już jest opanowana do perfekcji, należy ją praktykować w obszarze wody czyli w obszarze brzucha, podobnie jak litery "D", "F", "H" i "M".

Litera "S", ze swoim purpurowym światłem, należy do elementu ognia, a zatem należy ją praktykować w obszarze ognia, w głowie, tak jak litery "C", "E", "K", "N", "O" i "Ö".

"Sz" posiada jaskrawą wibrację czerwonego światła i przynależy do elementu ognia. Podobnie jak "S" należy ją praktykować w głowie. Istnieje różnica pomiędzy kolorem "S" i "Sz". "S" posiada kolor szkarłatu zbliżający się do koloru czerwonej cegły, podczas gdy "Sz" ma odcień jaskrawej, promienistej czerwieni. W Sefer Jecirah, "Sz" przypisywane jest czystemu elementowi ognia. Pierwiastek akashy, czyli Bóg w Swej kreacji, stworzył element ognia poprzez tę właśnie literę.

Następna litera, "T" powinna być praktykowana w wibracji światła koloru ciemnobrązowego. "T" przynależy do elementu ziemi i musi być praktykowana w obszarze ziemi mikrokosmosu, tj. w obu nogach, tak jak litery "Ä", "D", "G", "I", "J" oraz "P".

Następna w tej serii jest litera "U", z jej lśniąco-aksamitną czarną wibracją światła. Na początku ćwiczenia należy prowadzić w obszarze przejściowym, na splocie słonecznym. Po ćwiczeniach w obszarze akashy, literę "U" należy praktykować tak jak "Ä", "D", "G", "I", "J", "P" oraz "T" w obszarze ziemi.

"W", z jej kolorem liliowym, podporządkowana jest pierwiastkowi akashy oraz pierwiastkowi powietrza. Zatem należy tę literę praktykować najpierw w obszarze akashy, tj. w obszarze przejściowym, czyli splocie słonecznym, a po opanowaniu tego, również w obszarze powietrza, tj. klatki piersiowej, tak jak w przypadku liter "A", "K" oraz "L".

"Y" w kabalistycznej wymowie równe jest umlautowi "Ü" i praktykowane jest w wibracji światła koloru różowego w obszarze ognia, głowie, tak jak litery "C", "E", "K", "N", "O", "Ö", "S" oraz "Sh", gdyż jest podporządkowana elementowi ognia.

Ostatnia litera alfabetu, "Z", posiada wibrację świetlną koloru jasnożółtego, cytrynowego. Kontrolowana jest przez element powietrza, a zatem należy ją praktykować w obszarze powietrza, w klatce piersiowej. "Z" nie należy mylić z "C", która posiada wibrację koloru cynobrowego. "Z", z jej jasnożółtym, cytrynowym światłem, należy wymawiać z bzyczeniem, tj. miękkim głosem, podobnie do "S".

Po ukończeniu wszystkich opisanych tu ćwiczeń z każdą literą alfabetu, uczeń kabały zakończył pełne stadium w kabalistycznej praktyce i może przejść do poniższych ćwiczeń. Zakładają one, że uczeń posiada przynajmniej podstawową wiedzę o ludzkiej anatomii. Jeśli tak nie jest, to będzie on musiał ją uzupełnić. Wiedzę tę można uzyskać z każdej książki uczącej anatomii człowieka. Byłoby absurdalne, gdyby uczeń kabalistycznego mistycyzmu nie wiedział, gdzie w ludzkim ciele leży wątroba czy nerki.

W poniższych ćwiczeniach, pod uwagę brana jest anatomia okultystyczna. Procedura jest taka sama, jak w przypadku ćwiczeń z każdą literą i obszarami elementów. Jeśli uczeń kabały chciałby wykonać następne ćwiczenia nie posiadając zdolności przenoszenia świadomości do organu, z jakim ma pracować, to jego wysiłki nie przyniosą sukcesu. Tym samym kabalista odkryje, że uzasadnione jest wspominanie już na wstępie mojej pierwszej książki, Wtajemniczenie do Hermetyzmu. Dzięki niej nauczył się on, jak przenosić swoją świadomość, więc nie będzie miał trudności z kabalistyczną pracą z poszczególnymi organami.

Ktoś, kto chce zajmować się kabalistycznym mistycyzmem bez żadnego przygotowania, musi praktykować przenoszenie świadomości przed rozpoczęciem jakichkolwiek ćwiczeń kabalistycznych. Inaczej nie osiągnie sukcesu w opanowaniu wizualnych ćwiczeń kabalistycznych, które prowadzą do ukazania pierwiastka woli w mikro- i makrokosmosie. Drugi i ostatni etap pierwszego kroku zajmuje się tą praktyczną manifestacją, tj. użyciem liter w każdym ogranie, który ma być wtedy ożywiony i sprowadzony pod kontrolę w analogii do uniwersalnych praw. Praktyka jest następująca:

Zaczynasz ponownie od pierwszej litery alfabetu, "A", której teraz nie należy praktykować w całym obszarze klatki piersiowej, tylko w samych płucach. Uczeń przenosi się z całą świadomością do każdego płata płuc, odczuwa wszystko jako płuco i stamtąd wykonuje ćwiczenie. "A", ze swoim jasnoniebieskim kolorem, ponownie jest wdychane w sposób wyobrażeniowy ze wszechświata do każdego z płatów płuc, a potem jest rozpuszczane do wszechświata. Jeśli ten eksperyment się udaje, to należy stworzyć dynamikę tego ćwiczenia poprzez kondensowanie wibracji koloru jasnoniebieskiego, tj. na początku przy pomocy oddechu wciąganego ustami i nosem oraz wyobrażonym oddychaniem porami skóry. Nie należy przechodzić do kolejnych liter, dopóki "A" nie zostanie wykonane w płatach płuc zgodnie z opisanym sposobem.

Następną literą jest umlaut "Ä", który należy praktykować tak samo jak "A", lecz z gliniasto-brązową wibracją światła i w odbycie.

"B" ze swoją wibracją światła w kolorze jasnofioletowym ma być praktykowana w prawym oku wypełniając całą gałkę oczną.

"C", z kolorem cynobru, powinna być praktykowana w żołądku.

Ćwiczenia z literą "D" powinny mieć miejsce w prawym uchu, w kolorze ciemnoniebieskim. Ćwiczenia w uchu dotyczą nie tylko zewnętrznego ucha, lecz mają objąć cały organ słuchu.

"E", w ciemnofioletowym kolorze, fiolecie akashy, ma być praktykowana w całym kręgosłupie, tj. od kości ogonowej w górę do podstawy głowy.

Litera "F", ze swoim kolorem jasnozielonym, powinna być praktykowana w lewej ręce.

"G" posiada wibrację światła w kolorze trawiastej, głębokiej zieleni i jest praktykowana we wszystkich fazach w lewym oku.

Litera "H", z wibracją światła koloru srebrzysto-fioletowego, powinna być praktykowana w całej prawej ręce, tj. zaczynając od barku w dół do czubków palców.

Następnie jest litera "Ch", której ćwiczenia z kolorem fioletowym należy przeprowadzać, by ożywić i objąć kontrolą całą lewą nogę, od uda w dół do czubków palców u stopy.

Miejscem dla ćwiczeń z literą "I", w jej kolorze jasno-opalizującym, jest lewa nerka, do której należy przenieść świadomość.

Trochę trudniej jest z literą "J" i jej ciemno-opalizującym światłem, które należy praktykować w przeponie. Przepona jest cienkim mięśniem płaskim do którego uczeń ma przenieść swoją świadomość, by ją ożywić. Nie powinien przechodzić do następnej litery dopóki nie będzie pewien, że opanował ćwiczenia przepony.

Litera "K", z jej wibracją koloru srebrzysto-niebieskiego, ćwiczona jest w lewym uchu. Skoro uczeń ma już doświadczenie w tym temacie, gdyż wcześniej nauczył się ożywiać swoje prawe ucho literą "D", ożywienie lewego ucha nie będzie dla niego sprawą trudną.

Aby ożywić śledzionę, praktykuje się literę "L" w kolorze ciemnozielonym (oliwkowym).

Miejscem dla ćwiczeń z literą "M", w jej wibracji światła koloru niebiesko-zielonego, jest pusta przestrzeń brzucha bez wnętrzności. Aby ćwiczenia z "M" były łatwiejsze, uczeń musi wyobrażać sobie, że brzuch jest pustą przestrzenią bez jakichkolwiek organów wewnętrznych jak jelita, woreczek żółciowy itp.

Następną literą do praktyki jest "N", z jej ciemnoczerwonym kolorem światła. Po przeniesieniu swojej świadomości do wątroby, należy ożywić ten organ.

Gardziel jest miejscem dla ćwiczeń z literą "O" i jej kolorem ultramaryny. Kabalistycznie, gardziel obejmuje całe gardło razem z tchawicą.

Umlaut "Ö", w ciemnopomarańczowej wibracji, należy praktykować tak jak wszystkie inne litery, a miejscem dla tej praktyki są jądra u mężczyzn i jajniki u kobiet. Od ucznia zależy czy będzie ożywiał on jedno czy oba jądra na raz. Jednak w przypadku kobiet korzystnie jest ożywić i opanować najpierw lewy jajnik, a potem prawy.

"P" jest praktykowane w wibracji koloru ciemnoszarego, w prawej części nosa.

Lewa strona nosa zarezerwowana jest dla ćwiczeń z literą "R", w świetle złotego koloru.

Następnie jest litera "S", w wibracji światła koloru szkarłatnego. Ma być praktykowana w woreczku żółciowym.

Przy literze "Sz" - w kolorze jaskrawego czerwonego światła - ożywiany jest mózg, tj. cerebellum razem z cerebrum - czyli całe wnętrze głowy.

Prawa nerka ćwiczona jest poprzez literę "T", w kolorze brązowo-czarnym.

Litera "U", ze swoją aksamitno czarną wibracją światła, ma ożywiać trzustkę umiejscowioną w splocie słonecznym.

Używając liliowej wibracji światła litery "W", uczeń ma ożywić całe jelita, od dwunastnicy, poprzez jelito cienkie i grube aż do prostnicy.

Litera "Y / Ü" ma być praktykowana w różowym świetle, w sercu.

Ostatnia litera alfabetu, "Z", ze swoją wibracją koloru żółtego, ma również być praktykowana w sercu.

W ten sposób uczeń kabały przeszedł przez cały alfabet i jego analogie do części ciała. Poprzez praktykę nauczył się jak przenosić świadomość do każdego organu swego ciała i jak działać w magiczno-kabalistyczny sposób. Dzięki tym praktykom, kabalista osiąga zdolność do poznania, ożywiania i opanowania każdego organu w swoim własnym ciele, jak i w ciele kogoś innego.

Ćwiczenia przenoszenia świadomości do każdego organu zazwyczaj powodują dokrwienie danego organu - co jest zazwyczaj odczuwane jako ciepło, czasem nawet gorąco - gdyż poprzez przeniesienie świadomości do organu, skupiona jest tam cała uwaga kabalisty. Przypływ krwi odczuwany jako ciepło jest błędnie uważany przez wielu mistyków za boską moc. To jednak nie ma z tym nic wspólnego - jest to tylko fizjologiczna i psychologiczna reakcja. Kabalista nie będzie zatem zwracał uwagi na to zwiększone ciśnienie krwi i uzna ciepło za naturalny symptom towarzyszący ćwiczeniom. Ekspansywność mocy zebranej w organach nie wyrządzi mu żadnej krzywdy. Kabalista nauczył się już wcześniej, jak powodować kondensację czy akumulację różnego rodzaju: elektryczną, magnetyczną, elementową czy świetlną, więc jego ciało posiada już określony stopień elastyczności i odporności, dzięki jego osobistej mocy. Każdy, kogo tyczą się powyższe słowa, może wykonywać opisywane do tej pory ćwiczenia i będzie je uznawał za błogosławieństwo w każdym aspekcie.

Uczeń może się zastanawiać, dlaczego ćwiczenia nie są przeprowadzane według budowy ciała, przechodząc pomiędzy organami od głowy do stóp lub odwrotnie. Odpowiedzią jest to, że bardziej korzystne dla praktykującego kabalisty jest podążanie za kolejnością liter, a zatem przeskakiwanie z jednego organu do drugiego, unikając stopniowego przekrwienia w organach ciała.

Przechodząc z jednego organu do drugiego, na przykład do przeciwnego, uczucie przekrwienia w poprzednim organie zniknie. Może się czasem zdarzyć, że przy przenoszeniu świadomości do organu i ożywianiu go, poza uczuciem ciepła pojawi się również uczucie bólu. Jest to znak, że dany organ czy część ciała jest nadwrażliwy lub chory, chociaż jeszcze może nie okazywać symptomów. W takim przypadku przed pójściem dalej, kabalista powinien powtarzać kondensację energii światła w chorym organie razem z wyobrażaniem całkowitego jego uzdrowienia. Dzięki mocy wyobraźni, chory organ będzie uzdrowiony poprzez powtarzaną akumulację energii światła, by kabalista mógł kontynuować swoje ćwiczenia.

Może się też pojawić inne pytanie: co można zrobić w przypadku, gdy organ został usunięty operacyjnie. W takim przypadku tylko materialna forma została usunięta, lecz astralna funkcja organu wciąż istnieje, a uczeń ma ożywiać organ tak samo, jak w przypadku gdyby istniał fizycznie. W ćwiczeniach należy po prostu wyobrażać sobie, że organ znajduje się tam gdzie powinien. Ludzie, którym amputowano rękę czy nogę, czasami odczuwają w nich ból tak, jakby nadal posiadali tę kończynę materialnie. Takie odczucia fizycznego bólu w amputowanych miejscach lekarze nazywają "subiektywny przeciążeniem zakończeń nerwowych"[4]. Hermetyk wie jednak, że w świecie astralnym materialny organ istnieje nadal, w swej formie astralnej.

Czytelnicy, którzy zajmują się astrologią, mogą zauważyć, że wibracyjne kolory światła opisane przeze mnie w analogii do liter w niektórych miejscach nie zgadzają się z astrologią. Moją odpowiedzią na taki zarzut jest to, że kabalistyczny mistycyzm nie ma nic wspólnego z astrologią.

Wszystkie kabalistyczne ćwiczenia kroku I tej książki wzmocnią u kabalistycznego mistyka pierwiastek woli do najwyższego stopnia. Co więcej, pozwolą mu nabyć zdolność używania liter w kabalistycznym sensie, w mikro- i makrokosmosie, przy pomocy wibracji koloru. To właśnie jest celem wszystkich ćwiczeń kroku I.