Wprowadzenie

Bardon rozpoczyna swoje wprowadzenie ostrzeżeniem, podobnie jak w PME. Mówi on, że jedynie osoba, która wykonała pracę pierwszej książki, WdH, jest przygotowana do pracy z KPK. Wskazuje on tutaj, że uczeń musi najpierw opanować całe dziesięć stopni WdH, lecz później zmienia ten warunek mówiąc, że należy opanować jedynie pierwsze osiem kroków WdH. Prawda leży gdzieś pośrodku, gdyż mag, który rozpoczyna dziewiąty krok WdH może faktycznie rozpocząć kroki KPK, lecz nie będzie w stanie użyć podwójnego, trzykrotnego i czterokrotnego klucza, dopóki nie ukończy dziesiątego kroku WdH. Pierwsze siedem kroków KPK zajmie pewnie tyle samo czasu, co ukończenie dwóch ostatnich kroków WdH i tak naprawdę, ułatwi pracę nad nimi, jak i pracę z PME.

Bardon ostrzega, że rozpoczęcie rozwoju od KPK, bez wcześniejszej pracy z WdH i KPK, nie przyniesie żadnych korzyści. Jest to bardzo trafne stwierdzenie, gdyż podstawowe techniki kabały wymagają określonych magicznych zdolności, których nabycie poprzez tę praktykę zajmie dużo dłużej niż nabycie ich poprzez pracę WdH. Co więcej, siedem pierwszych kroków KPK przygotowuje mikrokosmos ucznia dla prawdziwej twórczej mowy, i jeśli mikrokosmos ucznia nie dojrzał w określonym stopniu poprzez pracę z Hermetyzmem, wtedy przejście tych początkowych kroków zajmie dosłownie wiele dziesięcioleci.

W przeciwieństwie do popularnego okultyzmu, gdzie uczeń od razu rozpoczyna od kabalistycznych praktyk, w tradycji żydowskiej, z której wywodzi się kabała, jest to bardzo późne studium. Wymogiem do zajmowania się kabałą jest co najmniej opanowanie Tory i Talmudu. Oznacza to dziesięciolecia studiów i praktyki przed rozpoczęciem pracy z kabałą. Powszechnie mówi się, że należy mieć co najmniej 40 lat, by móc zająć się kabałą i wiele osób mylnie uważa to za wymóg wieku. Tak naprawdę jest to jedynie symbolicznie wyrażona konieczność określonej dojrzałości, którą zazwyczaj łączy się z wiekiem 40 lat.

W pozostałej części swojego wprowadzenia, Bardon tłumaczy, że ta książka nie przypomina żadnej innej w temacie kabały. Jeśli oczekujesz książki o kabalistycznej kosmologii, filozofii czy ujęciu religijnym, to się zawiedziesz. Bardon używa określenia "kabała" nazywając nim kosmiczny język i twórczą mowę, a nie zbiór kabały żydowskiej. Chociaż czerpie z kabały żydowskiej, to jednak stwierdza, że rozumienie tej kabały nie jest warunkiem do praktyki twórczej mowy. O ile jest to prawda, to moim zdaniem taka wiedza nie boli i tak naprawdę może stanowić o łatwości, z jaką ta Sztuka zostaje ostatecznie opanowana.

Jeśli dobrze znasz kabalistyczną filozofię, wtedy KPK ukaże Ci głębsze zrozumienie i sprawi, że na nowo zastanowisz się nad wieloma wnioskami, które wyciągnąłeś z poprzednich studiów. Jest to szczególnie widoczne, gdy znasz podstawowy tekst żydowskiej kabały, Sepher Yetzirah[1] (Księga Formowania).

Bardon twierdzi również, że nie trzeba studiować biblijnego języka hebrajskiego, by opanować twórczą mowę. Jest to prawda, chociaż to stwierdzenie jest błędne w przypadku, gdy chcesz zrozumieć kabałę żydowską. W kabale żydowskiej, litery hebrajskie mają olbrzymie znaczenie, a ich tłumaczenia są ZAWSZE niepełne i prowadzą do nieporozumień. W tym zakresie, nie trzeba umieć mówić po hebrajsku, lecz trzeba umieć czytać i rozumieć strukturę języka. Bez tej zdolności można zagłębić się w tajemnicę kabały jedynie do pewnego poziomu. Ale nawet, gdy umiemy czytać hebrajskie teksty, pojawia się wiele pomieszania, gdyż wiele kabalistycznych tekstów zdaje się sobie nawzajem zaprzeczać. Kabała jest generalnie trudnym i czasochłonnym studium.

Teksty kabalistyczne są bardzo podobne do alchemicznych. Okryte są tak gęstym symbolizmem, by mógł je zgłębić jedynie ktoś, kto wie wystarczająco dużo, by rozpoznać, o czym pisze autor. Wiele przypadków, gdzie czytelnik myśli, że różni autorzy sobie zaprzeczają, to nic więcej, jak miejsca, gdzie różni autorzy mówią z lekko odmiennych perspektyw, i tak naprawdę nie ma w nich niezgody. Istnieje jednak również wiele przypadków, gdzie autorzy faktycznie się nie zgadzają i trzeba wtedy odróżnić tych, którzy mówią z własnego doświadczenia od tych, którzy mówią jedynie na podstawie teoretycznej wiedzy. Wiele książek w zakresie kabały zostało napisanych na podstawie teorii i są one całkowicie bezużyteczne.

[Uwaga: W swoim komentarzu będę się odnosił do Sepher Yetzirah, więc jeśli nie jesteś zaznajomiony z tym tekstem[2], moje komentarze mogą być mało przydatne.]