Kabała jest nauką liter, nauką słowa i języka, lecz nie języka intelektu, a języka uniwersalnego. Określenie "kabała" wywodzi się z języka hebrajskiego. Niektóre systemy religijne używają innych nazw tej nauki. Na przykład w Indiach i Tybecie, nauka słów nazywana jest Tantra. Inne systemy religijne z kolei mówią o "formułach" etc.
W niniejszej pracy trzymam się określenia "kabała". Mówić kabalistycznie, to znaczy układać litery w słowa, które analogiczne są z jakąś ideą według praw uniwersalnych. Użycie kabalistycznego języka trzeba ćwiczyć praktycznie. Kabała jest zatem uniwersalnym językiem, poprzez który wszystko zostało stworzone; jest uosobieniem jednego bądź kilku boskich idei. Poprzez kabałę, tj. język uniwersalny, Bóg stworzył wszystko. W Biblii, Jan Ewangelista odnosi się do kabały, gdy mówi "Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga". Tym samym Jan wyraźnie stwierdza, że Bóg używał Słowa by poprzez nie tworzyć z Siebie.
Za prawdziwego kabalistę można uważać jedynie człowieka, który - zgodnie z uniwersalnymi prawami - jest w stanie prawdziwie zmaterializować w sobie boskość w taki sposób, że będzie przemawiał jako bóstwo. Praktykujący kabalista jest zatem teurgiem, ucieleśnieniem Boga, istotą, która jest w stanie stosować uniwersalne prawa w ten sam sposób, co makrokosmiczny Bóg.
Mag, który po swoim wtajemniczeniu i osobistym rozwoju ku doskonałości, zrealizował wewnątrz siebie połączenie ze swoim Bóstwem, może zgodnie z tym działać. Tak samo może to robić i kabalista, z tą jedyną różnicą, że kabalista do zewnętrznego wyrażania swojego boskiego ducha używa Boskiego Słowa. Każdy prawdziwy mag, posiadając władzę nad uniwersalnymi prawami, może stać się kabalistą poprzez nabycie wiedzy o praktycznej kabale. Struktury kabały przytaczane w wielu książkach z pewnością odpowiadają teoretykowi, który chce poznać zasady, lecz są całkowicie niewystarczające w odniesieniu do praktyki, która pozwala na właściwe stosowanie mocy słowa.
To jasno ukazuje, że doskonały kabalista musi być człowiekiem połączonym z Bogiem. Człowiekiem, który zrealizował w sobie Boga i który, będąc ucieleśnieniem Boga, używa uniwersalnego języka materializując w momencie wypowiadania wszystko co mówi. Niezależnie od sfery, do jakiej skieruje swój język, zostanie on w niej zmaterializowany. Na przykład w Indiach, człowiek, który może zmaterializować każde słowo, jakie wypowiada, jest nazywany "Wag". W kundalini jodze, ta moc i zdolność jest identyfikowana z ośrodkiem visuddha. Doskonały kabalista zna wszystkie reguły mikro- i makrokosmicznego Słowa, zna prawo Tworzenia Słowem i wie również, czym jest prawdziwa harmonia. Kabalista nigdy nie naruszy praw harmonii, gdyż sam- swoim mikrokosmicznym językiem - przedstawia Boskość. Jeśli zrobiłby coś przeciwnego do praw harmonii, to nie byłby prawdziwym kabalistą, lecz chaotą. Z hermetycznego punktu widzenia, kabalista, czy teurg, przedstawia w swoim ziemskim ciele makrokosmiczne Bóstwo. Wszystko co - jako reprezentant Boga - powie w pierwotnym języku, zostaje wykonane, gdyż posiada on tę samą moc, co Twórca, Bóg.
Aby osiągnąć tę dojrzałość i wyżynę kabalistycznej inicjacji, teurg musi najpierw, tak jak dziecko, nauczyć się pojedynczych liter. Musi je w pełni opanować, by móc tworzyć z nich słowa i zdania i by ostatecznie mówić kosmicznym językiem. Praktyka ta zawarta jest w dalszych częściach niniejszej książki.
Każdy może zająć się prawdziwą kabałą, zarówno teoretycznie, jak i praktycznie, niezależnie od systemu religijnego, jaki stosuje. Nauka kabalistyczna nie jest zatem przywilejem ludzi wyznających hebrajski judaizm. Hebrajczycy utrzymują, że kabała jest pochodzenia hebrajskiego, lecz w mistycyzmie hebrajskim wiedza o kabale jest pochodzenia staroegipskiego. Historię hebrajskiej kabały, jej źródła, rozwój etc., można znaleźć w literaturze tematu, która jest dość obszerna.
W mojej książce, synteza kabały jest przedstawiana w takim stopniu, jaki jest absolutnie konieczny dla praktyki. Powstrzymuję się od wszelkich zbędnych obciążeń historycznych i innych struktur kabalistycznej filozofii.
Określenie "kabała" było często nadużywane i umniejszane do nazwania zabawy z liczbami, tworzenia horoskopów, analogii imion i różnych innych celów wróżbiarskich. O ile liczby mają określone powiązanie z literami, o czym czytelnik dowie się z praktycznej części tej książki, to jest to jeden z najniższych aspektów kabały, którym nie chcemy zajmować się w tym miejscu. Prawdziwa kabała nie jest nauką wróżbiarską, która umożliwia przepowiadanie przyszłości, ani nie jest astrologią ułatwiającą interpretację horoskopów, ani anagramem, którego ułożone słowa umożliwią przepowiadanie pogody. Skoro prawdziwa kabała, gdy stosowana właściwie, reprezentuje uniwersalne prawa, to można w pewnym stopniu określić analogie harmonii w odniesieniu do analogii kosmicznych. To jednak jest zwykłym przepowiadaniem przyszłości i nie ma nic wspólnego z prawdziwa nauką uniwersalnego języka.
Czytelnik zgodzi się, że ta nauka jest święta i nigdy nie ośmieli się degradować uniwersalnych praw do zwykłych celów wróżbiarskich. Każda religia miała swoją własną prawdziwą kabałę, stopniowo traconą przez różne religijne reformy; w pełni utrzymywana jest jedynie w Oriencie. Starożytni Celtowie i Druidzi również posiadali własną prawdziwą kabałę, dobrze znaną druidzkim kapłanom. Praktyczne używanie magii run przez kapłanów druidzkich świątyń wywodzi się z ich starożytnej wiedzy o kabale. Dzisiaj niestety istnieje bardzo mało ludzi, którzy rozumieją runiczną kabałę starych Druidów i którzy potrafią stosować ją praktycznie. Praktyczna kabała runiczna z biegiem czasu całkowicie zaginęła.
