Przedmowa

Franz Bardon urodził się 1 grudnia 1909 roku w Katherein, niedaleko miejscowości Opava, w dzisiejszej Republice Czeskiej. Zmarł 10 czerwca 1958 roku w Brnie, również w Czechach. Uczęszczał do szkoły w Opawie, a potem szkolił się jako mechanik. Jego pseudonim sceniczny to ?Frabato?, co jest skrótem od Franz-Bardon-Troppau-Opava[1].

Wyjątkowa natura niniejszej pracy wymagała poważnego rozważenia, zanim została opublikowana pod nazwiskiem Franza Bardona - zadecydowała tutaj waga samego przedmiotu. Oddając hołd prawdzie, nie będę ukrywał przed czytelnikiem faktu, że w rzeczywistości Franz Bardon dostarczył jedynie zarys faktów do tej książki. Mając niewiele czasu, uzupełnienie i pełne ukończenie pozostawił swojej asystentce, Otti Votavovej. Niestety, manuskrypt ten nie był gotowy do druku, więc musiałem go poprawić.

Chciałbym przekazać trochę informacji, które, według Otti Votavovej, otrzymała ona bezpośrednio od Franza Bardona. Według niej, Adolf Hitler był członkiem 99 Loży. Poza tym, Hitler i niektórzy z jego współpracowników byli członkami Obrządku Thule, który był jedynie zewnętrznym instrumentem grupy potężnych tybetańskich czarnych magów, który używali Obrządku Thule do swoich własnych celów. Hitler używał przy różnych okazjach wielu sobowtórów dla kamuflażu.

Franz Bardon przyciągnął uwagę nazistów przez niedopatrzenie jednego z jego uczniów i przyjaciela, Wilhelma Quintschera (Rah Omir Quintscher). Quintscher nie zniszczył swojej korespondencji z Bardonem, chociaż ten go o to poprosił. W ten właśnie sposób nacjonalni socjaliści stali się świadomi jego istnienia.

Podczas przesłuchań Quintscher stracił panowanie nad sobą. Wypowiedział formułę kabalistyczną, dzięki której oprawcy zostali natychmiast całkowicie sparaliżowani. Kiedy później zneutralizował on działanie tej formuły, został zastrzelony.

Adolf Hitler proponował Bardonowi wysokie stanowiska w Trzeciej Rzeszy, lecz pod warunkiem użycia jego zdolności magicznych do wygrania wojny. Co więcej, Franz Bardon miał wyjawić Hitlerowi położenie pozostałych dziewięćdziesięciu ośmiu loży. Kiedy odmówił, został poddany okrutnym torturom. Między innymi dokonywano na nim operacji chirurgicznych bez znieczulenia. Nogi zakuto w łańcuchy z ciężkimi ołowianymi kulami.

Franz Bardon przez trzy i pół roku dzielił los swoich współwięźniów w nazistowskich obozach koncentracyjnych. W 1945 roku, na krótko przed końcem wojny, został skazany na śmierć. Zanim wyrok został jednak wykonany, więzienie, w którym był on przetrzymywany, zostało zbombardowane. Ze zniszczonego budynku uratowali go rosyjscy współwięźniowie, a jemu udało się potem do końca wojny ukrywać przed policją w swoim ojczystym kraju. Potem wrócił do swojego rodzinnego miasta.

Po wojnie Franz Bardon użył swoich magicznych zdolności do określenia, że Adolf Hitler uciekł za granicę i przeszedł kilka operacji chirurgicznych swojej twarzy, by nikt go nie rozpoznał.

To już koniec faktów przedstawianych przez Otti Votavovą. W ciągu wielu lat naszej znajomości przekonałem się o jej miłowaniu prawdy.

W książce Praktyka magicznej ewokacji, Franz Bardon szczegółowo pisał o tym, że zawsze należy brać pod uwagę pewne minusy jakiegokolwiek paktu. Każdy, kto zgłębiał nauki okultystyczne, bez problemu będzie w stanie ocenić różne loże, obrządki, sekty i grupy. Zawsze należy mieć się na baczności, gdy w zamian za duchowe instrukcje żądane są pieniądze lub przysięgi bądź gdy tajemnice utrzymywane są tylko przez wyższych stopniem, a ukrywane przed tymi na niższych.

Dowody popierające zdarzenia opisane w tej książce są zarezerwowane dla ludzi wyćwiczonych i rozwiniętych w magii. Ludzkość będzie musiała zrozumieć fakt, że duża część dowodów odnoszących się do działania naszego kosmosu może być dostarczona jedynie poprzez środki duchowe.

Wuppertal, czerwiec 1979
Dieter Rüggeberg