Już teoretyczna część zajmująca się kabalistycznym mistycyzmem mówiła czytelnikowi co innego niż wszystkie książki dostępne mu do tej pory. Kabalistyczny mistycyzm jest najtrudniejszym tematem nauki hermetycznej, gdyż wymaga nie samej wiedzy, lecz również praktycznego doświadczenia i poznania.
Zatem dla osoby, która czyta moje książki by teoretycznie studiować jej treść, wiele rzeczy pozostanie niezrozumiałych, gdyż brak jej będzie niezbędnej praktyki.
Dlatego na początku trzeciej książki podkreśliłem, że absolutnie konieczne jest ukończenie praktycznej części mojej pierwszej książki, Wtajemniczenie do Hermetyzmu, przynajmniej do kroku ósmego; daje to możliwość uzyskiwania satysfakcjonujących rezultatów w praktyce kabalistycznego mistycyzmu. Krok po kroku kształcąc czterobiegunowo swojego ducha, duszę i ciało, uczeń uzyskał - poza wieloma innymi magicznymi mocami i zdolnościami - wysoki stopień intuicji poprzez pierwiastek akashy. Będzie on zatem w stanie nie tylko rozumieć głębię uniwersalnych praw, a zatem również głębię kabały, lecz będzie on również w stanie stosować ją praktycznie. Bez czterobiegunowego kształcenia ducha, duszy i ciała, niemożliwe jest stanie się mistrzem kabalistycznego, tj. uniwersalnego języka. Mówienie kabalistyczne nie oznacza mówienia ustami czy intelektem, lecz jest to mówienie językiem czterobiegunowym. Dlatego też zdolność ekspresji czterobiegunowej nazywana jest "prawdziwą kabałą".
Jeśli ktoś chciałby studiować naukę kabalistyczną wyłącznie swoim intelektem, to nigdy nie będzie w stanie uchwycić jej właściwego obrazu, a tym bardziej nie będzie mógł praktycznie jej wykorzystać. Przyszły kabalista musi uczyć się mówić prawie jak małe dziecko, stopniowo nabywając umiejętność czterobiegunowego użycia kabalistycznej litery, a potem kabalistycznego słowa, zdania etc. Zajmowanie się kabałą bez przejścia magicznego kształcenia będzie naturalnie wymagać stopniowego rozwoju czterobiegunowej zdolności ducha i duszy, koniecznej dla prawdziwej wymowy kabały. Oznacza to jednak stratę dużej ilości czasu i wymaga ogromnego wysiłku, co przyzna każdy rozsądny człowiek. Nikt nie powinien zatem rozpoczynać praktyki kabalistycznego mistycyzmu, dopóki nie przejdzie praktycznie przez moje kompendium pierwszej karty Tarota, Wtajemniczenie do Hermetyzmu. Ktoś, kto praktycznie opanuje kroki opisane w mojej pierwszej książce, będzie zadowolony z szybkich rezultatów w nauce kabalistycznej. Lecz ktoś, kto chce od razu stosować metody używania prawdziwej kabały, z samej ciekawości albo braku rozwagi, naraża się na różne niebezpieczeństwa. W takim przypadku, poprzez praktykę, skontaktowałby się z różnymi mocami, których nie byłby w stanie kontrolować, a zatem narażałby się na niebezpieczeństwo rujnowania swojego zdrowia. Zatem każdy, kto nie jest wystarczająco przygotowany na ten krok został ostrzeżony zawczasu. Ludzie o wysokich moralnych i etycznych standardach, o szlachetnych wartościach ducha i duszy, mogą angażować się w praktyczną kabałę, lecz również oni, tak jak wszyscy inni, muszą najpierw nabyć konieczne do tego zdolności.
Metoda nauczania kabalistycznego mistycyzmu polega na używaniu liter, co umożliwia mówienie kabalistyczne, tj. twórcze. Tak jak wizualne, akustyczne i emocjonalne ćwiczenia przedstawione w mojej pierwszej książce, Wtajemniczenie do Hermetyzmu, przyczyniały się do rozwoju ducha, tak przyszły kabalista musi teraz ćwiczyć poszczególne litery: najpierw wizualnie, potem akustycznie, a na końcu emocjonalnie, aby być w stanie wymówić literę kabalistycznie w pełni świadomy sposób. Pierwszym krokiem jest zatem wizualna praktyka wymawiania litery. Wizualny aspekt litery odnosi się do jej światła, koloru, tj. do oka i jest analogiczny z pierwiastkiem woli. Zatem uczeń ponownie zaczyna z pierwszą cechą ducha, z pierwiastkiem woli.
Przed opisaniem ćwiczeń z poszczególnymi literami, chciałbym jeszcze raz wspomnieć, że żadna religia świata nie ma prawa twierdzić, że jest oryginalnym źródłem tej wysokiej nauki. Uczeń praktycznej kabały nie musi posiadać żadnej wiedzy o hebrajskim, czy innym języku. Uniwersalna ekspresja litery nie jest jej formą lecz jej kolorem, albo bardziej dokładnie, jej wibracją koloru. Skoro wibracja koloru liter jest ich najlepiej postrzegalną formą ekspresji, to każdy może zajmować się kabałą niezależnie od intelektualnego języka jakim mówi. Człowiek Okcydentu jest w stanie wyobrażać sobie właściwy kolor litery w takim samym stopniu jak człowiek Orientu. Wyobrażanie litery w jej prawdziwym kolorze jest równocześnie wymawianiem jej w określonej wibracji koloru w sferze mentalnej.
Ktoś mógłby w związku z tym powiedzieć, że istnieją różne odcienie koloru, a zatem kolor nie może być najbardziej zdecydowaną formą wyrażania litery. Takie obiekcje będą dokonywane jedynie przez nie wtajemniczonych, gdyż wtajemniczony bardzo dobrze wie, że idea koloru, jaką człowiek posiada, zależy od stanu jego dojrzałości. Zależnie od twojego indywidualnego brzmienia, wymawiasz "A" wyższym bądź głębszym głosem, wywołując typową wibrację dźwięku, która jest różna u różnych ludzi, lecz w rzeczywistości po prostu wymawiasz "A", które będzie postrzegane jako "A" przez każdego kto je usłyszy. Tak samo jest z wyobrażaniem koloru. Nie jest ważne, czy uzyskasz ciemniejszą czy jaśniejszą wibrację koloru - najważniejszą rolę odgrywa zawsze podstawowy ton koloru i oznacza on daną literę. Chociaż możliwe jest zapisanie wibracji kolorów przy pomocy fizycznych instrumentów, to trzeba podkreślić, że podatność ludzkiego oka na kolory zależy od indywidualnej wrażliwości. Powyższa obiekcja jest zatem nietrafiona, gdyż przyszły kabalista, zależnie od swej indywidualności, nauczy się wypowiadać każdą literę w towarzystwie jej odpowiedniego koloru, tj. swoją własną zdolnością plastycznego wyobrażania. Skoro praktykował on pierwiastek woli, to będzie w stanie przenieść w ten kolor moc związaną z daną literą. Ćwiczenia pierwszego kroku kursu kabały składają się z nauki wyrażania całego alfabetu kolorami.
